Merel




Is er nu niemand die mijn verhaal leest? Ik kijk geregeld naar het reageertopic maar vindt niex (tenzij ik erover kijk) en ik krijg bijna geen pb's!
Op de poll word er soms gestemd maar de gene die mijn maar een belabberd cijfer geven zeggen me niet waarom en wat ze er zo slecht aan vinden. Hoe kan ik daaruit iets leren?? Dit stukje is niet lang. Sorry, had niet veel zin meer om verder te schrijvn.

Nog na pratend liepen ze naar de leerlingenkamer. 
In de leerlingenkamer namen ze afscheid en ging Stien verder met schrijven. Merel besloot ook maar eens te beginnen met het opstel van Kruidenkunde. Het hoefde pas volgende week af te zijn, maar als dat af was hoefde ze daar ook niet meer naar kijken. Ze nam haar boek en zocht het juiste hoofdstuk op.

“Merel? Kom je? Ik heb honger en Equa en Nemo zijn al vertrokken,” vroeg Heleen.
“Huh?” schrok Merel.
“Of je mee komt!” zei Heleen.
“Waarheen?” vroeg Merel terwijl ze haar opstel tussen haar boek stak.
“De Grote Zaal. Voor het avondeten. Het is zeven uur,” antwoordde Heleen.
“Goed, ik kom eraan, maar ik breng eerst mijn tas even naar boven,” zei ze. Merel nam haar tas op haar rug en liep de trap op. Tom stond ik het midden van de trap te puffen.
“Hé, Tom! Loop toch door!” zei Merel geërgerd.
“Ik h-heb b-bijna geen adem meer,” hijgde hij. Merel wurmde zich langs hem heen.
“Papzak,” gniffelde ze stil. Toen ze haar tas op haar bed had gezet liep ze vlug  naar beneden. Tom stond nog steeds op dezelfde plek als daarstraks.  Heleen en Merel zeiden niets op weg naar de Grote Zaal. Ze deden er langer dan normaal over om de Zaal te vinden. Nemo en Equa zaten al in een druk gesprek, dat over het plafond bleek te gaan.
“Echt ongelofelijk,” zei Nemo verwonderd.
“Het is betoverd,” klonk Equa geërgerd.
“Niet waar! Het is een open dak!” beweerde Nemo.
“Komaan! Dat bestaat niet! En wat als het zou regenen?” Equa sloeg haar ogen ten hemel.
“Nemo, ik kom een  generatie lang tovenaars en het eerste wat mijn moeder zei, dus zij zal het wel weten, dat het plafond in de Grote Zaal betoverd was,” zei Equa.
“Bewijs?” vroeg Nemo met iets spottend in zijn stem.
“Tegen volgende week heb ik een bewijs!” begon ze een weddenschap.
“In orde,” zei Nemo. Het spottende was helemaal verdwenen.

Het is verbetert. Geniet nu nog een beetje! Ik ga mijn kamer opruimen en dan nog een beetje schrijven. Als ik dan niet moet gaan eten!


-----------------------------------


