Ilsje




Hoi mensen! Ik weet het: ik heb snel besloten wat ik ga doen, maar ik kreeg gelijk een stapel berichtjes. :D
Ik wil daarom Willow, Christine_daae, FoXeRLaDy, Annemoon en mijn zusje bedanken voor hun steun en positieve commentaar!
Ik weet niet of het helemaal is wat mensen ervan verwacht hadden, maar ja, ik schrijf toch verder, al is het maar voor mezelf. :D
Veel plezier!

Hoofdstuk 7
Ontdekking

“Ik ben verliefd op je.” 
Harry was neergezakt op een stoel, David draaide zich om en liep naar de deur.
“Colloportus!” hoorde hij Harry roepen en de deur ging met een zuigend geluid dicht. David draaide zich naar Harry. Hij zag dat die was opgestaan en dichter naar David toe liep. 
David begon te brabbelen, “Sorry…Ik wist niet…het spijt me.” 
Zijn gebrabbel werd onderbroken door Harry.
“Ssst.” hij zette nog een stap naar David toen hun lippen elkaar vonden. David was een fractie van een seconde verbaasd maar zoende toen vol overgave terug. 
Plotseling verbrak Harry de zoen.
“Ik ben ook verliefd op jou.”
“Ja, dat had ik al door.” zei David lachend. Hij liep weer op Harry af, maar die wendde zijn gezicht af.
“Wat is er?”
“Ik…ik wil je vragen om dit geheim te houden, in ieder geval voorlopig.” zei Harry zacht.
“Ik ben er zelf ook nog maar net achter, dus van mij zullen ze niks horen, maar Hermelien krijgt het door.” 
“Ja, nou, Hermelien mag het ook wel weten, maar over Ron twijfel ik nog.”
Een moment keken ze elkaar aan, David had het idee dat ze elkaar begrepen, ook al kenden ze elkaar nog niet zo lang. Hij boog zich weer naar Harry toe, die de laatste centimeters overbrugde en hun lippen elkaar weer vonden.
Tegen de tijd dat het twaalf uur was besloten ze terug te gaan naar de leerlingenkamer. Toen ze door het opengezwaaide portret liepen zagen ze Hermelien zitten.
“Waar is Ron?” vroeg Harry.
“Hij is al naar bed.” ze pauzeerde even “En?”
“Nou, omdat jij het bent mag je het wel weten.” zei David onzeker, hij keek opzij naar Harry en zag dat die bemoedigend naar hem knikte. “We zijn verliefd.” Zodra de woorden zijn mond verlieten had hij er spijt van, zoals hij het zei klonk het net alsof ze nog op de kleuterschool zaten. Hermelien merkte daar niets van maar grijnsde van oor tot oor.
“Ik wist het wel! Nou, ik ga naar bed!” zei ze met een knipoog naar David.
Terwijl Hermelien naar de slaapzalen liep keek David naar Harry.
“We moeten dit geheim houden, dat Hermelien het begrijpt wil niet zeggen dat de rest dat ook doet. Ik blijf gewoon met Hermelien eten en dan komen jullie weer bij ons zitten.”
“Ik denk niet dat Ron het zou begrijpen.” zei Harry teleurgesteld.
“Kop op, het komt wel goed, ik denk dat ie gewoon aan het idee zal moeten wennen. Laten we eerst zeggen dat we gewoon vrienden zijn en dat steeds verder laten groeien.”
Harry knikte en ze liepen naar de slaapzalen, voor de deur van David’s slaapzaal namen ze afscheid.
Harry duwde David plotseling tegen de muur en begon hem hartstochtelijk te zoenen, tot David de zoen plotseling verbrak.
“Luister!” ze hoorden voetstappen naar beneden komen. Vlug lieten ze elkaar los.
“Prima bijles vond je niet?” vroeg Harry gemaakt.
“Eh, ja, zeker.”
“Nou, tot ziens dan maar.” Harry knipoogde nog even en liep toen vlug naar boven.
“Oh, hé Ron, wat ga je doen?” hoorde hij Harry vragen.
“Even wat drinken in de badkamer.”
David liep vlug zijn slaapzaal in, hij kleedde zich afwezig uit en ging in bed liggen. Hij sloot zijn gordijnen en viel met een grote lach op zijn gezicht in slaap.

Dit was het weer, tot de volgende keer en blijf berichtjes sturen! Vind ik leuk :D


-----------------------------------


