Rose




@iedereen die dit leest: het spijt me van de korte hoofdstukken, en dat het zo lang duurt voordat ik post, maar de inspiratie is nog steeds niet echt terug....

Hoofstuk 19 Verhaal

De man laat zich niet van zijn stuk brengen. Hij pakt mijn handen beet en rukt zich van me af. Ik verbaas me over zijn kracht, op zijn leeftijd verwacht je dat niet meer. Toch ziet hij er niet boos uit, ik meen zelfs verdriet in zijn ogen te zien. Ik kalmeer mezelf en zeg: ‘Sorry, het is gewoon erg frustrerend…’ en ik zucht.

De man glimlacht naar me. Een vriendelijke, warme glimlach. ‘Mijn naam is Albus Perkamentus. En ik wil je helpen je geheugen terug te krijgen, ik denk dat dat mogelijk moet zijn. Mooie rozen trouwens’ zegt hij dan ineens en loopt erop af. Hij ruikt eraan. ‘Heerlijk…maar ik zal niet verder afdwalen. Ga zitten, dan vertel ik je een verhaal. Jouw verhaal’ 

We gaan samen op het bed zitten en meneer Perkamentus verteld me mijn verhaal. In ieder geval, het verhaal dat volgens hem het mijne is.


-----------------------------------


