kjell-lovers




Het leek wel alsof de minuten vliegensnel voorbijgingen en voor ze het wisten, stonden Hermelien en Fleur terug in de menigte. Harry, Ron, Cho en Draco kwamen hun kant op en feliciteerden hen met hun prestaties. Fleur was opgelucht dat alles goed verlopen was. De zaal zag er tien keer beter uit, nu alle zenuwen haar lichaam verlaten hadden. Ze keek vluchtig hoe de andere leerlingen zich amuseerden en zo nu en dan zag je een koppeltje de zaal verlaten om buiten tussen de rozenstruiken te gaan zitten.
De volgende vijf leerlingen stapten het podium op en langzaam begon het tot Fleur door te dringen dat iedereen rondom haar aan het dansen was en Draco haar nu vragend aankeek. Ze stapten de drukke dansvloer op en gingen dicht tegen elkaar aan staan en bewogen zacht op de muziek. 
Fleur voelde de warme adem van Draco in haar hals en sloot haar ogen.
‘Dit keer laat ik je niet ontsnappen…’ hoorde ze Draco in haar oor fluisteren. Fleur had het idee dat niemand het ging horen wanneer hij het luidop zei maar negeerde het.
‘Ik ga echt niet opnieuw vluchten hoor.’ Ze keek Draco aan en zag dat hij glimlachte. Ze legde haar hoofd opnieuw op z’n schouder. Het leek wel alsof alle problemen uit de wereld verdwenen waren terwijl ze daar stonden te dansen en Fleur had kunnen zweren dat ze alleen waren. Maar dat niets minder dan een leugen wanneer ze haar ogen opende en rondom zich keek. 
‘Ben je je ervan bewust dat Anderling opnieuw deze kant uitkomt?’
Fleur keek hem vragend aan en zag toen inderdaad dat haar afdelingshoofd op hen af kwam.
‘Jufrouw Knochaert, zou je alstublieft met mij willen meekomen?’ 
‘Zou ik eerst deze dans mogen afmaken, professor?’
‘Ik ben bang van niet, u moet nu meteen meekomen.’
Fleur wierp een vlugge blik op Draco waarin ze haar excuses maakte. Even later hoopte ze vlug dat hij het zou begrijpen. Dit was al de tweede keer dat ze probeerden om een dans af te maken, maar blijkbaar mocht dit niet slagen.
‘Excuseer mevrouw, waarom moet ik meekomen?’ Fleur probeerde zo beleefd mogelijk te blijven want ze wilde zo vlug mogelijk terug naar Draco gaan en afmaken waarvoor ze samen gekomen waren.
‘U wilde toch nog een liedje zingen, of heb ik dat verkeerd opgevangen?’
Ineens herinnerde ze zich dat ze zichzelf inderdaad had ingeschreven om te zingen. De zenuwen kwamen even vlug terug als ze gekomen waren. Ze nam een derde out-fit en trok het vlug aan. Ze hoorde hoe Anderling haar aankondigde en stapte voor de tweede keer het podium op.

Ze durfde haast het publiek niet in te kijken en liep rechtsreeks naar de micro en nam hem stevig beet. De muziekanten die zich achter haar bevonden fluisterden bemoedigende woorden in en langzaam drong het tot haar door waar ze aan begonnen was. Ze zag de beschuldigende blik van Draco en ietsje verder keken Hermelien, Harry, Ron en Cho haar bewonderend aan. De muziek was al begonnen maar Fleur kreeg geen enkel geluid uit haar keel en staarde zonder enige uitdrukking naar Draco die lichtjes boos terugkeek. 
Ze voelde hoe iemand haar op de schouder tikte. Toen ze omkeek zag ze het vriendelijke gezicht van de gitarist.
‘Ben je zover?’ Z’n stem klonk even vriendelijk als z’n gezichtsuitdrukking maar nog steeds leek het alsof iemand iets ijskouds door haar keel had gegoten en dat die nu bevroren was.
Ze liep naar de achterkant van het podium terwijl de belichting van het podium uitviel. Ze keek nog even om en zag dat Hermelien teleurgesteld haar richting uit keek.
Langzaam zong ze de eerste noten van haar liedje maar bleef in het duister staan. 

I will not make the same mistakes that you did 
I will not let myself 
Cause my heart…
De muziekanten begonnen mee te spelen en Fleur liep terug naar waar ze de hele tijd had moeten staan en zong verder. Je kon duidelijk horen hoe zenuwachtig ze was. Haar stem trilde iets en ze stond te beven op haar benen. Door de muziek kreeg ze haar moed terug en zong mee. 

so much misery 
I will not break the way you did,you fell so hard 
I've learned the hard way 
To never let it get that far 

Because of you , 
I never strayed too far from the sidewalk 
Because of you , 
I learned to play on the safe side so I don't get hurt 
Because of you ,
I find it hard to trust not only me, but everyone around me 
Because of you , 
I am afraid 

I lose my way
And it's not too long before you point it out 
I cannot cry 
Because I know that's weakness in your eyes 
I'm forced to fake 
A smile, a laugh every day of my life 
My heart can't possibly break 
When it wasn't even whole to start with 

Because of you , 
I never strayed too far from the sidewalk 
Because of you , 
I learned to play on the safe side so I don't get hurt 
Because of you , 
I find it hard to trust not only me, but everyone around me 
Because of you , 
I am afraid 

I watched you die 
I heard you cry every night in your sleep 
I was so young 
You should have known better than to lean on me 
You never thought of anyone else 
You just saw your pain 
And now I cry in the middle of the night 
For the same damn thing 

Because of you ,
I never strayed too far from the sidewalk 
Because of you , 
I learned to play on the safe side so I don't get hurt 
Because of you , 
I try my hardest just to forget everything 
Because of you , 
I don't know how to let anyone else in 
Because of you , 
I'm ashamed of my life because it's empty 
Because of you , 
I am afraid 

Because of you
Because of you

Ze keek het publiek in op zoek naar Draco maar ze kon haar nergens vinden. Hermelien keek haar verheugd aan en vrolijk stapte ze naar hen toe. Ze praatten iets bij en dronken nog een aantal glazen. Fleur haar avond kon niet meer stuk totdat ze Draco in de verte zag zoenen…



-----------------------------------


