Merel




Dag allemaal,

Ik las een paar verhalen en ik dacht: 'Laat ik er maar ook eentje beginnen'.
En hier is het resultaat. Ik ben nog bezig met schrijven en heb ook nog geen titel. Nu, ik hoop dat jullie het mooi vinden en hou wel van opbouwende kritiek, dus reageer maar via de gebruikelijke manieren. Als je typfouten of dergelijke ziet wil je dat dan even melden met de plaats van de fout? Alvast bedankt!


Er zijn ondertussen al een heleboel hoofdstukken dus ik zet ze even op een rijtje:

Donkerrood: volledig
groen: nog niet volledig gepost wel helemaal af
Geel: mee bezig

I.	De ene brief
II.	Het onbekende
III.	De snelcursus
IV.	Zweinstein
V.	De lessen
VI.	Imke, Heleen en Lien
VII.	De geschiedenis
VIII.	De waarheid
IX.	Het einde	
X.	Het schuilen	
XI.	YeP
XII. De tekening
XIII. De straf
XIV. De Uilenkamer en het Lint.
Eind

Hier issie dan:

De ene brief


Opgewonden liep ze door de tuin. Ze kon niet stil zitten. Elk moment kon ze, Merel, een brief krijgen als melding dat naar Zweinstein mocht. 
“Merel, stop met ijsberen en kom met mij een spel spelen, je maakt me nerveus,” riep Imke, haar tweelingzus.
“Je hebt gelijk, ik kom, ik ga me eerst even opfrissen, leg het spel al klaar,” riep ze naar het nu ruitenloze raam waar haar zus haar hoofd uitstak. Zij had ook kans een heks te zijn. Hun vader was een Snul maar zijn ouders waren bloedzuiver, niet dat het wat uitmaakte. 
“Merel, het is al negen uur nu komen er heus geen brieven meer” probeerde Imke de opgewektheid van haar zus te halveren. Merel knikte en speelde verder. Om 10 uur kon ze het niet meer uithouden en ging ze naar bed.

Merel werd wakker en keek geërgerd naar haar wekker. Het was elf uur en een beetje en altijd maakten ze haar wakker voor het ontbijt dat om half tien plaatsvond. Toen ze beneden kwam, aangekleed en wel, heerste er een gespannen sfeer. Ze vroeg niet: ‘wat is er?’ maar ging het spel opruimen dat ze gisteren gespeeld had samen met Imke. 
“Merel en Imke, kom eens” hoorde Merel haar moeder roepen. 
“Ja, ik kom” riep Merel terug. Toen ze binnen kwam zag ze dat Imke net wou gaan zitten. 
“Ik heb een probleem en ik wil niet onderbroken worden” voegde ze er aan toe toen Imke haar mond opendeed om iets te zeggen. 
“Anders gebruik ik Silencio. Nu, ik was vanochtend al vroeg wakker en toen ik de Ochtendprofeet las kwam nog een uil aangevlogen, eentje van Zweinstein” begon ze.
 “En, mama?” vroeg Merel gretig. 
“Sorry Merel, Silencio” zei ze en met een zwaai van haar toverstok kon Merel niets meer zeggen. Merel zette een boos gezicht.
“Nu, hier komt het, alleen Imke is toegelaten.” 
“Imke proficiat, Merel, het spijt me, je mag morgen mee om Imke’ s spullen te kopen”  zei haar moeder en ze ging de kamer uit. Toen Merel doorhad wat er gezegd was geweest liep ze huilend naar haar kamer zonder een geluid te maken, want de spreuk werkte nog steeds. 


“Merel?” zei haar vader vragend toen hij binnen kwam. 
“Oooh, papa, waarom? Ik weet hoe je je moest voelen toen je broers en zussen een brief kregen en jij niet!” snikte Merel. 
“Ja, ik voelde me rot, net als jij, hieruit blijkt dat je minder op je moeder innerlijk dan uiterlijk lijkt”  troostte haar vader haar. 
“Je moeder en ik hebben gepraat en willen je de beste snelcursus geven die er is. Natuurlijk alleen als jij dat ook wil. Die ramen van gisteren, dat was Imke omdat ze boos was op mij”. 
“Wil je echt geld geven aan een snelcursus voor mij?” vroeg Merel ongelovig. Hij knikte.



Tot hier heb ik het. Ik probeer morgen nog wat te schrijven maar maandag ben ik voor een mid-week op vakantie dus dan moet je even wachten!

Ik heb zonet het bericht nog eens gecontroleerd. Maar er kunnen nog altijd foutjes in zitten. Sorry daarvoor!


-----------------------------------


