Mrs Charlie Weasley




Hoofdstuk 5



Ze schrok op, uit haar gedachten, toen ze Charlie hoorde vragen: "Gaat het een beetje?" Zijn stem klonk vriendelijk en ze keek hem aan.
"Nee, het gaat niet." Het werd haar allemaal te veel, haar lip begon te trillen en ze begon te snikken.
Charlie sloeg zijn arm om haar heen en wiegde haar langzaam heen en weer.
Ze voelde zich veilig, vertrouwd en geborgen. Al heel snel kwam de moeheid en haar ogen viel dicht.
Voorzichtig legde hij haar op de bank en gaf haar een kus op haar voorhoofd.
Hij pakte een lekkere, warme deken en legde die over haar heen, zodat ze geen kou kon krijgen.
Charlie keek op de klok en zag dat het half 5 was. Voordat hij, terug, in zijn schommelstoel ging zitten, stookte hij het vuur in de open haard nog een keer goed op, zodat het warm en behagelijk bleef. Weer pakte hij zijn boek en begon te lezen.

Na een uurtje of 2 werd Remus wakker, hij was inmiddels weer 'menselijk' en had het koud.
"Charlie, heb je voor mij wat kleren? Ik heb het zo koud," zei hij terwijl hij klappertandde.
Charlie keek op.
"Tuurlijk, Remus."
Hij stond op en kwam terug met een stel warme kleren. Hij maakte de kooi open en Remus stapte eruit en kleedde zich aan.
Inmiddels was Charlie naar de keuken gelopen en kwam terug met een beker hete thee.
Deze gaf hij aan Remus, die hem dankbaar aanpakte.
"Ik wilde je nog bedanken," zei remus zacht, "Omdat je Tonks gisterenavond en vannacht hebt opgevangen. Ik heb het gezien en gehoord. Ze heeft gelijk."
"Geen dank maar in plaats van het tegen mij te vertellen, kunnen jullie beter met elkaar praten, lijkt mij," zei Charlie serieus.
"Ja, daarin moet ik je gelijk geven," antwoordde Remus mat.

Tonks bewoog even en deed haar ogen open. Ze lachte en Charlie gaapte.
"Ik ga slapen, dan kunnen jullie praten want dat lijkt me wel nodig. Weltruste," zei Charlie terwijl hij naar zijn slaapkamer liep.
"Weltruste, Charlie," klonk het in koor.
Charlie kleedde zich om en stapte in bed. Het was een zware nacht geweest en binnen 5 minuten was hij vertrokken.

Remus en Tonks keken elkaar wat ongemakkelijk aan, totdat Remus het woord nam en begon te praten.
"Ik heb het gesprekje tussen Charlie en jou gehoord en jij hebt gelijk, het loopt niet lekker meer." Zijn stem klonk onvast.
Tonks keek naar hem en zei:"Ik wil je niet kwijt maar dit wil ik ook niet. Ik ben zo als ik ben en dat is onhandig, dat doe ik niet express. Alstjeblieft, geloof me."
"Ik geloof je." 
Remus wist niet goed meer wat hij moest zeggen. Hij had het gevoel dat deze liefde, net als zand, tussen zijn vingers doorglipte en hij kon het niet tegenhouden. Hij zuchtte.
Opeens sloeg Tonks haar armen om hem heen en zei:"We komen er wel uit, samen."

Het was jammer voor Charlie maar hij had zijn kans gehad.


                                       
  


Zoals ik al eerder aangaf, dit zou een kort verhaal worden en dat is het ook. Bedankt iedereen, die gestemd heeft en mij een reactie gestuurd heeft.
Ik vond het heel fijn.

Liefs Wilma 


-----------------------------------


