Ilsje




Hier is weer een nieuw stuk, ik vind dit stuk persoonlijk het beste. Nou ja, genoeg geklets van mij. Veel plezier!

Hoofdstuk 6
Bekentenis

In de dagen die volgden gingen de gedachten van David nog veel vaker uit naar Harry. Hij kon ze om de een of andere reden niet wegwuiven. Dat kon je ook wel zien aan zijn schoolresultaten, hij zat in de lessen zo vaak te dromen dat hij geen idee had waar de les over gegaan was.
David liep weer eens in gedachten verzonken door de gang tot hij plotseling een lokaal in getrokken werd.
“Wat!” riep hij geschrokken.
“Vertel me nu maar eens wat er met je aan de hand is, je bent vreselijk afwezig de laatste tijd en je punten liegen er ook niet om. Jij zit ergens mee.”
David draaide zich om en zag Hermelien staan met haar armen over elkaar. Ze keek heel vastberaden en hij wist dat hij niet weg zou komen voor hij haar verteld had wat er aan de hand was.
“Oke, ik zal je vertellen wat er is, maar je moet me beloven dat je het aan niemand vertelt.”
“Ook niet aan-” begon Hermelien.
“Vooral niet aan Harry en Ron!” onderbrak David haar. “Ik wil dat niemand het weet, ik weet het zelf ook nog maar pas.”
Hermelien knikte ten teken dat ze het begrepen had.
David zuchtte diep en begon te vertellen.
“Ik denk dat ik verliefd ben.”
“Maar daar is toch niks mis mee?”
“Ik denk dat ik verliefd ben…op Harry.”
“Oh…” Hermelien viel stil, David keek haar door zijn wimpers aan, er rolde een traan over zijn wang.
“Maar…hoe…wat…” stamelde Hermelien.
“Ik weet het niet, in het begin vond ik hem maar vreemd, maar nu ik iedere week twee keer bijles van hem heb…” zijn stem haperde.
Hermelien liep naar hem toe en omhelsde hem.
“Rustig maar…het komt goed.” 
David begon na die woorden te huilen en hield haar stevig vast. Hermelien fluisterde sussende woordjes en streek hem over zijn rug. 
“Wat moet ik nou? Mijn vader gaat dood als ik hem dit vertel.” zijn stem klonk onvast.
“Maak je daar nu maar geen zorgen over, je moet eerst zien dat je dit aan Harry verteld, als je het wil vertellen.” zei Hermelien, ze keek hem aan. “Je moet het hem vertellen, anders ga je er zelf aan onderdoor.”
David knikt, hij wist zelf ook wel dat hij het moest vertellen, maar hij wist niet hoe hij dat moest doen. Hij had het al bijna een keer verteld, maar op het laatste moment durfde hij toch niet. 
Hermelien verbrak de stilte.
“Laten we maar naar bed gaan, dan praten we morgen verder.” zei ze zuchtend.
David knikte.
Toen ze de leerlingenkamer binnenliepen zagen ze Harry en Ron zitten. David gaf Hermelien een veel betekenende blik, zei gedag en liep vlug naar de slaapzaal.
Hij voelde de ogen van het trio in zijn rug prikken, maar hij keek niet om.

De volgende morgen stond David met een zwaar gevoel op, hij besloot een lange douche te nemen, maar toen hij zich aan kleedde was het gevoel nog steeds niet weg.
Hij liep langzaam naar de grote zaal toen Hermelien hem inhaalde.
“Heb je er nog over gedacht?”
“Ik heb de hele nacht amper geslapen als je dat bedoelt met nadenken.” zei hij sarcastisch.
Terwijl ze liepen kwamen ze Malfidus tegen.
“Oh, Griffel! Nieuw vriendje?” sneerde hij.
“Donder op Malfidus, we hebben wel wat beters te doen dan naar jou te luisteren!”
Alle frustratie die zich de afgelopen weken in David had opgebouwd barstte er uit. Hermelien schrok zich een ongeluk van David’s uitval. Malfidus was met stomheid geslagen en wist tot David’s genoegen niks uit te brengen.
“Nou, als je het niet erg vind willen we er nu graag door.” zei David met geveinsde beleefdheid. Tot zijn verbazing stapte Malfidus nog opzij ook nog.
Toen David langs Malfidus liep siste die nog iets tegen hem, “Ik krijg jou nog wel jongetje!”
David had de neiging om zich om te draaien en Malfidus grondig te vervloeken, maar hij kon zich nog net beheersen. Hij liep met grote stappen naar de grote zaal en Hermelien moest bijna rennen om hem bij te houden. 
“David!” zei ze zacht. “Loop eens wat rustiger, dadelijk gaan mensen vragen stellen!”
David stopte en Hermelien liep tegen hem aan. 
“Wat is er?”
“Ik durf niet.” zei hij resoluut. “Ik durf niet naar binnen.” hij draaide zich naar Hermelien. “Hoe moet ik me gedragen tegenover Harry?”
“Doe gewoon net alsof er niets gebeurd is, net als alle andere dagen.”
“Maar er is wel iets gebeurd, jij weet het.” zei hij terwijl hij weer begon te lopen.
Toen hij de zaal inliep zag hij tot zijn opluchting dat Harry en Ron er niet zaten. Hij liep samen met Hermelien naar hun tafel en gingen zitten.
David merkte dat hij helemaal geen honger had, hij keek naar Hermelien die gretig spek en eieren opschepte.
“Hoe moet ik het Harry vertellen?” vroeg hij. Hermelien bewoog net haar vork naar haar mond maar legde die na de vraag weer neer.
“Ik weet het niet, als jullie een keer alleen zijn misschien? Zeg het hem tijdens een bijles.”
“Ja, ja dat is wel een goed idee.” mompelde hij afwezig.
Hij begon ook eten op te scheppen, hij had ineens enorme honger. Gelukkig was het vandaag woensdag want hij wist niet hoe lang hij dit nog vol kon houden.
Later die dag vroeg David zich af hoe hij zich in godsnaam door de lessen had weten te slepen.
Met lood in zijn schoenen liep hij om tien voor acht naar het lokaal. Toen hij daar aankwam haalde hij diep adem en duwde de deur open. Hij zag dat Harry er al zat.
“Hoi!”
“Hallo Harry.” zei David zacht.
“Is er iets?”
“Ja, eigenlijk wel.” David haalde nog eens diep adem en keek Harry toen recht in de ogen. 
“Ik…ik…” stotterde hij.
“Zeg het maar hoor, wat het ook is.”
“Ik ben verliefd…op…op…j…j…jou.” Hij haalde nog eens diep adem en herhaalde zichzelf toen.
“Ik ben verliefd op je.” 

Dit was het weer, ik hoop op berichtjes!


-----------------------------------


