Ilsje




Hoofdstuk 7   Een dooddoener

Een man liep snel door een steegje, hij sloeg rechtsaf, een deur door. Snel liep hij verder en met twee treden tegelijk liep hij de trap op. Hij hoorde stemmen achter een deur, hij klopte aan. 
“Binnen.” zei een hese stem.
Hij opende behoedzaam de deur en liep enkele passen de kamer in. Hij knielde voor een zetel en boog zijn hoofd.
“Ah, meneer Malfidus, u bent terug van uw opdracht. Is het volbracht?”
Draco hief zijn hoofd, “Ja Heer, het is volbracht, zoals u vroeg.”
Hij zag dat zijn Heer zijn ogen sloot, om ze vervolgens weer te openen en verwijtend naar Draco te kijken.
“Het is niet volbracht, ik voel haar aanwezigheid.”
Draco probeerde zijn angst niet in zijn stem door te laten klinken. 
“Hoe bedoelt u Heer?” 
Hij boog zijn hoofd weer.
“Ik bedoel, jongeheer Malfidus, dat het meisje nog in leven is. Met andere woorden, u heeft gefaald.” Voldemort haalde zijn toverstok tevoorschijn en richtte hem op Draco. 
Draco sloot zijn ogen en bereidde zich voor op wat ging komen.
“Crucio!”
Draco viel stuiptrekkend op de grond, hij probeerde niet te gillen. Een Malfidus gilt niet, een Malfidus huilt niet, een Malfidus toont geen emoties. Draco herhaalde de woorden van zijn vader keer op keer in zijn hoofd. Toen stopte het, hij bleef hijgend op de grond liggen.
“U zal terug gaan, meneer Malfidus, u zal teruggaan en uw opdracht volbrengen.”
Draco ging op zijn handen en knieën zitten en keek op naar zijn Heer. Hij opende zijn mond om te vragen ‘waarom?’ maar Voldemort was hem voor.
“Waarom? Hou het er maar op dat het om de toekomst gaat.” 
Draco knikte, hij begreep dat hij niet verder mocht vragen.
“Ga nu, jongeheer Malfidus en vervul uw opdracht.”
Draco haalde opgelucht adem, hij stond snel op en liep de kamer uit. Hij wist hoeveel geluk hij had gehad dat de Heer hem niet nogmaals gestraft had.
Hij liep de trap af en het steegje uit terwijl hij zich bedacht waar het meisje kon zijn.
Ze was vast bij Potter, hij was haar vast en zeker al te hulp geschoten, als een reddende engel. Hij onderdrukte een rilling van walging. Stomme Potter, stomme dreuzelvriend. Hij stond midden op straat, hij probeerde zich op Potter te concentreren, maar zijn gedachten dwaalden af. Hij zuchtte en dacht aan zijn huis, hij kon misschien beter eerst daar naar toe gaan en een plan opstellen. Hij stelde zich het landhuis voor en verdween met een plop.

Oke, ik weet het, dit stukje is (invergelijking) behoorlijk kort, maar het volgende stuk wordt wel weer langer. Ik wil even bedanken: mira, Hpwurm, dracogirly, Annemoon en Lilly.


-----------------------------------


