Sam




 Ik wil heeel graag tweelingfan bedanken voor haar reacties die ze op elk stukje geeft!! Dus hierbij, bedankt!! ;) 

Hoofdstuk 18: De brief.

(Lily)

Lily zat aan de tafel van Griffoendor, ze zuchtte, ze zou volgende week al naar huis gaan. En nu ze ruzie had met James, kon ze niet meer met hem mee. En Petunia dan?
“Lily?”
Lily draaide zich om, en keek in het knappe gezicht van.... Sirius? Ho! Wacht! Dat klopt niet! Sinds wanneer vond ze Sirius knap?!
“Wat is er, Sirius?” 
“Ik vroeg me af, nouja, laat maar...” Hij liep weg, en Lily rende achter hem aan. 
“Wat is er Sirius?” 
“Ik moest van James vragen, of je nog met hem naar huis wou, omdat, omdat het nu uit is tussen jou en James, snap je?”
“Ik snap het, maar waarom vraagt hij dat zelf niet?” Lily speurde met haar ogen de Griffoendor tafel af.
Sirius kwam dichterbij staan.
“Omdat hij bang is, dat je hem gaat slaan ofzo.” 
“Sirius, je weet toch dat ik nooit iemand zal slaan?” 
“Ik wel, Lily, maar hij niet..” 
En met die woorden liep Sirius weg. 
James kwam op Lily afgelopen. 
“Oooh nee, ook dat nog.” Kreunde Lily zacht, en ze draaide zich om.
“Lily?” Klonk het, alweer achter haar. Het klonk een beetje twijfelend, dacht Lily.
“Ja, Potter?” 
Lily draaide zich om naar James, hij stond vlak voor haar, er zat misschien een centimeter tussen.
Lily kreeg de drang om z’n wang te strelen, te huilen, te zeggen dat het haar speet, dat ze zich vorige maand zo stom had gedragen.
Maar geen van deze dingen deed ze.
“Ik wil zeggen, dat het me spijt Lily, ik hou zoveel van je, ik wil je niet kwijt, echt niet.” 
Hij legde een hand op haar arm.
Lily begon te huilen.
“Waarom doe je dit James? Waarom, alsjeblieft, vertel het me.” 
James negeerde de vraag van Lily.
“Ga je met me mee in de vakantie, Lily? Of, niet?” 
Lily knikte.
“Ja, ik ga mee.”
James lachte, knuffelde Lily zachtjes, vriendschappelijk, niet meer zoals ze eerst deden.
“Kom, eet wat.” Fluisterde James in Lily’s oor.
“Ik heb geen honger.” Piepte ze.
Ze vond het niet fijn, dat James zo dicht bij haar stond. Maar toch ook weer wel.
“Je moet wat eten Lily.”
“Ik zei toch, dat ik geen honger had?”
“Ga wat eten, of ik kus je!” Lachte James.
Lily keek twijfelend.
“Doe dan maar liever het laatste.” Mompelde ze, maar ze wist dat James haar had gehoord.
James pakte haar gezicht tussen z’n handen, en gaf haar een kus op haar mond.
“Waarom deed je dat?” Lily keek verbaasd.
“Omdat je erom vroeg.”
“Niet waar.” 
“Wel! Je zei dat je liever het laatste wou! Nou, hier heb je het.” James knipoogde naar Lily.
Lily draaide zich om, en liep mompelend weg.
Ze wou graag naar haar slaapzaal. Eenmaal daar aangekomen wist ze dat er iets niet klopte..
Ze zag wat het was.
Een uiltje, met een brief aan z’n pootje.
“Hai kleintje! Is die brief voor mij?” 
Het uiltje vloog naar Lily toe, ging op haar schouder zitten, en stak z’n pootje uit.
Lily maakte de brief los, en het uiltje vloog weg. 
Lily las de brief, en liet hem uit haar handen vallen. 
Tranen rolde over haar gezicht, erger dan dit kon haar leven niet worden, dacht ze tenminste...

(James)

James zat op de slaapzaal. Wat een stomme actie van hem om Lily te zoenen! Hij kon zichzelf wel wat aandoen!
“James?” 
“Wat is er, Sirius?” James schrok, het kwam er botter uit dan hij bedoeld had.
“Lily is net helemaal overstuur binnengekomen, ze was helemaal overstuur, ze gilde dat ze je wou zien, dus ik denk dat je maar naar beneden moet komen.”
James liep met een bang voorgevoel naar beneden. 
Daar, beneden aangekomen, zag James Lily zitten, nouja zitten..
Ze vocht tegen Ruby, die haar stevig vasthield.
Toen ze James zag, werd ze wat rustiger.
James ging naast Lily zitten, en Lily kalmeerde wat.
James legde een hand op Lily’s schouder, hij wist wat er aan de hand was.
Ze had het gelezen.
“Lily, kalmeer. Vertel, wat is er aan de hand?” 
“Je wou het niet zeggen, het is je eigen schuld!” 
Lily gooide hem de brief toe. 
James las de brief, die hijzelf had geschreven.

“Lily,
Je wou weten wat ik tegen Ruby zei.
Hier, in deze brief, kom je het te weten. 
Luister, of nee, lees, ik wou je niet kwetsen, ik wist niet hoe je zou reageren.
Maar ik zei tegen Ruby, dat ik jou nooit wou kwetsen, nooit meer wou verliezen, en het nooit uit wou maken.
Ik durfde het niet tegen je te zeggen Lily, omdat ik nogal een grote reputatie heb, en dan gaat het de ronde dat “James  Potter eigenlijk een watje is.” 
Dat wil ik niet, begrijp dat.

Liefs, James.” 

Hij vond de brief zelf nogal vaag, maar het was toch wel duidelijk wat er bedoeld werd.
Hij keek Lily aan.
“Het spijt me Lily, dat ik je hiermee gekwetst hebt.”
“Het spijt je?! Het spijt je?! Hoe weet ik in godsnaam of het wel waar is?!” 
“Vraag maar aan Ruby.”
Lily rukte de brief uit James’ handen, en gaf hem aan Ruby.
Ruby las hem door. En knikte.
“Het is waar Lil.” 
Lily jammerde.
James wist niet wat er in haar omging maar hij wist zeker dat het niet leuk was.

James ergerde zich een beetje aan Lily. Waarom deed ze zo hysterisch.
Lily maaide met haar armen in de lucht, haar mouw van haar gewaad zakte een beetje af.
“Lily? Wat heb je daar? Op je arm?
Lily keek geschokt, en deed haar mouw weer naar beneden.
James keek naar Sirius, hij dacht waarschijnlijk hetzelfde als hem.
Sirius liep op Lily af, pakte haar arm beet, en strook haar mouw op.
Ze had een heel lang, diep litteken op haar arm.
 “Lily, hoe kom je hieraan?" Vroeg Sirius.
Lily werd rood.
“Gaat je niks aan, Zwarts!” Schreeuwde ze, en ze rende naar boven. 
Sirius maaide met z’n armen in de lucht.
“Ik ga wel achter haar aan.” Mompelde hij.
Sirius liep naar boven, en James rende achter hem aan. 
Maar hij ging niet de slaapzaal binnen. 
James stond voor de deur van de slaapzaal, hij luisterde naar wat er gezegd werd.


-----------------------------------


