LavenderBrown




Bonjourr * zet baret eerbiedig af *
Weer een miníem (schattig, verwarrend) stukje van mijn lovely ff (a).
Door actie komt reactie (dat wil zeggen dat ik post en dat jullie meteen na het lezen me overspoelen met bewonderende pb's. of gewoon een pb'tje wat je ervan vindt  :wink: )!
Enn ... enjoy your reading, the end is coming closer, dears!

<3 Fleur


Harry zag nog maar een flits van Perkamentus, zo snel stond hij op.
‘Gaan we… gaan we hem zoeken?’ vroeg hij schor.
‘Welnee, ik ga overleggen met professor Anderling waar hij zou kunnen zitten. Jíj gaat ondertussen naar de leerlingenkamer en ik verbied je om eraf te komen. Je gaat niet meer naar lessen.’
‘Wat? Waarom niet? Voldemort is weg!’
‘Dat kan me niets schelen. Dit is iets anders.’
‘Wat-’
‘Later. Later, Harry.’
Harry staarde zijn schoolhoofd verbaasd na.
Hij deed nooit zo kort en afgemeten tegen Harry!
Het wapperende gewaad van Perkamentus verdween om een hoek en zijn galmende voetstappen stierven langzaam weg.
‘Harry? Harry!’
‘Nicole? Wat doe jij hier… Vrij rondlopend?’
‘Oh, ik ben ontsnapt van dat gekke mens met die schort, dat littekentje op mijn borst is gewoon supersexy en ik wilde helemaal niet dat ze het weghaalde.
Wat deed die idioot met die kleurlenzen eigenlijk?’
Onwillekeurig moest hij lachen.
Toch zei hij met kleurloze stem:
‘Dat was de folteraar van Marcels ouders, moordenaar van mijn ouders en degene die al jarenlang achter me aan zit om me te vermoorden, en nu blijkbaar mijn peetvader gevangen houdt.’
‘Ohh… ieks, wat een engerd! En hij loopt vrij rond?’
‘Ja, jammer genoeg wel… Het is ook, samen met Perkamentus, de grootste tovenaar ter wereld, dus ja, hij heeft de macht om vrij rond te kunnen lopen.’
‘En wat deed hij met mij?’
‘Hij wilde je vermoorden. Of Perkamentus, ik weet het niet. Je hebt in ieder geval heel veel geluk gehad…’
Ze liepen samen zwijgzaam door de gang, Nicole leek weer volledig genezen, want ze liep gewoon normaal.
Plotseling stond ze stil en pakte zijn arm, vlak voor de Dikke Dame.
‘Harry, ik ben zo blij dat jij er bent…’
‘Ja?’ vroeg hij dom. Argh, hij haatte zichzelf!
‘Ja…’ bevestigde ze.
‘Jij… ik ook… maar…’
Haar gezicht kwam dichterbij.
‘Heel blij…’
Hij boog zijn hoofd een beetje naar links en zij deed precies het tegenovergestelde.
Heel even waren hun hoofden nauwelijks vijf centimeter van elkaar verwijderd, terwijl hij naar haar linkeroog staarde, waar hij in kon verdrinken.
Hij zag uit zijn ooghoeken dat haar mondhoeken een beetje omkrulden.
Een hoopvolle, gelukkige glimlach en hij volgde dat hij haar spiegelde.
Toen drukten haar lippen zich op zijn wang en een brandend gevoel van teleurstelling schoot door hem heen. Alleen maar zijn wang?
Toen bracht ze haar mond naar zijn oor en fluisterde:
‘Je moet je hoofd niet zo schuin houden.’
Hij grijnsde en ze draaide met haar zachte vingers zijn hoofd naar haar toe en drukte een kus op zijn lippen.
Hij hoopte dat ze nooit meer los zou laten.
Zijn armen gleden om haar heen en het leek alsof alles om hun heen oploste.
Alleen de gelukzalige expressie op zijn gezicht en haar getuite lippen, die langzaam van elkaar af weken telden nog.
Minutenlang, of misschien heerlijke uren, of dagen, hielden ze elkaar vast, tot ze opeens ruw gewekt werden uit hun levendige droom door de venijnige stem van de Dikke Dame, die door de (merkwaardig genoeg) nog steeds verlaten gang galmde en zei:
‘Moet ik dat gekleef aan elkaar nou nog een kwartier aanzien en kan ik dan nog dienen als levende deur?’
Nicole keek een beetje verward op en Harry wist helemaal niet meer wat te doen.
‘Eh-’
‘Ja… uhm…’
Ze keken elkaar aan en begonnen toen te lachen.

Dat was geweldig, dacht hij.
‘Ja,’ zei Nicole. ‘Dat was het inderdaad.’
Hij keek haar bevreemd aan.
Dit keer wist hij zeker dat hij niks gezegd had.
Nicole? Dacht hij.
‘Ja?’ zei ze.
‘Kun je… kun je gedáchten lezen?’
Ze keek een beetje raar.
‘Dat kan toch iedereen? Ik bedoel, dat is toch niets vreemds? Ginny kan het ook!’
‘W- wat?’
Harry voelde zich een beetje ongemakkelijk.
Nu wist Ginny alles wat hij ooit had gedacht in haar aanwezigheid!
‘Eh… en hoe doen jullie dat dan?’
Nicole begon uitgebreid te vertellen hoe ze zich sterk concentreerde op iemands gevoelens, en dat ze dan diegene kon horen denken.
‘Há! Dus Sneep had ongelijk!’ Harry toverde een grijns op zijn gezicht.
‘Zullen we maar… gaan ontbijten?’ vroeg Nicole na een niet ongemakkelijke stilte.
‘Is goed,’ zei Harry en hij pakte aarzelend haar hand. Ze glimlachte toegeeflijk.
Voor de tweede keer die ochtend liep hij door de gang, waar drie tweedejaars opgewonden giechelend langs hen liepen.
Nicole mompelde wat en vlocht haar vingers in de zijne.
‘Wat?’ zei Harry.
‘Sorry?’
‘Wat zei je?’ vroeg hij.
‘Eh…oh, niks,’ zei ze verlegen.
‘Jawel… je mompelde iets. Wat zei je?’
Ze keek hem even recht aan (zou zijn gezicht kunnen smelten?).
‘The spaces between your fingers are meant to be filled with mine…’
Harry wenste dat hij het niet had gevraagd. Direct voelde hij een hoogrode kleur langs zijn wangen omhoog kruipen.
‘Eh… kom.’
Langzaam liepen ze hand in hand door de hal, tot hij opeens stilstond en zich omdraaide. Achter hen liepen Belinda Broom en Parvati Patil, en Belinda keek net zo betrapt als Harry zich voelde.
‘Wat waren jullie aan het roddelen?’ vroeg Nicole opgewekt.
‘Trouwens, die rode nagellak van mij ligt in mijn linkse roze koffertje, je mag hem wel lenen, hij staat mooi bij je haar…’ zei ze tegen Parvati, die blij glimlachte.
‘En we hadden het over… het nieuws in de Ochtendprofeet,’ zei Belinda snel, maar Harry geloofde haar niet helemaal, want haar ogen zaten vastgeplakt aan het beeld van de ineengestrengelde handen van Harry en Nicole.
‘Wat is er dan?’ vroeg Harry en hij zag mensen opgewonden in de plaatjes van de krant heen en weer rennen.
‘De… oorlog is begonnen, hij heeft de eerste massamoord op Dreuzels gepleegd,’ zei Parvati triest en ze zag de geschokte blikken van het tweetal.
‘Maar het is een heel stuk hiervandaan…’
Nicole zag een beetje bleek; het zou haar familie kunnen zijn, natuurlijk.
Parvati & Belinda liepen gearmd door, en Parvati kon het niet nalaten om nog even te zeggen:
‘En… leuk dat jullie een stel zijn,’ met een schijnheilige glimlach, voor ze haar glinsterende haar over haar schouder zwaaide en doorliep, opgelaten fluisterend.
Nicole keek hem met twinkelende ogen aan en nog steeds niet van plan zijn hand los te laten, betraden ze de grote zaal, die volstroomde met leerlingen.
Anderling en Perkamentus, beiden zonder enige aandacht voor het eten op tafel, waren bezig met een serieus gesprek en ze keken elkaar zo indringend aan dat het leek of ze op het punt stonden om te gaan zoenen.
Veel leerlingen keken ernaar en brulden van het lachen, maar de twee stafleden schenen het niet door te hebben.
Harry ging naast Nicole zitten en hij staarde even naar haar, terwijl ze boter op haar stuk toast smeerde.
‘Wil je me de jam aangeven?’ vroeg ze beleefd aan Marcel, die met open mond naar Perkamentus zat te staren.
‘Oh god, dan maar zo. Accio jam!’ zuchtte ze en de jampot schoot uit Marcels hand en hij keek beledigd om zich heen.
‘Blij dat je kan toveren?’ grijnsde Harry (enigszins walgend omdat ze jam over boter heen smeerde).
‘Ja, zeker wel,’ knipoogde ze en toen ze zijn blik volgde zei ze:
‘Denk je echt dat dit voor mij is? Wingardium leviosa!’
Het stuk toast bleef in de lucht heen en weer schommelen, voordat ze met haar toverstok wees en het regelrecht op Malfidus’ haar afschoot.
‘GADVER!’ zei hij toen zijn haar onder de vieze drab zat.
‘WIE HEEFT DAT GEDAAN?’ brulde hij woedend.
‘Rustig, Malfidus, of ik vrees dat ik punten van je afdeling moet aftrekken!’ snauwde professor Anderling.
‘Maar – ANDERLING, KIJK DAN!’
‘Vijftig punten van Zwadderich, zo praat je niet tegen een leraar!’ gilde ze en ze richtte haar aandacht weer op Perkamentus, die zijn kin op zijn gespreide vingers liet rusten.
Toen schoot zijn woedende blik opeens op Harry, die zich meteen rood voelde worden.
Wat heb ik gedaan, wát heb ik gedaan? Dacht hij koortsachtig.
Oh god… hij mocht niet van de leerlingenkamer afkomen.
Hij sleurde Nicole overeind, die een wedstrijdje wie-kan-het-langste-het-kwaadste-staren met Malfidus aan het verliezen was en trok haar mee, weg uit de Grote Zaal.
‘Hé!’ zei ze verontwaardigd.
‘Mijn blik had hem de grond in kunnen boren, waarom … wat gaan we doen?’
Harry nam haar mee achter een verborgen deur zodat hij een stuk afsneed en zei:
‘Ik mag niet uit de leerlingenkamer… Eigenlijk.’
‘Ja, maar ik wel!’ zei ze boos en ze stond stil.
‘Ga je niet…met me mee?’ vroeg hij onzeker.
‘Nee, ik ga lekker ontbijten, if you’ll excuse me!’
Wat had ze toch met dat stomme Engels? Vroeg hij zich verward af terwijl hij daar stond en zag hoe ze haar beeldschone verschijning woest omdraaide en terugstormde door de gang.
Een streep zonlicht viel door de deur toen hij geluidloos openging en na een laatste zwiep van blond haar verdween ze.
Nou, tot zover zijn gelukkige ochtend…
Met tegenzin sjokte hij door de gang, duwde een deur open zodat hij naast de Dikke Dame uitkwam en stond tegenover…
Professor Perkamentus.
‘Zou je even mee willen lopen, Harry?’


-----------------------------------


