Strongest Wizard




Zoals jullie vast merken, probeer ik de stukken zo snel mogenlijk na elkaar te plaatsen. Ik ben de laatste tijd vol met inspiratie, en ik wil daar graag het beste uit halen. Ik hoop dat het zo makkelijker te volgen is voor jullie, kijk dan ook niet raar op als ik 2 of 3 stukjes per dag post :wink: 
{stem ook op het poll!} {of PB} Groet


Na een dag was het al zover, het was vrijdag en morgen moesten ze optreden. Ze hadden gelukkig al een paar keer geoefend, en het ging reuze goed. Ze vonden allemaal dat Tobey goed kon zingen, hij lachte bescheiden.
Tobey kon ook goed gitaar spelen, het zat een beetje in zijn bloed, en hij had het zichzelf aangeleerd. De vrijdag vloog voorbij, en bij het eten en onder de lessen negeere Annemiek nogsteeds Tobey volkomen.
Tobey schoot uit zijn slof toen het eten afgelopen was, hij zag Mitch en Annemiek handi n hand de zaal uitlopen. Snel holde hij erachteraan, net als Joost. Blijkbaar was Annemiek even naar de wc, want Mitch stond alleen.
''Je blijft met je poten van me vriendin af!'' schreeuwde Tobey boos.
''Ha, het WÁS je vriendin!'' lachte Mitch.
''Je hebt me gehoord Mitch, als je iets bij haar flikt, vervloek ik je!'' Zei Tobey, die zaich bijna niet meer onder controle kon houden.
Mitch daagde hem alleen maar uit. ''Vervloek me nu dan maar vast, want binnekort is ze van mij Potter'' zei Mitch, en hij knipoogde.
Nu brak bij Tobey alle zelfbeheersing, en hij sloeg Mitch hard op zijn gezicht. Mitch sloeg hard terug, bij Tobey op ze wang, die onmiddelijk rood werdt. Diep in Tobey zat nog steeds de Vampmoon, daardoor had hij, als hij heel erg kwaad werd, veel meer kracht. Hij verranderde welliswaar niet meer in een monster, maar zijn spieren schokte wel als hij boos werdt. Hij sloeg Mitch vol in z'n buik, en die vloog achterover vol op de grond. Iedereen was inmiddels in de hal gaan staan, en ze vormde een grot kring om Mitch en Tobey.
Niemand probeerde ertussen te komen, zeker niet toen ze Tobey tekeer zagen gaan. Mitch krabbelde overeind, en hij schopte Tobey vol op z'n knie. Tobey pikte dit niet, en hij schopte terug. De spieren in zijn been schokte weer, en Mitch vloog weer achterover. Hij lag op de grond en hij greep naar zijn maag, het kwam blijkbaar hard aan, want hij brulde het uit. Op dat moment kwam Anderling aangelopen.
''Potter, Nevers! Hoe durfen jullie op zo'n ordinaire dreuzelmanier elkaar te lijf gaan! Meneer Potter meekomen nu meteen!'' zei Anderling en ze stampvoette weg.
Annemiek had Tobey een vuile blik toegeworpen, en hielp Mitch met opstaan, en naar de ziekenzaal te gaan. Mitch wierp Tobey nog een grijns toe, en Tobey wist het. Hij had zoiets doms gedaan, nu zou Annemiek al helemaal de kant van Mitch kiezen. Hij liep boos achter Anderling aan, de kinderen gingen snel aan de kant voor hem.
Hij kreeg een groot pakket strafregels, daar was hij wel even mee bezig.

Annemiek bracht Mitch naar de ziekenzaal, en ze ging toen bij het meer zitten. Ze huilde zacht.
Haar beste vrienden, Megan Riverwood, zag het en ging naast haar zitten.
''Ik mis hem zo, Megan. Maar hij kan maar niet normaal doen, net zoals met Mitch net. Hij weet nu ook eindelijk hoe het is, als ik met jongens omga, iets wat ik altijd al moest voelen toen hij altijd met al die trutjes omging'' zei Annemiek, en Megan legde een arm om haar schouder.
Annemiek gooide alles eruit, en het luchtte ontzettend op. Ze zou weer met Tobey gaan praten na het feest.

Tobey zat nog aan zijn strafregels, en toen ging het protretgat open.
Annemiek stapte naar binnen, met haar vriendin Megan. Snel ging Tobey door met z'n strafwerk. Hij zag wel dat Annemiek gehuild had, en hij stortte diep van binnen in. Hij dacht dat ze gehuild had om Mitch.
Ze liep met Megan naar boven en Tobey hoorde de deur dichtkletteren.
Toen hij zijn strafwerk afhad ging hij ook naar bed, morgen zou zijn laatste kans zijn.

Tobey werdt vroeg wakker gemaakt door Joost. Hij moest een zwart pak aan, want vandaag zou eerst de executie van Malfidus plaatsvinden.
Toen ze hun pak aanhadden, gingen ze naar het kantoortje van Lupos.
Daar wachtte Harry en Hermelien, en Lupos op hun.
Hermelien en Harry merkten dat Annemiek niet meeging, en ze hadden wel door waarom, helemaal toen ze het gezicht van Tobey zagen.
Ze liepen naar buiten en ze verdwijnselde.
Ze kwamen terecht op een veldje, waar allemaal stoelen stonden, en een aantal mensen. Ze waren laat dus ze gingen snel zitten.
''Vandaag zal de executie van de heer Draco Malfidus plaatsvinden.
Hij werdt aangeklaagt wegens meervoudige moord, en dooddoener activiteiten'' zei een man, die Tobey op een priester vond lijken.
Draco Malfidus keek Harry en Hermelien woedend aan. Tobey gunde hij geen blik. Hij werdt aan een schavot geplaatst, en de dementors kwamen aanzweven. Ze waren angstaanjagend, vond Tobey.
''Meneer Malfidus, heeft U nog laatste woorden?'' zei de priester.
''Ja, ik hoop dat jullie allemaal zullen branden, en vooral jij Potter, ik zal op je wachten samen met de heer van het Duister!'' schreeuwde Draco.
''Het zij zo'' zei de priester, en de Demontor ging voor Draco staan.
''Rust in vrede meneer Malfidus'' klonk de stem van de priester.
Draco gilde het uit, maar het duurde niet lang.
Harry stond op en schreeuwde '' Expecto Patronum! '' en een blauw hert beukte de dementor aan de kant. De dementor keek verontwaardigd, en iedereen keek verbaast naar Harry.
Perkamentus stond ook op, ''Harry, wat is hiervan de bedoeling?'' vroeg Perkamentus, die het blijkbaar ook niet snapte.
Harry liep op Draco af, en hij ging op het podiumpje bij de microfoon staan. ''Dit is niet de juiste handeling'' zei Harry.
En sommige mensen stonden boos op en begonnen door elkaar te schreeuwen. 
Met zijn ernomde denderende stem riep Perkamentus ''STILTE! Volgens mij wil meneer Potter nog wat zeggen''. Iedereen keek meteen stil naar Harry.
Harry slikte even, en ging toen verder. ''Draco zal niet de dood krijgen, met een sterke vergetelheidsspreuk zullen wij zijn geheugen wissen, hij zal schoonmaker worden op Azkaban, ik heb gehoord dat ze er daar een paar tekort komen, omdat meneer Malfidus zijn aanhangertjes die vermoord hebben. Wat zeg je van dit voorstel, Albus?'' zei harry, en iedereen keek naar Perkamentus.
Hij vertrok geen spier in zijn gezicht, en zei '' Ik ben het eens met Harry, Malfidus zal de zojuist uitgesproken straf krijgen, verder is deze zaak afgehandelt''.
Perkamentus begon te klappen voor Harry, en de andere mensen deden dat ook.  Harry had een goed besluit genomen.
Draco werdt afgevoerd, en hij schreeuwde nog verwensingen naar Harry, maar na een tijdje was hij buiten gehoorafstand.
De mensen verdwenen weer en Albus liep naar Harry toe.
''Dat was een wijs besluit van je Harry, ik merk dat je groter geworden bent'' zei Ablus, en hij knipoogde.
harry bedankte Perkamentus en liep terug naar Hermelien en Tobey.
''Zo, dat zal dan wel weer het nieuws van de dag worden, denk ik'' zei Harry en hij zuchtte.
''Ik denk het wel sgat'' zei Hermelien lachend, en ze kuste Harry.
Ze merkte dat Tobey er ook nog bijstond, en Hermelien werdt rood. Ze verdwijnselde snel net even buiten Zweinstein.

Joost zat al in de leerlingenkamer, hij had zijn pak al aan.
Gauw rende Tobey naar ze slaapzalen, en hij trok zijn pak aan, althans dat dacht Joost.
Tobey kwam naar beneden en Joost's mond stond open van verbazing.
Tobey had helemaal geen pak aan, hij had een spijkerbroek en sneakers aan, en een shirt waarop stond ''Freak''.
Toen Tobey, Joost zag kijken zei hij '' Doe nou ook maar je normale kleding aan, geloof me nou maar, de andere jongens hebben het ook!''.
Joost geloofde het niet, maar deed toch wat Tobey zei.
Iedereen was al in de grote zaal, en toen Tobey's bandje binnen kwam lopen begonnen de kinderen te lachen, omdat zij hun gewone kleding aanhadden.
''Zie je nou wel'' zei Joost boos tegen Tobey.
''Wacht nou maar af Joost'' zei Tobey terug.
Toen iedereen uitgelachen was begon de eerste act. Het was Medor Jordaan, die een stukje rapte. Daarna was Tobey's band al aan de beurt.
Ze gingen op het podium staan, en toen ze eenmaal stonden kwam hun apperatuur aangevlogen. 
Bij Jack landde een grote bassgitaar in z'n hande, bij Mark landde een elektrische gitaar in z'n handen, net als bij Tobey, en voor Joost landde een drumstel.
Tobey liep naar de microfoon.
''Hallo allemaal, dit wordt onze bijdrage aan deze gala avond.
We spelen een liedje van de dreuzelband: Sugarcult.
Ik wil jullie graag even voorstellen aan de band. Op de drums hebben we Mr. Joost Hemel. En op de bass hebben we: Mr. Jack The Ripper.
Aan de 2de gitaar hebben we Mr. Markster. En ik, ik ben jullie zanger en gitaar speler vanavond, mijn naam is: Mr. Toabster.
Ze hadden allemaal grappige namen voor elkaar bedacht, en toen Tobey zijn laatste zin gezegt had, zette Joost de drums in.

This may never start.
We could fall apart.
And I'd be your memory.
Lost your sense of fear.
Feelings insincere.
Can I be your memory?

So get back, back, back to where we lasted.
Just like I imagined.
I could never feel this way.
So get back, back, back to the disaster.
My heart's beating faster.
Holding on to feel the same.

This may never start.
I'll tear us apart.
Can I be your enemy.
Losing half a year.
Waiting for you here
I'd be your anything.

So get back, back, back to where we lasted.
Just like I imagine.
I could never feel this way.
So get back, back, back to the disaster.
My heart's beating faster.
Holding on to feel the same.

This may never start.
Tearin' out my heart.
I'd be your memory.
Lost your sense of fear.
Feelings disappear.
Can I be your memory?

So get back, back, back to where we lasted.
Just like I imagine.
I could never feel this way.
So get back, back, back to the disaster.
My heart's beating faster.
Holding on to feel the same.

This may never start.
We could fall apart
And I'd be your memory.
Lost your sense of fear.
Feelings insincere.
Can I be your memory?

Halverwege knipte Tobey in zijn vingers, en toen hadden alle bandleden ineens hun strakke pak weer aan, het zag er prachtig uit en het vuurwerk spoort om hun oren.
De hele zaal ging uit zijn dak, iedereen stond te springen en te dansen.
Het was echt een staande ovatie, de band buigte diep.
Iedereen klapte en joelde. ''Dankuwel, dankjulliewel!'' zei Tobey.
''Ik wil nog even een luid applaus voor de band!'' zei Tobey.
En iedereen begon weer te klappen en te joelen. Tobey zag zelfs een aantal Zwadderaars uit hun dak gaan.
De band liep van het podium, maar Tobey bleef staan.
''Tobey wat doe je?'' vroeg Joost.
Maar zijn vraag werdt snel beandwoord. ''Zoals jullie vast wel allemaal weten, zijn Annemiek en ik uit elkaar. Maar ik wil graag nog duidelijk maken, Annemiek, ik hou nog steeds van je, en ik kan niet zonder je. Daarom draag ik dit liedje aan je op!'' zei Tobey, en er vloog een gitaar aan. Tobey ging zitten en begon te zingen en te spelen.

Another turning point
A fork stuck in the road
Time grabs you by the wrist
directs you where to go.
So make the best of this test
and don't ask why.
It's not a question
but a lesson learned in time.
It's something unpredictable
but in the end it's right.
I hope you had the time of your life.

So take the photographs
and still frames in your mind.
Hang it on a shelf
In good health and good time.
Tattoos of memories
and dead skin on trial.
For what it's worth,
it was worth all the while.
It's something unpredictable
but in the end it's right.
I hope you had the time of your life.


It's something unpredictable
but in the end it's right.
I hope you had the time of your life.

It's something unpredictable
but in the end it's right.
I hope you had the time of your life.

Het leek of de zaal ontplofte. Iedereen juigte en klapte voor Tobey.
Tobey werdt rood en keek in de zaal met een grijns. Harry en Hermelien klapte het hardst van allemaal. Iedereen in de zaal riep ''Tobey Tobey Tobey!''. Tobey zag zelfs dat Anderling een traantje wegpikte.
Mitch keek zo vuil als roet. En Tobey ging weer staan.
''Reuze bedankt allemaal, alleen ik heb nog één verzoek, wil Annemiek Wemel alsjeblieft naar het podium komen?'' zei Tobey.
En de zaal joelde weer, iedereen riep nu: ''Annemiek, Annemiek, Annemiek!'' het was echt een staande ovatie.
Annemiek schuifelde verlegen naar het podium, en ze ging bij Tobey staan.
Tobey liet de mircofoon zakken, en hij zakte zelf ook door zijn knieën.
Uit zijn zak haalde hij een klein doosje en hij opende het.
Er zat een prachtige goude ring in, met een diamantje.
Iedereen keek met grote ogen toe, het was een heus spektakel.
''Annemiek, ik kan echt niet zonder je, en ik wil alleen maar jou. Zonder jou is het leven niets waard, ik hou ontzettend veel van je.
Wil je alsjeblieft met me trouwen?'' vroeg Tobey, en een last onttrok zich van zijn schouders. 
''Annemiek begon de huilen en zei hard: Ja natuurlijk Tobey!'' en ze vloog bij Tobey om z'n nek. Tobey deed haar de ring om en een lange zoen volgde.
Iedereen begon weer te joelen en te juichen, en Hermelien en Harry, en Joost, die net als zoveel mensen hun oren niet konden geloven, klapte ook.
Tobey was dolgelukkig met Annemiek in zijn armen, net als bij Annemiek was dit de beste dag van hun levens..


-----------------------------------


