Sam




 Maar 2 reacties. :( 

Hoofdstuk 16: De wraak van Lily.

(Lily)
Lily zag Sneep lopen. Woest liep ze naar James. 
”Waar denk je dat je mee bezig bent?!” Riep ze naar James.
“Sorry, maar je had het moeten zien! Echt!” Schaterden James en Sirius. 
Lily kreeg een idee, en lachtte lief naar James.
“James, kom je even mee, naar het meer?
“Oke! Ik kom er aan, ga jij maar vast!” 
Lily liep naar het meer, en 10 minuten later kwam James er ook aan.
“Hallo, liefje.” Zei James op een slijmerige toon.
James knuffelde Lily, keek haar diep aan, en zoende haar.
Lily had hierop gewacht, ze stonden vlakbij de rand van het meer, en Lily duwde James hard het meer in. 
Lily had echter niet gedacht, dat de reuzeninktvis het vandaag enorm warm had, en dus lag te zonnen. Het beest voelde dat James het water inkwam, en zwom naar James toe.
“JAMES!!” Lily gilde, nee, dit had ze niet gewild!
“JAMES!!!” Nog een keer gillen, ze begon te huilen, ze wilde dit niet, James moest niet dood! Ze wou hem een lesje leren!!
“PROFESSOR SLAKHOORN!!” Professor Slakhoorn kwam net voorbij gelopen, en werd haast weggejaagd door Lily, die als een hysterische gek op hem afkwam. 
“U moet hem helpen! James! Hij is in het water gevallen!” 
Sirius kwam aangerend.
“LILY! Wat is er? Waar is James?” 
“In het water!” Huilde Lily hysterisch. 
Sirius vloekte.
“Ik haal professor Perkamentus, hij weet wat er gebeuren moet!” Riep Slakhoorn.
“Dan is het te laat, dan is hij allang dood!” Schreeuwde Sirius.
Lily begon nog harder te huilen.
Sirius knuffelde Lily en zei tegen haar dat ze rustig moest blijven.
“Ik ga hem halen!” 
Sirius sprong het water in, nam een hap lucht en dook onder water.
Lily keek ernstig bang toe...

(James)
James voelde zijn longen haast barsten.
Hij hoorde Lily’s stem in z’n oor fluisteren.
“Wees niet bang James, ik ben bij je... Ik ben bij je..” 
Hij voelde hoe er een arm om hem heen werd geslagen, en hoe hij naar boven werd getrokken.
Een stekende pijn sneed door zijn been.
Hij voelde hoe hij omhoog werd getrokken, veel te snel voor een mens.
James voelde hoe hij weer kon ademen, eventjes maar, want toen werd hij met een harde klap op het water gegooid.
Hij hoorde Lily schreeuwen, maar dat stierf snel weg, omdat hij weer onder water was.
Hij voelde hoe hij weer werd vastgepakt, en dit keer juist langzaam naar boven werd getrokken. 
Een blij gevoel betrok hem, hij kon weer ademen.
Er vloog een blije Lily om zijn nek.
“Oh James, het spijt me zo! Ik wou je niet in gevaar brengen!” 
Lily sprak een spreuk uit over hem, en meteen had hij het weer heerlijk warm. 
Lily sprak dezelfde spreuk uit over Sirius, die naast hem stond te verkleumen.
“Dank je wel Sluipvoet, dat je me gered hebt.” 
En James gaf Sirius een vriendschappelijke knuffel.
“Any time Gaffel.” En ze grinnikten alweer.
“Lily, ik vergeef het je wel, echt wel!” 
Lily begon nog harder te huilen.
“Maar ik kan het mezelf niet vergeven James, nooit!” 
Ze liepen met z’n allen naar het kasteel, onderweg kwamen ze Perkamentus tegen.
“Ah, ik zie dat de jonge heer Potter al het meer is uitgevist, nou, dan ga ik weer naar binnen.” 
Lily, James, en Sirius liepen achter hem aan. 
“James?” Lily keek hem aan.
“Wat is er?” Vroeg James.
“Weet je zeker, dat het niet erg is?” 
“Natuurlijk, anders zeg ik het toch niet?” 
“Maar...” 
“Lily LUISTER! Ik vergeef je, en jij moet jezelf ook vergeven!” 
Lily zuchtte.
“Ik wil het wel, maar ik kan het niet..” 
Hij zag dat Lily op het punt stond om te gaan huilen. 
James knuffelde Lily, gaf haar een kus en lachte bemoedigend naar haar.
“Ik help je wel, als je wilt.”
“Dat is lief James, heel lief.”
“Ben ik toch ook?” James keek Lily ontdeugend aan.
“Ja, dat ben je ook.” Gelukkig, dacht James, ze lachte weer.


-----------------------------------


