LavenderBrown




Bonjourr * snift hartgrondig *
Dit is alweer het laatste hoofdstuk!
Met bloeddoorlopen oogjes heb ik vannacht de 'longen uit mijn lijf' geschreven en dit is het resultaat...
Maarr er komt nog een epiloog ^^ Ook al was er geen proloog, maar ik heb een hekel aan prologen...
Bedankt voor de reacties en jullie moeten vooral blijven sturen...
Geniet... (of huiver, of niet  :P )!

schrijverige kusjes,

<3 Fleur



‘Nee!’ zei Harry feller dan zijn bedoeling was.
Ron keek hem geschokt, maar ook medelevend aan.
‘Harry, je hebt het zelf verteld…’
Harry zuchtte. Hoe moest hij dit gaan uitleggen?
Terwijl de wind pijnlijk in hun wangen sneed, vertelde hij wat hij met Perkamentus besproken had en wat hij hem had horen zeggen tegen Banning en Anderling.
Bij iedere zin leek Ron het iets geloofwaardiger te vinden.
‘Oké…’ zei hij ten slotte langzaam.
‘We doen het. Maar wat als hij er niet is? Wat moeten we dan?’
Harry grijnsde. ‘Ik weet niet, maar ik ben bereid het risico te nemen.'
‘Ik ook,’ zei Ron resoluut.
Eindelijk bewogen ze hun bezems richting zuiden, waar Havermouth lag.
‘Je bent een hele goede vriend, Ron,’ zei Harry zacht en vanuit de grond van zijn hart. Ron glimlachte. ‘Jij ook.’

In stilte zoefden ze verder, tot Harry geamuseerd vroeg:
‘Hoe zit het nou eigenlijk tussen jou en Hermelien?’
Hij had verwacht dat Ron boos werd en zou snauwen dat hij nóóit wat met haar zou willen, stotterend zou ontkennen of het misschien zelfs blozend toe zou geven, maar hij had niet gedacht dat Ron wit weg zou trekken en zou zeggen:
‘Ze vindt me toch niets… Ik ben lelijk, niet écht goed in toveren en ik ben arm. Wat zou ze met me willen?’
Harry staarde Ron aan.
‘Ze is toch al jaren bevriend met je? En trouwens, ze vindt jou ook leuk!’
Ron hief zijn hoofd meteen op en zei een beetje Nicole-achtig:
‘Echt? Ja, míj? COOL!’
‘Eh… meid, hou je in,’ grinnikte Harry en Rons oren werden a-charmant scharlakenrood. Ze vlogen minstens een uur door, pratend over de meest uiteenlopende onderwerpen, afgewisseld met geconcentreerde stiltes.
Toen slikte Harry.
‘Dat is het. Ik ken het . Uit mijn droom.’
Ron keek omlaag naar de ontzagwekkende, maar vervallen villa.
Achter één van de ramen brandde licht.
Hij slikte. ‘Dus…híj is er?’
Harry knikte grimmig. ‘Daar ziet het naar uit.’
Ron staarde nerveus omlaag, zijn rode haar wapperend in de kille wind.
‘We kunnen nog terug, weet je…’
Harry liet zijn blik naar het geelachtige gras, afgebrokkelde steen en op één plaats zelfs ingestorte dak gaan en zei moeizaam:
‘Nee… dat kunnen we niet.’
Heel langzaam daalden ze af.
Toen Harry’s tenen het natte gras raakten, hing Ron nog minstens een meter boven de grond.
‘Kom op,’ siste hij.
Maar Ron keek naar een punt boven hen, waardoor Harry ook een blik omhoog wierp.
In de verte verscheen langzaam een hevig bewegend figuur.
‘Wat is dát?’ wilde hij vragen, maar het werd al snel duidelijk.
Er zat iemand op een bezem, iemand die dat duidelijk nog nooit eerder had gedaan.
Met veel moeite schokte de gedaante door de lucht en op ongeveer twee meter hoogte, zo’n 300 meter verderop, viel diegene van de bezem, die nu ook loodrecht naar beneden viel.
Er klonk een harde klap en een gedempte ‘Au!’.
‘Oh mijn-’ zei Ron zenuwachtig en hij en Harry vlogen richting de gevallen persoon.

‘Hermelíen?’ vroeg Ron verbouwereerd en hij klonk half alsof hij wilde gaan lachen.
‘Ik… ben jullie – argh – gevolgd,’ zei Hermelien en ze klopte geïrriteerd haar kleren af. ‘Hoe wist-’ begon Harry, maar ze snoof minachtend.
‘Denk je dat ik het geloofde toen jullie ó zo subtiel verdwenen? Dús…’ zei ze luid en ze mompelde ‘Lumos!’. Ze schraapte haar keel.
‘Waar zijn we nu?’
‘Sst, niet zo hard!’ fluisterde Harry geschrokken.
Voor de tweede keer draaide hij zijn verhaal af en toen hij klaar was hing haar mond open.
‘Sirius… terug? Nou ja…’ zei ze.
‘Dat zou… super zijn!’ Harry glimlachte.
‘Ja.’ Hij trok zijn vrienden naar zich toe en camoufleerde hun drieën onder zijn trouwe onzichtbaarheidmantel.
‘Zijn… zijn jullie er klaar voor?’ vroeg hij.
Ronk kuchte nerveus en zei ten slotte: ‘Ja. Ik ben er voor je,’ en Hermelien knikte instemmend.
‘Toverstokken gereed…’
Met die woorden liepen ze op het landhuis af.
‘Het is wel gróót,’ zei Ron onder de indruk terwijl ze zochten naar een ingang.
‘Hier! Een keukendeur!’ fluisterde Hermelien opgewonden.
Harry kneep in haar hand.
‘Daar gaan we…’ Hij haalde diep adem en trok de deur open, die nog maar half in zijn scharnieren bleek te hangen.
Ze liepen door een duidelijk onbewoonde keuken waar een oude pan op zijn kop op de vloer lag.
Hij barricadeerde de deur die het huis in leidde.
Harry bukte zich al om de pan te verleggen, maar Hermelien trok hem terug.
‘Daar zit vast een spreuk op!’
Harry keek naar haar. ‘Hoe weten we welke?’ vroeg hij ongerust.
Hermelien wees met haar toverstok en murmelde iets wat hij niet kon verstaan.
Er schoot een blauwe straal van de donkerbruine pan in haar stok, die licht trilde.

‘Hermelien?’ Ze grijnsde.
‘Het is me gelukt! Deze pan wás een ViaVia. Ik gok dat hij je recht naar V-Voldemorts kamer had toegeleid.’
‘Heel goed!’ zei Ron trots, maar Harry hoorde de paniek in zijn stem, voor wat komen ging.
Met trillende vingers verlegde Harry de pan en duwde de deur open.
Toen die niet bleek te kraken haalden ze alledrie opgelucht adem.
Ze glipten een soort hal in, waar jaren van stof op de muren zat.
Er lag hoogpolig, verrot rood tapijt dat ooit mooi moest zijn geweest.
Een voordeel was dat je zo hun voetstappen niet hoorde.
Plotseling drukte Ron hen alledrie tegen de muur.
Er ging een deur open en Wormstaart, één van Voldemorts Dooddoeners kwam naar buiten.
Harry wild hem woedend vervloeken, maar Hermelien drukte zijn toverstok naar beneden.
‘Nee,’ fluisterde ze nauwelijks hoorbaar in zijn oor.
De deur achter Wormstaart viel al dicht, maar direct daarna kwam er nog een man naar buiten, die Harry niet kende.
Hij was lang, met donker haar waar grijze plukken in zaten, net als Lupos, maar dan zonder enige hartelijkheid op zijn ronde gezicht.
Toen hij naar Wormstaart grijnsde kwam er een brokkelig, geel gebit vrij.
‘Goede Cruciatusvloek, Wormstaart,’ zij hij met een plat accent.
‘Colloportus!’ vervolgde hij en de deur achter hem verzegelde zich.
Wormstaart lachte kruiperig.
‘Dank je,’ lispelde hij. ‘Zwarts gilde als een gek, hè?’
De man lachte en samen liepen ze een spiraalvormige trap in de hoek op.
‘Nog even en de Heer ontdoet zich van hem.’
‘Ja,’ antwoordde Wormstaart zonder een spoortje van medelijden voor zijn oude vriend in zijn stem.
‘Hij geeft nog steeds geen informatie over Harry Potter.’
Hun vrolijke stemmen stierven weg toen ze boven een onzichtbare hoek omgingen.

‘Hij leeft!’ fluisterde Harry met tranen in zijn ogen en het gevoel dat zijn knieën het zouden begeven omdat ze zo trilden.
Ron sloeg zijn arm om hem heen en Hermelien snifte gesmoord, maar blij.
‘We moeten hem nu bevrijden,’ fluisterde ze.
‘Ik weet zeker dat de enige spreuk colloportus is, want ze denken vast dat niemand weet dat ze hier zijn, en (ze lachte kort en hatelijk) anders zou het te veel moeite kosten.’
Harry knikte. Voorzichtig schuifelden ze richting de gehavende deur.
Hermelien haalde met een zenuwachtige: ‘Alohomora!’ het slot van de gehavende deur.
Snel duwden ze de deur open en glipten naar binnen en Harry werd overmand door emoties toen hij zijn peetvader zag.
Hij leek precies op de Sirius die hij in zijn 3e jaar had ontmoet: broodmager en met lang, klitterig haar.
Zijn donkere ogen waren doodsbang. 
‘Hallo?’ kraste hij.
‘O, Sírius!’ zei Hermelien en ze gooide de onzichtbaarheidmantel van hun drieën af.
‘We dachten dat je dood was!’
Sirius knipperde verwoed met zijn ogen en kneep zichzelf in de arm.
‘Dit is een droom. Een hallucinatie.
Harry, Ron, Hermelien, zijn jullie het echt?’ smeekte hij.
Harry knikte en viel op zijn knieën.
Hij omhelsde Sirius vluchtig.
‘Ik kan niet zeggen hoe dank-’ begon hij, maar Harry kapte hem af.
‘Hoe vaak komen ze je controleren?’ vroeg hij.
‘Ieder halfuur,’ antwoordde Sirius. ‘Soms vaker.’
‘Goed,’ zei Harry en hij trok Sirius overeind.
‘We praten later. NU moeten we hier weg!’
Het leek allemaal te mooi om waar te zijn.
Ze gingen via de keuken weg en hoorden niks, helemaal niks.
Tot ze over het grasveld liepen.
‘HIJ IS WEG!’ krijste de stem van Wormstaart.
‘Verdwenen!’
De kille stem van Voldemort kwam van verder weg, maar bezorgde Harry toch rillingen.
‘ZOEK HET HUIS AF! RAVENWOUD, SALMELIER, KAM HET TERREIN UIT!’
De drie vrienden en Sirius spurtten snel over het terrein en bereikten de bezems.
De keukendeur werd opzij geblazen.
Harry dacht koortsachtig na.
Toen gooide hij de onzichtbaarheidmantel over Sirius.
‘Transformeer!’ siste hij en Sirius veranderde onzichtbaar in een hond.
Ron pakte de drie bezems en de drie vrienden doken achter een struik waar ze de bezemstelen in verborgen.
Snel sprak Harry een Kameoflagespreuk (wat een geluk dat hij hem had onthouden!) over Ron uit; daarna over Hermelien en toen over zichzelf.
‘Sst,’ fluisterde hij en hij kromp ineen, net als zijn vrienden, toen er een lichtje van een toverstaf over het gras voor hen schoof.
Het gezicht van een enge, dikke man doemde voor hen op.
‘Hij moet al weg zijn!’ brulde hij naar iemand anders.
‘Hier is niemand!’
Langzaam liep hij weg, ieder object zorgvuldig bestuderend.
‘Is hij weg?’ fluisterde Hermelien trillerig na vijf, stille, zenuwslopende minuten.
Harry zei niets, maar verstijfde.
Hij voelde een ademhaling in zijn nek!
Langzaam draaide hij zich om en zag…niemand.
Hij tastte om zich heen en voelde een vacht.
Het was Sirius!
Voor de zekerheid wachtten ze nog even, maar toen er niets meer te horen was kroop hij vanachter het bosje en trok de bezems eruit.
‘Hermelien, jij gaat bij mij. Sirius, neem die daar.’ Onwillekeurig praatte hij toch zachtjes.
Hij wees op de schoolbezem waar Hermelien op aan was komen stuntelen en hij vroeg zich in stilte af hoe ze het al die uren uit had gehouden.
Sirius veranderde weer in een mens.
‘Hou de mantel om,’ beval Harry en met gespitste oren stapte hij op zijn Vuurflits.
Hermelien kroop dicht tegen hem aan, van top tot teen rillend.
‘Hou je vast,’ zei hij en hij, Ron en Sirius zetten af.
Op het moment dat ze boven de bomen waren ging het fout.
Een stem bulderde: ‘DAAR!’ en direct schoten er twee Lamstralen op ze af.
Eén Lamstraal vloog de duisternis in, maar de andere trof Hermelien.
Verlamd gleed ze achterwaarts van de bezem en viel.
Ze zou te pletter vallen! Harry draaide scherp en zette een duikvlucht in.
Net voordat hij beneden was, wist hij Hermelien in haar kraag te vatten.
Hij hield haar stevig vast en steeg op, maar een Dooddoener was al bij hem en greep hem bij zijn enkel.
‘Impedimenta!’ hijgde Harry, maar de spreuk trof geen doel.
Hij voelde dat hij naar achteren gleed.
‘IMPEDIMENTA!’ Raak. Geen tijd te verliezen.
Terwijl de vervloekingen hem om de oren vlogen (waar kwamen die Dooddoeners allemaal vandaan?), suisde hij zigzaggend omhoog, naar Sirius en Ron, die al een heel stuk vooruit waren.
Hermelien bungelde slap aan zijn hand.

Toen hij buiten bereik van de woedende Dooddoeners was, hees hij haar achter zich.
‘Enervatio!’ zei hij en ze ontwaakte versuft.
‘Harry?’
‘Hermelien, kijk achterom en houd iedereen tegen.’
Ze was meteen klaarwakker.
‘Ze… ze verdwijnen!’ zei ze toen verbaasd.
‘Wát? Oh nee, dan Verschijnselen ze… onder ons!’
Gelukkig was Hermelien snel, want toen er onder haar ‘plop’ klonk, begon ze Lamstralen af te vuren.
‘Goed zo, ga door!’ spoorde Harry haar aan terwijl er rode lichtflitsen uit haar toverstaf schoten.
Hij vloog een heel stuk achter Ron en Sirius.
Toen alle Dooddoeners éindelijk weg waren, zette hij meer vaart in.
Langzaam werden zijn vriend en zijn peetvader groter.
Een minuut daarna vloog hij naast Sirius, waarvan hij alleen een bezem zag.
Hermelien klemde zich inmiddels om Harry’s middel en legde haar hoofd tegen zijn rug.
Hij kreeg direct het gevoel dat hij haar moest beschermen.
Hij zóu haar heelhuids bij Zweinstein afleveren, dat moest.
‘Harry…’ zei de bezem naast hem met de stem van Sirius.
‘Ik kan – kan het echt niet geloven…’
‘Hoe denk je dat wij ons voelen?’ grijnsde Harry.
‘Hoe heb je me gevonden?’
‘Wat denk je? Mijn nek deed een beetje vreemd en toen ik dagelijks aanvallen kreeg, besloot ik toch maar eens te kijken wat er aan de hand was.’
‘Heeft het gewerkt?’ klonk Sirius stomverbaasd.
‘Ja,’ zei Harry een beetje knorrig, denkend aan de met de Cruciatusvloek vergelijkbare pijn.
‘We moeten haast maken!’ zei Ron opeens, die voorovergebogen op zijn bezem zat.
‘Waarom?’ vroeg Harry, maar Hermelien gaf al antwoord voor Ron:
‘Het is nu ongeveer vier uur… over anderhalf uur wordt het licht en worden de Dreuzels wakker!’
De vier vlogen zwijgzaam, maar snel verder.

Na een uur doemden er in de verte bergtoppen op en toen- ‘Zweinsveld!’
Na tien minuten bereikten ze het vertrouwde schoolterrein en Harry merkte dat zijn ogen begonnen te tranen.
‘We hebben het gehaald,’ zei hij schor, terwijl hij probeerde zo onopvallend mogelijk zijn ogen af te vegen.
Hermelien stapte een beetje wankel af, maar viel hem toen snikkend om de hals en daarna Ron ook.
Harry trok de onzichtbaarheidmantel van Sirius af.
Een fractie van een seconde verwachtte hij dat Voldemort tevoorschijn zou komen;
Het was allemaal zó makkelijk gegaan (hij wilde maar niet aan de gevolgen denken als het fout was gegaan)!
Maar hij zag het ingevallen, ontroerde gezicht van zijn peetvader en hij was van plan het nooit meer kwijt te raken…
Hij omhelsde Sirius, die constant: ‘Dank je… dank je…’ raspte.
‘POTTER! WEMEL!’ klonk toen opeens een furieuze stem en professor Anderling kwam het bordes opgesprint.
‘GRIFFEL? WAT-?’ Toen pas zag ze Sirius, die Harry losliet en haar grijnzend aankeek.
‘Zwarts?’ haar toon was opeens veel anders. Ze keek alsof ze een spook had gezien.
‘Hallo, Minerva…’
Harry zuchtte moe en tevreden, en nog steeds verward.
Hij stond hier echt met Sirius… met Sirius!
Toen werd het hem allemaal te veel.
Langzaam zag hij de wereld wegglijden…
en viel flauw in de uitgestrekte armen van zijn peetvader, die er vanaf nu altijd voor hem zou zijn…


-----------------------------------


