Veer




Chapter nine: Understanding

Lara slikte onzeker, vandaag zou er en einde aan komen.
Lander zou ervoor zorgen dat Nina hem met rust zou laten. Maar hij had nog niets gedaan, Nina zat naast hem in de les en ze werkten in stilte aan de opgegeven taak.
De paasvakantie was alweer voorbij en sindsdien werd Lara enken triestiger door Nina’s gedrag. En toen, midden in de les, stond Lara op. Ze draaide zich om, deed de ring van haar vinger en keek er even naar.
Ze voelde haar ogen met tranen vullen, legde de ring voor hem neer en rende het lokaal uit.
	
“You Hold The Answers Deep Within Your Own Mind”

Lander staarde even wezenloos naar de ring en voelde starende blikken.
Daarna nam hij die op en rende haar achterna, hij vond haar even verder op de gang, ze zat op de grond tegen een muur geleund en snikte.

“Consciously You’ve Forgotten It”

Lander liet zich naast haar neerzakken en beet op zijn lip.
‘Alles oke?’ vroeg hij, zijn stem klonk schor en Lara haalde haar schouders op.
‘Ik dacht dat ik sterker was dan dat’ zei ze stil, ‘Maar telkens als ik haar zo zie doen overmeesterd het me opnieuw. Die pijn’
‘Lara, je weet dat ik haar niet moet’ zei Lander, ‘Ik wil jou. Ik wil bij jou kunnen zijn, je aan eht lachen maken, je troosten. Ik wil naar je verhalen kunnen luisteren. Jou pijn en verdriet delen. Het maakt niet uit wat de toekomst ook brengt, zolang jij er maar bent’
Hij nam haar hand en schoof de ring weer aan haar vinger. Daarna legde hij zijn handen op haar polsen en zei: ‘Het verleden is nog slechts een schim, laat het geen aanleiding zijn voor toekomstige tranen’
Lara glimlachte waterig.
Ze keek naar haar polsen en merkte dat de littekens verdwenen waren


“Shame We Hide Our Eyes, To Blind Them From The Truth”

‘Bedankt’ zei ze stil, hij omhelsde haar en de bel galmde doorheen het schoolgebouw.
Ze stonden op, droogden hun tranen en gingen naar de volgende les. Daar gingen ze vanachter in het lokaal naast elkaar zitten en keken elkaar af en toe verliefd aan.
Niemand zei er wat over, alsof het gewoon een bewijs was voor iets wat ze al wisten, alsof het nooit anders was geweest.
Nina ging achter hen zitten, ze wierp geen hatelijke blikken naar hen toe.
De leraar glimlachte toen hij het stel samen zag zitten en Lander glimlachte ook.

“Please Don’t Be Afraid”

Niemand vroeg uitleg, ze begrepen het meteen.
Vanaf dat Lander haar achterna was gelopen hadden ze het begrepen

“The Dawn Will Break The Silence”



[Isn't Someone Missing Me?]


En het volgende hoofdstuk zal het laatste zijn ^.^
Maar ik begin nu al te typpen aan een nieuwe fanfic...
Dus er is misschien nog hoop, ik heb genoeg inspiratie voor 3 boeken momenteel (waarmee ik dus bezig ben)  :D 
xxxxxxxxx
Veer


-----------------------------------


