Strongest Wizard




''Prachtige keuze, Harry'' zei Lupos.
Toen iedereen de baby even vastgehouden had, gingen ze weer weg.
Hermelien moest rusten, en Harry zou als enigste bij haar blijven.
Op verzoek van Annemiek namen zij en Tobey nu toch maar een elf-taxi.
Ze zeiden Cloud en Lupos gedag en reden op weg naar huis.
Ze waren nog geen twee stappen binnen het huis, of Tobey tilde Annemiek weer op. 
Ze gingen op de bank samen een film kijken, iets wat dreuzels altijd deden.
Het was nog best leuk ook.

Cloud was weer op Zweinstein, en hij verveelde zich.
Hij wist niks van tovenaars en toverspreuken af, dus hij kon met niemand meepraten.
Hij besloot om maar iets te  zien waar hij goed in was, hij pakte z'n zwaard van z'n kamer en liep naar buiten.
Hij klopte bij Hagrid aan, die nogal verrast keek.
''Hey Hagrid, ik vroeg me af, ik wilde me zwaard even testen en ehm.. nou misschien heb je iets voor me?'' vroeg Tobey.
Hagrid kreeg een glimlach op z'n gezicht ''Jongen, je komt net op tijd. Ik zou nog wat hout kappen voor het vuur op Zweinstein''.
''Echt? Bedankt Hagrid''
''Geen probleem, loop maar effe mee''
Cloud liep achter Hagrid aan. Hij verbaaste zich nog steeds over de omvang van Hagrid.
Hagrid leidde hem naar een veldje met bomen, van ongeveer een meter dik.
''Nou, laat maar effe zien wat je ken dan heh'' zei Hagrid.
Cloud ging staan, en hief zijn zwaard. Hij haalde snel uit, en de boom kraakte en kwam met een doffe klap neer.
''Jezus mina hey, nou ik laat je wel effe alleen'' zei Hagrid, die nogal verbaast was over dat een klein mannetje als Cloud zo snel een boom kon omhakken.
Toen Cloud een stuk of zes bomen had omgehakt, en ze netjes had opgestapeld, kwam Lupos ineens aanlopen.
Om zijn middel droeg hij een zwaard, een schermzwaard.
Hij gooide Cloud een tweede schermzwaard aan en zei: ''Ik heb vroeger op schermles gezeten, een dreuzelsport, ik weet het. maar vroeger vond ik het erg leuk''.
''Mooi, eindelijk weer eens, nou kijken of ik het nog kan'' zei Cloud.
''Ja, ik heb het ook allang niet meer gedaan'' zei Lupos.
Ze liepen naar elkaar toe en bogen. Ze gingen staan en Lupos haalde uit.
Net mis, een zwaardgevecht volgde. Hagrid was er inmiddels ook bijgekomen, en hij klapte het spektakel toe.
Steeds meer leerlingen kwamen aanlopen, en ze vormden een grote kring rond Lupos en Cloud.
Cloud vond het prachtig, zo kon hij eindelijk laten zien wat hij kon.
Hij stapte naar voren en sloeg Lupos' zwaard uit z'n handen.
Hij zette het puntje tegen Lupos' keel en zei ''Ha, gewonnen''.
Lupos klapte, net als Hagrid en de andere omstanders.
Eindelijk had Cloud laten zien wat hij kon, nu zou iedereen hem teminste niet zo raar nakijken.

Tobey opende zijn ogen, en hij merkte op dat ze op de bank in slaap waren gevallen. Hij kuste Annemiek op haar voorhoofd en pakte een boterbiertje uit de koelkast.
Hij ging aan de eettafel zitten en staarde voor zich uit, hij was zo blij dat hij zou gaan trouwen met Annemiek. Dan zouden ze eindelijk echt voor eeuwig verbonden zijn.
Hij tilde Annemiek op en bracht haar naar bed. Tobey ging zelf ook maar meteen slapen.
Hij kon de slaap snel vatten, iets waar hij later nog spijt van zou krijgen.
Hij droomde over Annemiek, ze was vermoord. Hij stond bij haar lijk, en hij zag iemand met een zwarte mantel, het gezicht kon hij niet zien.
Een flits volgde en toen zat hij ineens in de woonkamer, met mensen om zich heen. Sommige huilden, en andere waren stil. 
De droom leek zo echt, en hij gutste van het zweet.
Het volgende moment werdt hij schreeuwend wakker, en hij voelde de ader bij zijn slaap kloppen. Hij was zo boos geweest, dat hij weer een lichte vampmoon transformatie had meegemaakt.
Annemiek werdt met een schrik wakker en staarde hem aan.
''Heb je slecht gedroomd?'' vroeg ze.
''Ja heel slecht, jij was dood. Het was echt een rotdroom'' zei Tobey.
''Sgat, ik ben nu hier, en ik ga niet dood. Ik blijf voor altijd bij je, weet je nog?'' zei Annemiek troosten en ze gaf hem een kus.
''Ja, gelukkig was het maar een droom, want ik kan niet zonder je'' zei Tobey.
''Ik ook niet zonder jou sgat, kom we gaan slapen'' zei Annemiek.
Ze was zo lief, de juiste persoon om je te troosten. Haar stem, haar kus, haar lach. Het was genezend voor onzichtbare wonden, wonden van diep in je hart.
Tobey glimlachte bij de gedachte aan Annemiek, hij knuffelde haar, en al knuffelend vielen ze in slaap.


-----------------------------------


