KNIKKEBEEN




Sorry voor het korte stukje


“Meekomen,” beval de gestalte. Harry herkende de stem. Het was niemand minder dan Severus Sneep die in zijn gitzwarte gewaad in de schaduw van de deuropening stond. 
“Vooruit, schiet op!”
“En waarom moeten wíj jou vertrouwen?” vroeg Harry achterdochtig.
“Omdat, Potter,” snauwde hij. “Perkamentus mij de opdracht heeft gegeven om jullie naar hem te brengen zodat jullie kunnen ingelicht worden. Hoewel ik daar ten zeerste tegen ben. Dus schiet nu maar op.” 
Harry en Ginny wisselden geheimzinnige blikken uit. Ron was samen met Hermelien al opgestaan. 
“Duurt het nog lang, Potter? Of moet ik misschien wachten tot er haar op je achterste groeit?” 
“Professor,” antwoordde Ginny. “Harry is nog wat zwakjes. Hij kan moeizaam bewegen en heeft hulp nodig wegens het gevecht van daarnet.” 
“Dat is de reinste zever! Ik zie Wemel hier ook met een zwachtel rond zijn schouder en denk je dat die zit te kniezen om een klein gevechtje?”
“Pardon, klein gevechtje?” zei Hermelien verhit. “U was er helemaal niet eens bij! U kunt nog niet eens weten hoe klein of groot het gevecht was! U zat waarschijnlijk voor de spiegel uw hanenkam bij te werken en misschien het overwegen te verven!” 
“Hermelien!” sputterde Ron verbaast. 

Harry was ondertussen zelf opgestaan en gniffelde niet zoals de anderen. Hij zat met zijn gedachte ergens anders… 

Sneep die woorden zocht om iets terug te zeggen, kreeg een rood hoofd. Uiteindelijk schreeuwde hij:
“50 punten aftrek van Griffoendor! EN NU MEEKOMEN!” Hij wees met uitgestoken vinger de deuropening uit. Hermelien en Ron stapten vlug door de deur. Ginny wachtte nog even tot Harry zijn schoenen aan had en vertrokken toen onmiddellijk. 

Toen het kwartet een eindje achter Sneep liep, fluisterde Harry:
“Waar was hij eigenlijk toen wij en iedereen van de Orde aan het vechten waren?” 
“Dat vroeg ik me ook af,” zei Hermelien stil. “Ik wilde het nog zeggen, maar ik vreesde dat het voor meer problemen zou zorgen. Trouwens, hij was toch al woedend door mijn opmerking over zijn hanenkam.”
“Dat was trouwens een terechte opmerking, schat,” zei Ron poeslief. 
“Dank je, lieverd.” 
“Maar waar was hij nu?” peinsde Ginny. “Zouden we eigenlijk wel meegaan met hem?” 
“Tja, Perkamentus vertrouwt hem, dus zullen we dat maar ook doen,” antwoordde Hermelien.
“Ik heb hier toch een slecht voorgevoel over,” fluisterde Harry.


-----------------------------------


