Mrs Charlie Weasley




Hoofdstuk 3


Even viel er een stilte.
Charlie verbrak de stilte. "En jij? Wat vind jij van mij?"
Dominique werd vuurrood en stamelde "ik moet weg.Ik zie je nog wel."
Ze rende de ziekenzaal uit met een verbijsterde Charlie achter latend.

Charlie zuchte. "Waarom zijn vrouwen toch zo moeilijk? Ik heb toch niets verkeerd gezegd of gedaan? Ik hoop dat Bill nog komt, dan kan ik hem om advies vragen wat ik moet doen. Ze is zo leuk" mompelde hij in zichzelf.

Buiten adem kwam Dominique in de leerlingkamer en trof daar Ann en Tonks aan.
Tonks keek haar aan en zei "gaat het wel goed met je?"
"Jawel" antwoordde Dominique.
"Tonks, ik moet even naar McGonagall toe " zei Ann.
"Ja, ik zie je straks wel" zei Tonks lachend terwijl ze struikelde over een stapel boeken die daar al een tijdje op de grond stonden.
"Wie heeft deze hier nu weer weggezet?"

Dominique besloot Tonks in vertrouwen te nemen en vertelde haar het hele verhaal. Ze eindigde haar verhaal met de woorden "toen raakte ik in paniek terwijl ik harstikke verliefd op hem ben maar nu heb ik het verpest.
Ik had niet weg moeten rennen. Hoe kan ik hem nu ooit weer onder ogen komen?"
Tonks lachte en zei "Charlie zou inderdaad geen misbruik van je gevoelens maken tenzij je hem keihard of express kwetst, maar ik geloof niet dat je dat zomaar zou doen. Het was niet zo heel leuk om zomaar weg te rennen maar Charlie kennende zal het niet tegen je gebruiken. Als ik jou was, zou ik vanavond terug gaan, ik weet dat dat moeilijk is, maar Charlie zal het zeker waarderen. Als je bang bent dat je niet uit je woorden komt, zet het dan op papier en geef hem die brief. Praat het uit, voor jezelf maar ook voor hem. "

Dominique ging die avond met knikkende knieen terug. Bij de slaapzaal aangekomen zag ze dat Bill er was. Ze wilde net teruggaan toen ze Bill weg zag gaan. Gauw dook ze achter een gordijn en wachte tot hij weg was.
Ze liep naar Charlie's bed. Hij keek op en glimlachte. "Toch maar teruggekomen?"
Charlie's hart maakte een sprongetje. Hij had met Bill gepraat en die had hem gerustgesteld en vertelt dat vrouwen inderdaad heel raar kunnen reageren.
"Het spijt me, ik had niet zomaar weg moeten rennen. Je zult nu wel denken" zei ze zacht.
"Ik overviel je nogal met mijn vraag dus ik kan het je niet kwalijk nemen. Ik moet jou eerder mijn excusses aanbieden. Het spijt mij dat ik je zo voor het blok zette. Aanvaard je mijn excusses? Dan aanvaard ik de jouwe."
"Oke" zei ze "aanvaard."
"Vrienden?" zei Charlie.
"Ja, vrienden."

Charlie lachte en zei "ik wil je iets vragen maar ik ben bang dat ik je dan weer voor het blok zet."
"Vraag maar, ik beloof je dat ik er niet vandoor zal gaan" zei ze met een lach."
Charlie slikte een keer. "Okay, Dominique, eumh, wat is dit moeilijk, ik ehh."
Charlie wist niet goed hoe hij het moest zeggen, laat staan vragen. Hij sloeg helemaal dicht, ze was zo leuk, hij was tot over zijn oren verliefd.
"Hoe moest dit nou? Wat had Bill ook alweer gezegd?" 
Hij kon het zich niet meer herinneren. Hij keek haar aan, wat was ze lief, hij moest het proberen, dit was zijn kans.

"Dominique, wil je mijn vriendin worden?"
Het hoge woord was eruit en nu maar hopen. Onder de deken kruiste hij zijn vingers.
"Hoe bedoel je? We zijn toch al vrienden."

Dominique begreep even niet wat hij bedoelde maar opeens had ze het door. Hij bedoelde verkering en gauw zei ze "ja, ik wil graag je vriendin worden maar dan niet meer tegen een doelpaal aanvliegen om indruk te maken."
Ze glimlachte even poesjelief.
Charlie haalde opgelucht adem, ze had ja gezegd.

Hij moest lachen om haar opmerking. "Nee, ik zal dat niet meer doen maar je was wel de reden dat ik er tegen aanvloog. Ik schrok ervan dat je naar de training kwam en lette daardoor niet op." 

Madame Pomfey kwam aangelopen en zei "ik moet je nu verzoeken te gaan, Meneer Weasley heeft rust nodig." 
Ze draaide zich om en liep weg.
"Jaja, ik ben al weg."
Ze keek Charlie aan en gaf hem heel zacht een kus op zijn voorhoofd "truste."
"Weltruste, Dominique, dank je wel dat je vandaag bent langs gekomen en dat je ja hebt gezegd."

Ze liep, in gedachte, de ziekenzaal uit, richting de leerlingkamer toen ze plots Sandra tegen kwam.

"Hoi" zeiden ze bijna tegelijk.
"Waar ben je geweest?" vroeg Dominique.
"Met Tonks naar de zwerkbaltraining wezen kijken en jij?"
"Bij Charlie op de ziekenzaal."
"Hoe gaat het nu met hem?" vroeg Sandra.
"Het gaat" zei Dominique "hij heeft een hersenschudding en een gebroken neus."

Ze liepen inmiddels terug naar de leerlingkamer.
"Hij is leuk" zei Sandra opeens.
Dominique keek Sandra aan en zei "ben je verliefd op hem?"
"O nee, ze zal toch niet verliefd zijn, dan ben ik straks mijn beste vriendin kwijt" flitste het door haar gedachten.

Sandra begon te giechelen en zei "ik vind hem zo een schatje en ik ben niet de enige. Tonks is ook zeer onder de indruk." 
Dominique besloot om haar mond te houden over haar verkering met Charlie.

De volgende dag kwam Ann naar Dominique toe en lachte. "Ik hoorde van Charlie dat jullie verkering hebben. Gefeliciteerd."
"Dank je" mompelde ze.
"Nou, dat klinkt ook niet enthousiast. Gaat het niet goed?"
"Jawel" zei Dominique "maar Sandra is ook verliefd op hem en Tonks, ik wil ze niet kwetsen."
"Luister" zei Ann "ik wist al een tijdje dat Charlie verliefd op je was. Hij heeft het me zelf verteld, al in de eerste week dat we op school zaten. Hij was behoorlijk onder de indruk van je, nadat hij je 'gevonden' had toen je verdwaald was. Langzaam werd hij verliefd. Ik wist dat jij hem ook leuk vond. Tonks en Charlie draaien al een tijdje om elkaar heen maar meer dan vriendschap is dat niet, echt niet."
"Maar" begon Dominique "ze had gezegd dat ze onder de indruk was."
"Klopt, dat is ze ook. Charlie is een uitstekende zoeker en daar is ze van onder de indruk" zei Ann.



Tips, reacties, suggesties en/of opmerking zijn altijd welkom. 
Ik wil HPWurm bedanken voor haar reactie in het Fantopic en natuurlijk voor haar lieve PBtjes.


Liefs Wilma


-----------------------------------


