Veer




We zaten aan de tafel, beneden, en Bill zat naast Harry. Ik had mezelf tegenover Harry geplaatst zodat ik hem af en toe onopvallend kon aankijken. 
Bill richtte zich tot hem.
‘Ik hoorde dat je een vriendin hebt’ zei hij, Harry glimlachte en knikte. 
‘Van wie?’
‘Gewoon via via, vertel eens wat over haar’
‘je zou haar leuk vinden’ zei Harry, ‘iedereen vind haar leuk, ze is knap, lief, sexy’.
Het laatste woord had ik zeker gehoord, vooral omdat ik plots voelde hoe hij zijn voet tegen mijn been liet komen. Ik volgde zijn voorbeeld.
‘Sexy?’ vroeg hij, Harry knikte en glimlachte tevreden. 
Ik wist niet voor wat hij glimlachte, door Bill ’s vraag of door mijn voet.
In ieder geval, ik merkte dat Bill het zag, hij keek van mij naar Harry en grijnsde geheimzinnig, daarna knipoogde hij naar ons.


Ik was toen blij geweest dat hij het niet tegen ma en pa had verteld. Hij vroeg hoelang we samen waren enzo, en toen we eerlijk hadden geantwoord begreep hij het.
En nu zou hij alles aan ma en pa kunnen uitleggen, zodat ze zich geen zorgen zouden moeten maken.  Dus ik voelde me oke, Hermelien had ervoor gezorgd dat we post konden sturen door behulp van een spreuk die ze zelf had geschreven. Zelf voor een fototoestel dat meteen afdrukt had ze gezorgd.
En omdat niemand van ons goed was met woorden, stuurden we voornamelijk enkel nog maar foto’s.
…
We vertrokken weer, omdat de schaduw uit het verhaal ons deed denken aan een dementor, besloten we een andere weg te nemen. Daardoor waren we wel een halfuur langer onderweg, vervelend, maar noodzakelijk.
’s Avonds vonden we opnieuw een plaats om de tent op te zetten, het reizen ging sneller dan dat we hadden gedacht en om 23.00 zetten we onze tent op.
De volgende ochtend was ik misselijk, maar dat was blijkbaar normaal als je in verwachting bent. Alles leek perfect te gaan, maar ik had het vreemde gevoel dat er iets fout was. 
De tijd dat we gewoon reisden leek voorbij te vliegen, vooraleer ik het goed en wel besefte was het alweer een maand later, ik was nu dus 2 en een halve maand ver. Het viel in het algemeen nog best mee, in die tijd.
Nu weet ik beter, jammer dat het zo land duurde vooraleer ik beter wist. 
…
Het leven was zonnig, de eerste gruzielement werd vernietigd door Harry (hij had ons niets gezegd toen hij het had ontdekt) en we reisden verder.
Alhoewel het Herfst werd, de bomen kaal werden en er veel regen was voelde ik me gelukkiger dan ooit.
Vooral toen ik na mijn nieuws over de baby een reactie kreeg van… Bill..

Heej, zusje.
Sorry, maar ma is nog wat teveel in shock om te schrijven.
We proberen haar te kalmeren, ze is niet kwaad. 
Dat denk ik toch, ze is misschien wat teleurgesteld. 
Iedereen was geschrokken, ik eigenlijk ook.
Fleur en ik krijgen ook een kind, maar zij is pas 1 maand ver, te vroeg om te vertellen dus. Maar aan jou vertrouw ik het toe.
Als je ongerust bent over haar gezondheid moet je misschien naar een dreuzeldokter gaan. Pa zegt dat die best te vertrouwen zijn en dat er ook enkele helers onder hen zijn, die zullen je dan wel herkennen als een heks.
Nu moet ik stoppen…
Hou je sterk en gezond, zie je gauw terug.
Je grote broer.
Bill

Ik was blij dat Bill ook v	ader zou worden, Harry glimlachte ook toen ik het hem zei, Ron wist niets.
Maar de avond toen ik hem vertelde dat ik en Harry een kind kregen was hij in alle staten, hij draaide zich om en sloeg de deur achter zich dicht.
Achteraf liet Hermelien ons weten dat hij kwaad was op Harry, en dat hij er wel overheen zou komen. In ieder geval, dat hoopte ze. Gelukkig had ze gelijk, na een tijdje begon hij het te aanvaarden.
Dus dat was in orde. De rest ging normaal, we stuurden vaker een brief naar Ma en Pa. 
…

De tijd vloog voorbij, … En dat was soms jammer, te jammer
En dat wist ik maar al te goed, ik werd opgenomen in het ziekenhuis, hevige buikpijn, weeën.
Lelie werd geboren en toen… Lanka. Het waren er twee geweest, ik had al gevoeld dat er iets vreemd was, maar nooit had ik kunnen vermoeden dat het twee meisjes zouden zijn. 
En nooit had ik kunnen denken dat het zoveel pijn en verdriet zou brengen. Soms droomde ik ervan dat Lanka er nooit was geweest, zodat ik haar verlies niet moest verwerken. En mijn manier om ermee om te gaan was achteraf niet zo goed, ik zweeg tegen iedereen. Alleen Harry wist het. 
We hadden twee soorten geboortekaartjes, op het ene stond iets over Lanka, op het andere alleen nieuws oven Lelie.
Dat van Lanka was enkel in ons bezit, maar Lanka zelf waren we kwijt. We hadden haar laten cremeren en in een soort juweel laten verwerken dat we aan Lelie gaven. Een armbandje waarin Lelies naam stond gegraveerd maar waarin Lanka toch een beetje verder leefde. Toch een beetje…    



Een lang stuk, rap gepost, ik weet het  :wink: 
Volgende post is meteen 5 jaar later. Ik heb al zeer veel getypt vandaag. 3 pagina's voor ongeveer 2 dagen die in het verhaal voorbijgaan.
Dus ik ben best blij.
Nog maar  1 reactie gehad,  :o 
xxx


-----------------------------------


