KNIKKEBEEN




Verrassing! Hadden jullie zeker nog niet verwacht dat ik nog zo snel een stukje schreef he? Enjoy! En laat eens wat weten in het reactie topic! :) Thanks! 



Harry en Ginny kwamen samen de ziekenzaal binnen gelopen. Madame Plijsters escorteerde Harry meteen naar een bed naast die van Ron. 
“Eens kijken,” zei Madame Plijsters. “Schrammen, vuil, kneuzingen, brandwonde… God, kind toch! Je hebt van alles. Ik denk dat je eerder je leven voortaan kan spenderen in deze ziekenzaal!” Ze gaf Harry vlug een drankje die smaakte naar kersen, zwaaide met haar toverstok en slaakte plots een gil. “Wat is DAT!”  Harry zette zich recht en keek naar zijn buik. Het was de wond die Dolleman had gehecht waar ze om schreeuwde. “Zo iets barbaars heb ik nog nooit gezien!” Meerdere mensen in de ziekenzaal waren wakker geworden door haar gil. Harry zag Tops, Bill, Romeo Wolkenveldt en Dolleman allemaal van achter hun gordijnen naar Harry staren. 
“Mijn fout,” gromde Dolleman en liet zich toen weer achterover op zijn bed vallen. 

Ginny was ondertussen naar Hermelien gegaan die achter bij het raam zat. Zij was ook genezen op een paar wondjes na. Ron had ondanks de gil van Madame Plijsters gewoon doorgesnurkt. 
“Kom, dat ik dit eens fatsoenlijk hecht!” Ze nam afstand van Harry’s bed en richtte met haar Toverstok op Harry zijn buik. “Dit kan pijn doen, Potter. Dus bereid je voor. Devario!” 
Harry gaf even een klein kreetje en voelde de wond weer opengaan, maar tegelijk weer snel dicht gaan. Het voelde wel een heel stuk aangenamer toen Madame Plijsters met hem klaar was. 

“Gaat het weer?” vroeg Ginny die samen met Hermelien bij Harry’s bed kwamen staan. Hij knikte. “Is alles goed met jullie trouwens? Dat ben ik eigenlijk vergeten te vragen.”
“Ja, hoor,” antwoordde Hermelien. “Hoewel ik eigenlijk nog niet bekomen ben van de schok. Wat daar gebeurde was echt een raadsel, Harry. Wat voor kracht heeft Voldemort zo doen inkrimpen?” Harry zuchtte en gebaarde tegelijk naar Ginny dat ze langs hem op bed moest komen zitten. 
“Volgens mij is het een geheim, of zoiets. Ik weet niet of je het gehoord had, maar Voldemort sprak van dat zijn nieuwe kracht een geheim was. Perkamentus zei dat hij ook een geheim had en dat geheim was Otatnacni Roirp. Hoewel ik geen idee heb wat dat ooit mag betekenen.” 
“Zullen we zeker dadelijk achter komen als we naar Perkamentus gaan,” zei Ginny die nu langs Harry zat en zijn arm zachtjes streelde. Ron snurkte nog eens en Hermelien ging even naar hem toe, kijken hoe het met hem gesteld was. 

“Weet je wat ik afvraag?” vroeg Harry aan Ginny. “Is waarom ik daar alleen met Perkamentus zat, terwijl iedereen naar hier of Azkaban werd gebracht.” 
“Perkamentus had iedereen, die nog fatsoenlijk kon blijven staan de opdracht gegeven om jou daar te laten liggen. Je zag er ook eng uit, Harry. Helemaal uitgeput!”
“Ik voelde me ook helemaal leeg.” Hermelien kwam terug met Ron. 
“Hoi, jongen en al beter?” zei Ron die een zwachtel rond zijn schouder had. 
“Ja, toch beter dan eerst.”  

Ron nam een stoel en ging zitten. Hermelien had aan het voeteinde van Harry plaatsgenomen. 
Er viel een stilte. Een stilte die nodig was omdat er door ieders hoofd gedachten maalden. Harry hoorde iemand snurken, maar kon niet uitmaken wie dat was. Buiten begon het al avond te worden. Hoe lang hadden ze wel niet in dat bos gezeten? 
Harry probeerde de gebeurtenissen eens op een rijtje te zetten. 

Zwerkbalwedstrijd…
Hagrid…
Groemp…
Mongiepie…
Perkamentus…
Gesprek met Perkamentus…
Voldemort…
Dood…
Levend…
Dood alweer…
Naar Groemps huisje…
Voldemort gevecht… 
Wezens van het Verboden Bos… 
Leden van de Orde…
Gevecht…
Prior Incantato…
Otatnacni Roirp…

Bij dat laatste schoot Harry uit zijn mijmering. Ginny voelde dat, want ze was ondertussen met haar hoofd op zijn borst gaan liggen.
“Wat is er?” 
“Er schoot me plots iets te binnen.” 
“Wat dan,” vroeg Hermelien.
“Kijk, ik zal jullie eerst vertellen hoe ik op die zogenaamde ‘geheim’ kwam. Weten jullie nog dat gedoe met Mongiepie? Nu, toen Perkamentus, of eigenlijk Voldemort, me dat drankje toe diende, kreeg ik een soort visioen en voelde een soort kracht. Ik wist niet wat het betekende, maar het gaf me een ingeving, want ik voelde dat er iets niet juist was. Toen gaf ik Ginny de tip om de Lantus-bezwering uit te voeren.” 
“Ja, en die heb ik mooi uitgevoerd,” zei Ginny zelfvoldaan.
“Ja, maar ik kreeg in dat visioen ook een spreuk, waarvan ik later besefte dat die van de échte Perkamentus kwam en dat die kracht ook de échte Perkamentus was!” 
“Otatnacni Roirp…” fluisterde Ron zachtjes tegen zichzelf. “Wel een tongtwister.” 
Allemaal lachten ze, maar plots zei Hermelien:
“Wacht even! Otatnacni Roirp! Dat is… Dat is… Prior Incantato!”


-----------------------------------


