-~Hermelien~-




Zoals jullie misschien wel hadden gemerkt tijdens het lezen, dat het een beetje vluchtig gaat. Dat klopt. Ik vind er echt niks meer aan om over Lily en James te schrijven. Daarom heb ik besloten om het laatste stukje te schrijven.

Hoofdstuk 10.
Gonna walk all over you!

James zat peinzend op zijn bed. Peinzend om Lily. Peinzend om Remus. 
,,Gaffel?” James keek om. Naast zijn bed stond Sirius. 
James keek hem aan. ,,Wat is er?”
,,Wat is er met Remus?”
,,Oh, we hadden een soort van ruzie…om jou,” zei James.
,,Om mij?” vroeg Sirius. ,,Oh, hij heeft met de meiden gepraat?”
James knikte. ,,Hij was nogal…boos.”
,,Oh,” zei Sirius. ,,Ik, dat is wel begrijpelijk, natuurlijk.” Sirius probeerde te lachen, maar stopte al meteen toen James hem aan keek. ,,Het was dom van me.”
,,Zeg dat,” zei James. ,,Behoorlijk.” James geeuwde. ,,Is het niet goed om naar bed te gaan?” vroeg hij. 
Sirius knikte. ,,Jup, welterusten.”
,,Jij ook,” zei James. Hij kleedde zich om en viel in slaap. 

Twee jaar later. In het zevende jaar, lag Lily op een bank te denken. Toen James opeens langs kwam. 
,,Hey,” zei hij.
,,Oh,” Lily ging zitten. ,,Hoi.” James was veel aardiger geworden. Ze waren heel hecht geworden.
,,Wil je met me uit, morgen Zweinsveld.”
Lily straalde. ,,Oh ja! Graag!”
,,Fijn, morgen ochtend negen uur bij het portret.”
Lily knikte. ,,Ja, tot morgen.”

,,Daar ben je,” glimlachte Lily. Ze had een blauwe jurk aan, en haar haren had ze in een lange staart gedaan. James zag er ook goed uit. Ze liepen naar buiten en gingen in een cafétje zitten. ,,Het is hier best krap,” merkte Lily op. 
,,Ja,” zei James. ,,Maar dat geeft eigenlijk niet.” Toen raakte elkaars lippen elkaar en zoende ze. Dit was het begin van iets leuks, iets moois.

The end.


-----------------------------------


