Sam




Hoofdstuk 21: Naar huis, of toch niet?
(Lily)
Lily zat bij haar laatste examens. Verweer Tegen de Zwarte kunsten. Ze moesten Boemannen beschrijven nu.
Toen ze klaar was, stormde ze naar haar slaapzaal, en ging haar koffer in pakken, om de volgende dag naar huis te gaan.
Lily voelde iets aan haar rug, toen ze opkeek, zag ze James achter haar staan, Lily vloekte.
“Bij Merlijns baard James! Je mag hier niet komen! Dat weet je!” James lachte Lily toe.
“Ik weet het ook, juffrouw Evers, maar toch.” Lily keek stomverbaasd en verdrietig naar James.
“Sinds wanneer noem jij me Evers?”
“Grapje Lily, weet je toch?” James knipoogde naar Lily.

De volgende dag, liep Lily samen met James, Ruby, Sirius, Peter en Remus naar de trein. Ruby had ondertussen wat met Remus.
Lily zocht naar een lege coupé, en vond die!
Lily ging naast James zitten, en keek uit het raam.
Na een half uur in de trein hebben gezeten, leek het alsof de trein stil ging staan.
“Hoe kan het dat de trein vaart mindert? We zijn er nog niet, we kunnen er nog nieteens zijn!” Piepte Peter.
Lily knikte instemmend.
“Iedereen blijft zitten waar hij of zij zit, er hebben Dooddoeners de trein genaderd! Voor degenen die het nog niet weet, Dooddoeners zijn volgelingen van Marten Vilijn, de jongen die 2 jaar geleden is afgestudeerd, op Zweinstein!” Schalde de stem van Profesor Perkamentus door te trein.
Lily piepte en kroop dicht tegen James aan.
Er stormde iemand door het gangpad, en Lily zag dat het geen leerling was, misschien een leraar.
De trein begon zachtjes te rijden, maar versnelde niet. Opnieuw klonk de stem van Perkamentus door de trein.
“We staan nu op een brug, zodra de hele trein op het land staat, zal de trein ontruimd worden! We verzoeken jullie vooral rustig te blijven!”
Lily stond langzaam op, en pakte James’ hand vast.
“Kom, we gaan de trein uit, ik denk dat ik al weet wat we moeten doen.” Fluisterde ze in James’ oor.
James liep gehoorzaam mee, Lily voelde de zenuwen in haar lijf gieren.
Toen de trein stilstond, sprongen Lily en James als eerste de trein uit.
De stem van Perkamentus schalde over het grasveld waar ze op stonden.
“Ik wil dat iedereen een zesde of zevende jaars opzoekt! 2 mensen per persoon! We gaan Verschijnselen! Sommige zesde of zevendejaars moeten weer terugkomen, omdat ze dan nog meer leerlingen moeten wegbrengen!” 
“Ik kan al Verschijnselen! Ik heb erover gelezen, en al geprobeert, stiekem! Perkamentus weet ervan, ik mocht het van hem leren omdat ik een uiterst slimme heks ben!” 
James keek Lily verbaasd aan.

(James)
“Ik neem jou en Ruby wel mee, de anderen zoeken maar een zesdejaars ofzo!” Mompelde Lily.
“Ruby! Kom eens?” En Lily vertelde het hele verhaal aan Ruby.
“Heb je je brevet?” Die vraag sprong er zomaar uit bij James.
“Ja, die heb ik!” Lily glunderde.
“Pak m’n arm heel, heel goed vast!” Fluisterde Lily. 
James deed dat. 
James kon het gevoel wat hij had niet omschrijven, maar hij kon niet ademen, zijn trommelvliezen werden in z’n oren geduwd, en z’n ogen puilden uit. 
En toen stonden ze midden in de kamer van James. 
Lily drukte snel een kus op James’ mond, en Verdwijnselde toen weer.
Na een kwartier verscheen Lily weer in z’n huiskamer. 
“LILY!” James was blij dat ze er weer was.
James sleurde Lily mee naar boven, en legde haar op zijn bed.
De volgende dag stonden ze al vroeg op.
“Goeiemorgen schoonheid.” Fluisterde James in Lily’s oor.
“BIJ MERLIJNS BAARD!! JAAAAMES!!” James’ moeder stond in de deuropening.
“Ja mam?”
“Waarom heb je niet gezegd dat Lily hier sliep?” 
“Sorry mam, Lily was gisteravond te moe om naar haar eigen bed te gaan. Ze kon echt niks meer!”
Lily knikte.
“Is er iets gebeurd, tussen jullie?” Stamelde James’ moeder.
“Nee, niks.” Zei Lily.
Lily kon niet liegen, wist James. 
Ze hadden hun kleren nog aan, dus ze liepen meteen naar beneden om te ontbijten.
James besefte dat hij z’n toverstok kwijt was.
“Mam, ik ben m’n stok kwijt!” Schreeuwde James.
James’ moeder rolde met haar ogen, pakte haar stok, en mompelde wat.
Even later kwam James’ stok aangevlogen.
“Gatver!” Zei James. Er zat koeienvlaai aan z’n stok.
“Aguamenti.” Zei z’n moeder.
 En z’n stok was schoon.
Na het ontbijt ging Lily naar Petunia, die haar omhelsde.
“Lily, ik ga binnenkort ergens anders wonen! Volgende week!” Zei Petunia.
“Dat is geweldig!” Zei Lily.
“Waar?” Vroeg ze.
James stond er een beetje verveeld naast te kijken.
“Bij Herman Duffeling! Hij is lief Lil! Echt waar!” Lily knuffelde Petunia.
James rolde met z’n ogen, en liep naar boven.
Hij schreef een brief aan Sirius, dat hij wel deze vakantie hier kon slapen, omdat hij nu bij Remus sliep. Alweer.
“Dit word echt een geweldige vakantie!” Zei James in zichzelf


-----------------------------------


