Mrs Charlie Weasley




Hoofdstuk 26



Hermione keek naar Bill, die op dat moment zuchtte, en wenste wanhopig dat ze iets kon zeggen, waardoor ze een gesprek met hem kon beginnen maar ze wist helemaal niets te verzinnen wat ze kon zeggen.
Opeens zei Bill: "Moet je je spullen niet inpakken?"
"Ehh, ik ben al klaar." Ze werd vuurrood en Bill trok 1 wenkbrouw op.
Weer viel er een stilte en Hermione zuchtte.
"Gaat het niet goed met je?" vroeg Bill, die haar had horen zuchten.
Ze keek hem verschrikt aan en Bill keek terug.
Even keek ze recht in Bill zijn blauwe ogen, voordat ze haar ogen neersloeg en nog roder dan rood werd.
Bill zag het en glimlachte. 
Hermione durfde hem nu helemaal niet meer aan te kijken.
Hij bleef haar aankijken en zag haar roder worden.
Hij was niet gek en even flitste het door zijn gedachten."Ze zou toch niet een oogje op me hebben, nee, dat kan niet. Ze heeft iets met babybroer. Nee, dat is mijn verbeelding. Ik ga me dingen in mijn hoofd halen."

Heel voorzichtig keek ze naar hem. Hij zat voor zich uit te kijken en had een frons in zijn voorhoofd. "Waar zou hij aan denken? Waarschijnlijk aan Barbiepop," dacht ze boos.

Ginny was Hermione kwijt en toen ze klaar was met pakken, hoorde ze Charlie en Tonks praten en lachen. Ze liep naar hun toe en vroeg: "Weet iemand van jullie waar Hermione is?"
Tonks keek haar aan en zei: "Sorry, ik heb geen flauw idee, weet jij het, Charlie?"
"Ik heb geen idee, ik heb haar het, laatst, in de keuken gezien, misschien is ze daar nog," lachte Charlie, "Weet je nog, die keer, toen jij-"
Ginny luisterde er niet verder na en liep weg, richting de keuken.

Bill keek nog steeds voor zich uit en ,diep van binnen, moest hij om deze hele situatie lachen. Heel voorzichtig kwam er een glimlach op zijn gezicht. Hermione zag de glimlach verschijnen en vond hem nog mooier met die lach om zijn mond.
Ze moest iets zeggen maar wat?
Waarschijnlijk zat hij toch niet op haar te wachten maar dit was haar enige kans om hem te laten zien, dat ze geen hopeloos, giechelend kind was.
Koortsachtig dacht ze na. "Bill, vond je het moeilijk om Hoofdmonitor te zijn?" hakelde ze.
Bill keek haar aan. "Wat zei je?" Zijn stem klonk warm en vriendelijk en Hermione voelde de vlinders in haar buik.
"Laat maar, ik zei niets," stamelde ze, terwijl ze haar wangen weer rood voelde worden.
"Wat jij wilt," zei Bill, die naar haar zat te kijken.
Er was duidelijk iets met haar aan de hand en Bill had ervaring genoeg met vrouwen om te weten, dat ze het toch niet tegen hem ging vertellen.

"Hermione," zei hij opeens. Hij zei haar naam, haar hart maakte een sprongetje.
"Waarom ben je naast me komen zitten, als je toch niets tegen me gaat zeggen?"
Het bleef stil, terwijl ze nadacht. "Ik weet het niet, Bill. Ik zag je zitten, zo alleen en-" De woorden bleven steken.
"Je had medelijden met me, net als Fleur," zei Bill fel.
Ze keek hem verschrikt aan. "Nee, ik heb geen medelijden met je. Ik ehh."
"Wat dan? Vond je me zielig?" zei Bill, met een harde toon in zijn stem.
Even begon haar lip te trillen en de tranen brandden in haar ogen maar ze verbeet ze.
"Fleur is een stomme Barbiepop, ze beseft niet half hoe mooi je bent!!!" riep ze kwaad.
Bill leek even helemaal ontdaan en begon toen te lachen. "Ik ben WAT, volgens jou?"
Hij keek haar lachend en uitdagend aan.
Hermione besefte ineens wat ze gezegd had en wist niet meer waar ze moest kijken. Ze schaamde zich dood en wilde het liefste door de grond zakken.
Bill zag haar weer rood worden en ineens werd het hem duidelijk, ze was verliefd op hem. Zijn eerdere gedachten waren toch goed geweest. Het rood worden, het stotteren, het thee ongelukje, het naast hem komen zitten, alle stukjes van de puzzel vielen op hun plaats.

Op dat moment kwam Ginny binnen. 
"Daar ben je, ik was je kwijt," riep ze, toen ze Hermione zag.
Aan de ene kant was ze blij dat Ginny binnenkwam maar aan de andere kant vond Hermione het ook heel jammer.
Ginny keek haar aan en zei: "Ga je mee?"
Ze knikte, stond op en liep, zonder Bill aan te kijken, de keuken uit.

Bill keek haar na."Ze was niet lelijk en ze was heel slim, liep altijd met een stel boeken rond, ze was hoofdmonitor en ze was pas 18.
Merlijn!!, wat haalde hij zich in zijn hoofd?"
Hij stond op en verdwijnselde de keuken uit, recht in zijn kamer.

Hermione had Ginny heel het verhaal vertelt en wachtte op haar reactie.
"Dus eigenlijk kwam ik te vroeg binnen?"
Hermione zuchtte. "Ik weet het niet, Gin, hij moet toch niets van me weten."
"Zal ik eens met hem praten?" vroeg ze medelevend.
"Denk je dat dat nut heeft?" vroeg Hermione hoopvol.
"Ja, waarom niet? Ga jij inpakken, dan ga ik Bill opzoeken," antwoordde Ginny.
Voor Hermione iets kon zeggen, liep ze weg.

"Charlie, kom je? Het is al lang bedtijd," zei Dominique plagend, terwijl ze naar de kamer van Tonks toe liep.
Ze duwde de deur open en moest lachen.
Tonks had Charlie's haar groen gemaakt en hij keek zeer beteuterd.
"Hai," lachte Tonks, toen ze Dominique zag, "Het is zijn eigen schuld, moet hij maar niet uitdagen."
"Vind ik ook," zei Dominique vrolijk.
Charlie hield wijselijk zijn mond. Hij kende de beide dames goed genoeg, om te weten dat hij het onderspit zou delven, als hij iets zou zeggen.




Reacties :arrow: welkom!!!!
Iedereen die mijn verhaal leest en mij een pbtje stuurd of gestuurd heeft, BEDANKT.


Liefs Wilma


-----------------------------------


