Veer




Chapter two: Broken

Lander Stone, 20, blauwe ogen, donkerbruin warrig haar, charmant. 
Zo kenden vele mensen hem, zijn vrienden kenden hem zo. Maar Lara niet. Zij kende hem als de man met dat beetje extra dat hem zo speciaal maakte.
Als ze in zijn ogen keek zag ze niet zomaar zijn ogen, maar dacht ze aan de blauwe zee die je geheimen voor jou verzweeg als ze te zwaar waren om voor jezelf te houden. 
Als hij zijn armen om haar heen legde, voelde ze zich veilig en geborgen. Dat niemand haar ooit nog zou kunnen kwetsen.
Iemand waarbij ze kon uithuilen, zonder zich te hoeven schamen. Veiligheid

"Wanted you to know, I love the way you laugh"

Ze hoorde hem opnieuw die woorden zeggen, alsof ze nu zou wakker worden in haar appartement en hij naast haar zou liggen.
Dat hij in haar ogen zou kijken en glimlachen, door haar haren zou strijken.

"I wanna hold you high and steal your pain away"

Hij kon haar pijn zo goed wegnemen, Lara was daardoor al vaker vebaasd geweest over hoe hij dat deed.
Als hij zachtjes 'shht' zei voelde ze zich al meteen stukken beter. Als hij met zijn wang lang de hare streek voelde ze zich plots ongelooflijk gelukkig...Het verbaasde haar, en stelde haar gerust.                                                                                                 Omdat ze zeker wist dat hij om haar gaf.

"I keep your photograph, I know it serves me well".

Een rijtje van vier foto's onder elkaar.
Op de eerste keken ze elkaar verliefd aan, op de tweede zoenden ze elkaar, op de derde ook maar daar hing Lara's haar voor haar gezicht en op de vierde leune zij met haar hoofd tegen zijn schouder.

"Cause I'm broken when I'm lonesome".

'Lara! Wil je dat wegsteken?' zei de professor, de lerares stond achter haar en keek naar de vier zwartwit fotootjes die Lara vasthield.
Ze voelde een schok, alsof er net iemand in haar hart had gekeken en daar Lander had gevonden.
Ze stak het haastig tussen haar boek en de professor wandelde verder.
Lara keek naar het felrode polsbandje dat ze van Lander had gekregen, dat was de enige reden waarom ze het droeg. Ze was normaal gezien altijd in het zwart gehuld en het polsbandje viel op. Er stond in zwarte letters "I LOVE YOU" op. 

"And I don't feel right when youre gone away"

Niemand wist dat ze een vriend had, behalve Layla, haar halfzus.
Ze hadden dezelfde vader, alleen kon Layla hem nog herinneren.
Lara's moeder was 17 geweest en haar vader 25, hij was getrouwd met Layla's moeder op de moment dat Lara was geboren.
Maar toen Layla's moeder was overleden had Mira (Lara's moeder) haar in huis opgenomen.

 "There's so much left to learn and no one left to fight"

Het deerde Lara niet, ze had de strijd toch al opgegeven.

[Maybe someday you'll look up]
[And, barely concious, you'll say to no one]
[Isn't something missing?]


Bedankt voor de reacties ^^
xxx
Veer


-----------------------------------


