Veer




Chapter ten: Missing

10 jaar later
Lara zuchtte stil en liet zich neerzakken op het bed.
Lander was al een week weg, en zij zat thuis met hun 3 dochters: Amy-Lee, Leanne en 
Eva- Luna. Ze wilden een tijdje uit elkaar gaan, maar Lara begreep niet waarom.

“Please, Please Forgive Me 
But I Won't Be Home Again”

De zon scheen door het kleine raampje binnen in de kamer en wierp haar licht op het bed en de muur. Na een tijdje stond Lara op en ging haar dochters van school halen, normaal deden ze het samen, maar nu zou ze alleen moeten gaan.
Zodra ze aankwam begonnen de leraren vragen te stellen, vreesde ze.
Maar dat gebeurde niet, ze haalde de kinderen op en ging naar huis, alsof er niets aan de hand was.

“Maybe Someday You’ll look Up
And Barely Conscious You’ll Say To No One
Isn’t Something Missing”

Er was niet veel post, maar wel een brief van Lander.
‘Kom morgen naar de karaoke’ stond er, Lara herhaalde de woorden in haar hoofd, legde de brief weg en ging haar dochters helpen met hun huiswerk.
Amy-Lee had nooit veel hulp nodig, zij zou volgend jaar naar Zweinstein gaan. Maar Eva- Luna, de jongste, begreep niet altijd alles.
Met een zucht ging ze zitten naast haar en hielp hen.
…
“You Won't Cry For My Absence, I Know”

Om 20 uur ‘s avonds stond Lara in de karaoke, ze zag hem staan, voelde hem.
Ze wist dat hij haar miste, het kon niet anders.
Met kleine stapjes wandelden ze naar elkaar toe. ‘Ga je zingen?’ vroeg hij, ze haalde haar schouders op.
‘Voor jou?’ vroeg Lara onzeker, hij knikte kalm en Lara glimlachte zwak.
‘Mis je mij?’ vroeg ze, hij knikte opnieuw en Lara begaf zich naar het podium, voor hem wou ze zingen, voor niemand anders…

“You Forgot Me Long Ago 
Am I That Unimportant 
Am I So Insignificant
Isn't Something Missing
Isn't Someone Missing Me"

Lander kwam naast haar staan en zong zacht mee…

“Though I'd Die To Know You Love Me
I'm All Alone”

Het werd zwaarder voor Lara om haar tranen te verbergen, maar voor ze het besefte stroomden die over haar wangen.
Hij merkte het, nam haar in haar armen en zong zachtjes verder.

“I Know What You Do To Yourself
I Breathe Deep And Cry Out
Isn’t Something Missing
Isn’t Someone Missing Me”

Ze zongen stiller, en stiller, tot ze zwegen aan het einde van de muziek.
Ze waren zich weinig bewust van de vele blikken, maar het raakte hen ook niet, toch niet op die bewuste moment. De enige personen die ze zagen waren elkaar.
‘Ik mis je’ zei Lara, ‘Maar ik begrijp niet waarom je’
‘Ik ook niet’ zei Lander, ‘Ik denk dat ik wou weten of ik zonder je zou kunnen. Omdat ik niet anders heb geweten, nooit’
‘Toch wel?’ vroeg Lara verbaasd, hij schudde zijn hoofd en glimlachte zwak.
‘Mijn leven begon pas toen ik jou leren kennen’ zei hij, ‘Mijn leven ben jij, hier met jou zijn. Mijn laatste dag zal ik bij jou doorbrengen’
‘Beloofd?’
Lara keek hem onzeker aan, ze hoefde verder geen reden waarom hij weg was gegaan, ze voelde opnieuw zijn pijn, ze huilden dezelfde tranen.
‘Beloofd’ zei hij zacht.
Ze proefde zijn zoute tranen die vermengd waren met de hare
…

[Isn’t Something Missing?]
[There Is Someone Missing Me]


dat is het dus...
 8) 
Mijn volgende verhaal is op weg, ik heb tot nu toe 2 en een halve pagina getypt en ik hoop dat die goed is...
Reacties mag!!!
xxxxx
Veer


-----------------------------------


