Moony




Deel 17.* Zoete wraak. (2)

Ginny strompelde voor Harry uit het diepe bos in. Het werd alsmaar donkerder. Ze hadden geen een van beide enig idee hoelang ze al hadden gelopen, of laat staan waar ze waren.
"Kunnen we niet beter een leraar waarschuwen?" zei Harry voorzichtig.
Ginny antwoordde niet, maar probeerde zich een weg te banen door de bramen struiken. 
"We kunnen uiteindelijk nooit veel beginnen tegen veertig centauren." probeerde hij weer.
Ginny draaide zich om en wende zich toch Harry.
"Weet je wel wat je zegt?" zei ze op een abnormaal hoge toon.
"Je zegt, dat je terug wilt gaan, Harry! Ik heb je dat nog nooit horen zeggen! Je bent Je-weet-wel al meerdere keren te lijf gegaan, en voor een paar centauren deins je terug?! Je bent erg veranderd Harry. Ik heb hier maar 1 woord voor, Laf!" 
Ze stopte even om op adem te komen, Harry keek verbluft toe.
"Fijn. Als je niet meer durft, ga ik wel alleen verder." 
Ze draaide zich om en liep weg. 
Harry liet zich op de grond zakken, verslagen, teleurgesteld en in de steek gelaten. 
Hij liet zich voorover vallen, en voelde zijn handen met de vochtige grond in contact komen. Plotseling ritselde er wat achter hem. Bliksem snel draaide hij zich om, en taste op de grond naar zijn toverstok. "Lumos!" 
Er verscheen een zuiver wit lichtpuntje aan de punt van Harry's stok. Hij zag niets. 
"AAAH!" klonk het achter hem. Het was een hoge meisjes stem die dit geluid maakte. "Ginny!" Hij stond op en rende in de richting van het geluid. Het werd iets lichter, naarmate hij verder rende. Het bladerdak van de bomen was minder dicht, maar dat deed er niet toe, vond hij.
Hoe had hij zo stom kunnen zijn Ginny alleen te laten! Hij was weer verzonken in zelfmedelijden, hoe had dat kunnen gebeuren! 
"Ginny! Waar zit je!" schreeuwde hij.
Harry kwam bij een openplek, en stond voor  de rand van een klif.
"Was je daar eindelijk, Harry Potter." Klonk een zware stem achter Harry. Harry herkende de stem, hij was afkomstig van Magorian. Langzaam draaide hij zich om, en zag de vosbruine centaur achter een boom vandaan komen.
"Waar is Ginny!" sneerde Harry. "Je doet haar niets, neem mij!"
"Jij commandeert ons niet, mensenkind. Je hebt het recht niet om iets van ons Centauren te willen. Wij stellen hier de eisen." Antwoordde Magorian. 
"Waar is ze?!" vroeg Harry, die weer een woede bui op voelde borrelen.
"Waar zijn Ron en Ginny!" 
"In goede handen." klonk het.
Er kwam een gedaante het bos uitlopen, en kwam tot stilstand naast Magorian. "Of moet ik zeggen, in goede hoeven?" grijnsde Ronan, de centaur die net kwam aanlopen.
"Ginny!" schreeuwde Harry. Op de rug van de centaur lag Ginny, roerloos en lijkbleek. 
"Blijf waar je bent, of we doden het veulen." Zei Magorian. 
Ronan pakte Ginny aan haar arm, en kwakte haar op de grond. Ze bleef liggen, zo slap als een vaatdoek. 
"Wat hebben jullie met haar gedaan!" Schreeuwde Harry.
"Het doet er niet toe wat we met dat jong gedaan hebben, het doet er wel toe wat jullie hebben gedaan, en wat wij gaan doen!" antwoordde Ronan.
"Het doden van de machtige centaur Ban was een grote vergissing van Perkamentus. Hij had ons ras met rust moeten laten, van het begin af aan! We -"
"Perkamentus heeft er niets mee te maken! Hij was het niet die Ban vermoorde!" 



Greetz Moontje ;)


-----------------------------------


