Lacrimosa




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker3.jpg

Gaia blijft verstijfd op dezelfde plaats staan als Wills smekende en standvastige woorden tot haar doordringen. Maar hetgene wat in haar geheugen gegrift staat is maar één ding; 
Aïsha is weg. 
Niet thuis al lezend in een van haar boeken. Niet naast haar, terwijl ze zoals altijd iets bemoedigends toefluistert. Nergens.
En hetgene verliezen waar je al je hele leven erg afhankelijk aan bent, voelt aan als een enorm gemis.
Zwakjes laat Gaia haar hand zakken waarin nog steeds als een soort van bescherming haar wand in gekluistert zit. Het feit dat Will op het punt staat om haar te vermoorden dringt niet tot haar door. Aïsha was er niet.

Dan sluit ze haar ogen, zoals ze als kind altijd deed wanneer ze bang was en het sluiten van je ogen als een ontvluchting van de werkelijkheid zag.
Daarna opende ze ze terug en ziet dan het gelaat van haar vader voor haar, met een sombere uitdrunking kijkt ze naar de grijze plukken haar die als vuile strepen in zijn haardos zitten en de vouwen in zijn gezicht.
Hij was nog niet zo oud, wist ze. Maar alle gebeurtenissen hebben hem geveld.

Gaia verliest zich zelf in dit moment en gilt dan duidelijk 'NEE'. 'Nee, nee, nee, nee', herhaalt ze als een kind dat haar zin niet krijgt. Elke 'nee' klinkt steeds hopelozer en langzaam loopt ze naar hem toe, terwijl ze voor hem hurkt.
"Doe het niet. Daar krijg je spijt van. Spijt", fluistert ze met tranen in haar ogen die langs haar wangen parelen.

"Er is maar een iemand die hier moet boeten. Je weet goed genoeg wie dat is, papa."

Het gezicht van Grace flitst door haar een en met een korte knik verdwijnt dat even snel als het gekomen is. Machteloos kijkt ze hem aan, enigzins gelukkig om zijn bezorgdheid. "Ik ga niet onderduiken voordat Aïsha veilig is."


-----------------------------------


