Rose




Eerste inzending:

Hij kon er niets aan doen 

Hij sloot zijn ogen. 

In gedachte verzonken liep hij weer door de brede corridor, op weg naar de plaats waar hij had afgesproken. De gang leek verlaten, op een enkele verdwaalde eerstejaars na. 
De zonnestralen die hun weg baanden door de hoge ramen streelden zijn gezicht aangenaam, zo aangenaam dat hij even vergat waarom hij in die gang liep, en hij bleef even staan. 
Nog even genietend van iets moois. 
Zijn hart deed pijn, maar hij móést het haar zeggen. 
Zijn ogen waren gesloten toen hij een meisjesstem zijn naam hoorde roepen. 
Toen hij omkeek zag hij Hermelien staan. 
‘Wat doe jij hier?’ 
Hij keek haar aan alsof hij aan het dromen was, met zijn ogen loom, halfgesloten. 
Toen Hermelien merkte dat zijn volle aandacht niet op haar was gericht knipte ze een aantal keer in haar vingers. 
‘Is er iets? Kan ik je ergens mee helpen?’ 
‘Nee,’ zei hij. 
‘Het enige dat je kunt doen is gewoon weggaan’, voegde hij er in zijn hart aan toe. 
Hij kon er niets aan doen. 
‘Wat is er? Is het examenvrees? Heb je hulp nodig?’ 
‘Nee.’ 
‘Wat dan?’ 
Hij keek weer de andere kant op, en probeerde Hermelien te negeren. 
Hermelien gaf de moeite op en zei: 
‘Nou, het is bijna etenstijd, waarom loop je niet even met mij mee naar de Grote Zaal?’ 
Hij liet zijn hoofd een beetje hangen. 
Met moeite slikte hij een brok in zijn keel weg, en hij voelde langzamerhand grote tranen opwellen in zijn ogen. 
‘Ik heb geen trek,’ was het enige dat hij antwoordde. 
Hermelien strekte haar arm uit en voelde even aan zijn hoofd. 
‘Hm, het is ook geen griep,’ zei ze bedachtzaam, en trok haar arm weer weg. 
Griep. Griep. 
‘Wás het maar griep,’ dacht hij bij zichzelf. 
‘Als je me nodig mocht hebben, ik ga naar de Grote Zaal.’ 
Hermelien zette aan aantal stappen richting Grote Zaal maar bleef toen staan en draaide zich abrupt om. 
‘Zeggen we geen doei meer?’ riep ze hem verontwaardig toe. 
Hij keek even op en bracht er met de nodige moeite uit: 
‘Doei.’ 

Toen Hermelien buiten gezichtsveld was geraakt, zette hij zijn wandeling weer voort. 
De zon schuilde nu achter een enorm wolkendek, en het kasteel was omhuld in een vaag schemerlicht, dat werd verspreid door de toortsen die om de aantal meter aan de hoge muren hingen. 
Toen hij uiteindelijk de deur van zijn bestemming had bereikt greep hij naar de deurknop. Voordat hij de deurknop naar beneden drukte, keek hij even op zijn horloge. 
Kwart over vijf. 
Hij was een kwartier te vroeg. 
‘Wat maakt het ook uit,’ sprak hij bij zichzelf. 
Het leek alsof alles wat hij deed de moeite niet meer waard was. 
Zuchtend deed hij de deur open en stapte het kamertje binnen. 

Daar stond hij dan in het kamertje naast de Grote Zaal, 
wachtend op haar, wachtend op het mooiste dat hem is overkomen. 
Wachtend op iets wat het einde van zijn leven leek te zijn. 
Met nietsziende ogen staarde hij voor zich uit, zich bedenkend wat hij haar zou zeggen. 
Hóé hij het haar zou zeggen. 
Óf hij het haar zou zeggen. 
Een aantal mensen liep door het kamertje, als een binnenweg naar de Grote Zaal, maar niemand besteedde aandacht aan de jongeman die daar stond, leunend tegen de muur. Hij bekeek de scholieren één voor één terwijl ze langs liepen. 
Hoeveel van deze mensen zouden weten hoe het voelde, ook maar enig besef hebben van de pijn die Harry te wachten stond? 
Hij kon er niets aan doen. 
Harry wendde zijn blik af van de langslopende mensen toen degene langsliep, waarmee hij het laatste een gesprek wilde voeren. 

‘Hé Potter, op wie wacht je?’ 

Hij kon het al zien aankomen. 
Harry keek expres de andere kant op, om maar niet recht in het hatelijke gezicht van Draco Malfidus te kijken. 
‘Wacht je misschien op, eh, je langverloren liefde?’ 
De groep mensen dat Malfidus vergezelde naar de Grote Zaal barstte in lachen uit. 
‘Je zou eens moeten weten,’ dacht Harry bij zichzelf. 
Toen het groepje zijn wandeling vervolgde werd het kamertje leeg. Het was stil. 
Doodstil. 
Harry bukte zich en liet zich op de koude, harde grond glijden, nog steeds met het idee in zijn achterhoofd dat hij binnen enkele minuten twee harten zou moeten breken. 
Het kón gewoon niet anders. 
Zij wáren té anders. 
Harry’s hart sprong op toen de deur tegenover hem nogmaals openging. 
Het was Ron. 
‘Harry, jongen, kom je niet eten?’ 
Harry keek in het vriendelijk gezicht van zijn beste vriend. 
Eten. 
Het laatste waar Harry nu behoefte aan had was eten. 
‘Nee Ron, ga maar alleen. Ik heb geen honger.’ 
Ron staarde zijn vriend vol ongeloof aan. 
‘Dus je blijft hier zitten? Wat is er? Wacht je op iemand?’ 
Harry richtte zijn aandacht weer volledig op Ron. Had hij hem door? Wist hij iets van wat Harry met zoveel moeite geheimhield? 
Toen Ron zijn vriend zo moeilijk zag kijken voegde hij eraan toe: 
‘Harry jongen, voel je je wel goed?’ 
Hij bukte zich zodat hij zich op dezelfde hoogte als Harry bevond en pakte zijn schouder. 
‘Moet ik even naar Madame Plijster rennen voor-’ 
‘Nee Ron, ik voel me prima. Laat me gewoon met rust.’ 
Met opgetrokken wenkbrauwen stond Ron weer op en keek nog eventjes naar Harry. 

‘Oké, ik zie je later.’ 
Ron draaide zich om en liep verder, naar de Grote Zaal. 
Harry zuchtte. Weer staarde hij voor zich uit, zijn mond hing een beetje open. 
Toen de deur voor de derde maal openging nam Harry niet de moeite om op te kijken wie er nu weer naar binnen zou lopen. Met zijn hoofd in zijn nek keek hij voor zich uit toen het geluid van de deur die gesloten werd verstomde. 
Voetstappen kwamen zijn richting in. 
Harry keek om, en zijn hart leek een slag over te hebben geslagen. 
Direct krabbelde hij overeind, terwijl hij het meisje dat nu voor hem stond nog steeds in de ogen keek. 
Er verscheen een brede glimlach op haar gezicht toen ze hem zo onhandig overeind zag komen. Ze streek haar zwarte haren naar achter en begon: 
‘Je bent er.’ 
Harry keek haar met open mond aan en knipperde met zijn ogen. 
‘Natuurlijk ben ik er.’ 
Er viel een kort stilte waarin ze elkaar bleven aankijken. 
‘Dat had ik je toch beloofd?’ voegde hij eraan toe. 
Met nog steeds de brede glimlach op haar gezicht omhelsde ze Harry, die als versteend leek. 
‘Patty, ik moet wat kwijt.’ 

Patty keek direct omhoog, om recht in zijn ogen te kijken. 
Als iemand iets kwijt moest was dat nooit een goed teken, vooral niet voor mensen als zij en Harry. 
‘Wat is er Harry,’ zei Patty met een vleugje angst in haar stem. 
Harry bevrijdde zich uit Patty’s omhelzing en keek haar in haar mooie, bruine ogen. Hij streek de haren die voor haar gezicht waren gevallen weer achter haar oren en zette zijn vinger haaks op haar lippen, terwijl hij met zijn andere arm Patty stevig rond haar middel vasthield. 
Hij kon er niets aan doen. 
‘Ik weet niet precies hoe ik het moet zeggen.’ 
Patty keek weer omlaag. 
‘Nu zal het gebeuren’, dacht Patty bij zichzelf. 
Ze begon sneller te ademen en tranen vulden haar ogen. 
‘Harry, ik weet niet wie hiervan heeft gehoord, maar ik zweer je dat ik, dat ik, dat ik niks heb laten merken over onze relatie. En, en ik-’ 
Nogmaals drukte Harry zijn vinger tegen haar lippen. 
‘Stil maar. Ik weet dat je niks hebt doorverteld,’ suste hij haar toe. 
‘En het ligt al helemaal niet aan jou. 
Patty, ik weet dat het moeilijk voor je is, maar ik wil je behoeden voor een vreselijk lot als iemand hier ooit achterkomt. 
Stel je voor; Harry Potter heeft een relatie met een meisje van puurbloed, waarvan wordt geacht dat ze Dreuzels haat. Het kan niet anders Patty, ik hoop dat je het begrijpt. Wij kunnen elkaar niet langer als vriend en vriendin beschouwen’ 
Patty duwde zich van Harry af. Haar ogen leken behalve met tranen, ook met woede gevuld te zijn. 
‘Harry, als je een oogje hebt op die vriendin van je, die Hermelien, dan mag je dat wel gewoon zeggen!’ 
‘Nee Patty, jij bent de enige die ik wil. Ik meen het serieus. Ik wil je echt niet kwijt maar luister, ik kan er niets aan doen. Wij kunnen niet langer samen blijven, wij hebben geen keus.’ 
Patty had haar handen voor haar gezicht geslagen en haar schouders schokten onbeheersbaar. 
Harry pakte haar bij haar schouders en trok haar naar zich toe. 
‘Stil maar, ik weet zeker dat je het zonder mij kunt-’ 
‘Harry!’ 
Patty’s gesnik deed Harry veel pijn. Ook over zijn wangen rolden nu dikke tranen, en hij kuste Patty zachtjes op haar voorhoofd. 
‘Het spijt me lieverd, we kunnen gewoon niet langer bij elkaar blijven. Ik zal-’ 
‘Harry! Nee, alsjeblieft!’ 
Harry drukte Patty steviger tegen zich aan en wiegde haar zachtjes heen en weer. 
‘O Harry!’ 
Het leek even alsof Patty van haar stokje zou gaan. Haar lijf schokte onophoudelijk. 
Harry kon er niets aan doen. 

Na een minuut of drie, vier was Patty’s gesnik een beetje verminderd. Het enige dat ze nu nog kon uitbrengen was de naam van wie ze zoveel hield. 
‘Harry.’ 
Het leek meer op gekreun dan een werkelijke naam die uitgesproken werd. 
Harry wiegde haar nog steeds zachtjes in zijn armen, met zijn wang op haar hoofd. Krampachtig had Patty haar armen om Harry geslagen. 
‘Harry…’ 
De kracht in Patty’s stem leek af te nemen. Harry voelde zich opeens ook veel zwakker. 
‘Harry…’ 
Haar stem leek overgeslagen te zijn in een veel hogere stem. 
‘Harry!’ 
Harry voelde dat iemand aan zijn gewaad trok. 
‘HARRY!’ 

Met een ruk trok Harry zijn hoofd omhoog. 
Hij zat in het Toverdrankenlokaal, en professor Sneep die vlak tegenover hem stond keek hem boos aan. 
‘Vijftig punten aftrek voor Griffoendor wegens het in slaap vallen tijdens een les.’ 
Na dit gezegd te hebben marcheerde Sneep weer verder, om Harry’s klasgenoten verder uit te kafferen. 
Versuft keek Harry om zich heen. 
Hermelien, die hem kennelijk had wakker geschud, keek hem bestraffend aan. 
Harry wierp zijn blik op de voorste tafels in het lokaal, en zag Patty naast haar ketel zitten. 

Hoe zou hij het haar werkelijk moeten vertellen? 
Hij kon er niets aan doen.


-----------------------------------


