Veer




Ik was nog wat gaan drinken met Marco, hij vertelde me dat hij een kamergenoot zocht. Ik vertelde over mijn kinderen.
Na een uurtje ging ik mijn meisjes afhalen, de lerares wou nog even met me praten en dus gingen Lelie en Luna achteraan in het klasje met de poppen spelen. Iets wat ze zeer vreemd vonden. 
‘Lelie is de oudste, hoe komt het dat ze niet in het tweede klasje zit?’ vroeg ze.
‘Ik ben lang rondgetrokken met mijn vriend. Ik ben nu pas ergens echt gaan wonen zodat ze naar school kunnen gaan’ verklaarde ik aan haar. 
De lerares knikte en plots voelde ik een schok, ik sloot mijn ogen en dacht aan eergisteren. Met Harry, onze laatste nacht samen, prachtig afscheid.
‘Ik moet gaan’ zei ik, de lerares stond op en knikte, ‘Weet u misschien ergens in de buurt een apotheker zijn?’
‘In het dorp is er een, de knolialei’ 
‘bedankt, Luna, Lelie, meekomen!’
De meisjes kwamen naar me toe en volgden me, ik moest nog een auto kopen denk ik, een GSM toestel had ik gekocht zodat ik Harry altijd kon bellen in geval van nood. Maar dit was toch geen noodgeval…

Liefste Harry, de tweede keer dat ik in dit schriftje schrijf.
Buiten is het koud, ik heb de Duffelingen mijn gsm nummer gegeven en 500 dollar omdat ik hier mag blijven. Ik ben dus blij dat ik met die werkjes tijdens het reizen altijd de helft opzij het gezet op een rekening. Al was het daardoor soms wat moeilijk om rond te komen voor de kinderen.
Mijn eerste lesdag was leuk, ik ben de enige die kinderen heeft en dan nog een van de jongste van de klas ook. Luna en Lelie waren voorbeeldig op school en net toen ik met de lerares aan het praten was over hen voelde ik het.
Hetgeen wat ik voelde toen ik wist dat Luna zou komen.
Die schok, een soort van rilling, een plotseling besef dat bij me doordrong.
In de badkamer ligt zo’n dreuzel zwangerschapstest. Ik heb hem nog niet gedaan, ik weet al dat hij positief zal zijn.
Ik hoop dat, ik weet het echt niet meer. Zodra ik de schok voelde moest ik aan Lanka denken, ons kleine meisje.
Voor eeuwig.
20 minuten heeft ze geleefd, waarvan ze 10 minuten in mijn armen heeft gelegen, 5 minuten in jou armen en 5 minuten aan een beademingsmachine. Ze zou niet beteren, dat zeiden de dokters, weet je nog? Ze zou nooit beteren, waarom zouden we ze laten kwellen, ze was al dood…
Elke nacht spookt ze door mijn dromen, en nu krijg ik een zoon.
Vreemd toch? Ik voel het, ik wéét het gewoon Harry. Een zoon, hij zal James heten, zoals je vader. Hij zal op zijn opa lijken, dat beloof ik je, dezelfde bruine ogen en hetzelfde zwarte warrige haar. Onze zoon…
Nu stop ik met schrijven om te gaan eten. Ik denk aan jou, vergeet dat nooit, Ik hou van jou, onthoud dat. Wéét dat.
Veel liefs, jou Ginny.



Thanx voor all reacties :P
Binnenkort begin ik met de exazmens, dus nja, kheb nog een weekje voor die beginnen en daarna... op Kamp... ^.^
Veel leesplezier...
xxx
Veer


-----------------------------------


