Danlover




Weer een stukje! ik moet van mijn moeder het verhaal deze kerstvakantie afmaken, dus het zal wat sneller gaan! Het volgende hoofdstuk heb ik al voor een groot deel klaar, dus dat kunnen jullie sneller verwachten dan dit hoofdstuk!!
reacties zijn altijd welkom!!

Vermoedens

‘Gaat het?’ vroeg Hermelien een beetje hees. 
‘Ik denk het wel,’ zei Ron zacht. ‘Maar of het met hem goed gaat, ik geloof dat hij van zijn stokje is gegaan.’ 
Hermelien boog zich over Harry heen en bekeek hem. Vervolgens draaide ze zich langzaam om naar Ron. 
‘Hij slaapt…’

‘Wat?’ vroeg Ron stomverbaasd. Hij hurkte naast haar neer en bekeek Harry van top tot teen.
‘Precies wat ik zeg, hij slaapt!’ Hermelien veegde haar bruine haar uit haar gezicht. ‘Als een blok!’
Ron bekeek Harry nog iets beter. ‘Wat was dat in vredesnaam…’ Hij wreef onbehagelijk over zijn keel. ‘Hij stond hier opeens, hij dacht dat jij Cho was, hij herkende mij niet eens.’
‘Ik denk…’ zei Hermelien bedenkelijk. ‘Ik weet het niet zeker hoor, maar ik denk… ik denk dat hij zonet slaapwandelde…’
‘Slaapwandelen?’
‘Ja, slaapwandelen. Dan…’
‘Ik weet heus wel wat slaapwandelen is, hoor.’
‘Nou, waarom vraag je het dan?’
‘Waarom zou Harry gaan slaapwandelen?’
Hermelien dacht opnieuw na, en liet haar bonkende hart een beetje kalmeren. Haar beste vriend lag aan haar voeten, nadat hij bijna haar vriendje had gewurgd. Hij was uit zijn doen, en hij slaapwandelde…
‘Ik weet niet…’ besloot ze. ‘Ik denk dat het verzet tegen dat drankje nu zo groot is dat ze ook kunnen gaan rondwandelen. Ik weet het echt niet!’ 
Ron zuchtte, plofte naast Hermelien neer en keek naar zijn beste vriend. 
‘Ik weet niet wat ik hiermee aan moet,’ zuchtte hij. ‘Het wordt nu wel een beetje gevaarlijk, vind je niet?’
Hermelien sloeg een arm om Rons brede schouders heen. 
‘Hij is je beste vriend, Ron, en hij was daarnaast ook nog eens goed de weg kwijt. Je moet het hem niet kwalijk nemen!’ Nadat ze dat gezegd had drukte ze een kus op zijn mond, zodat Ron niet kon antwoorden. ‘Hoe gaat het met je oog?’
‘Eh…’ Ron haalde een hand over zijn blauwe oog. ‘Het klopt nogal…’
Hermelien keek hem meelevend aan, en toen draaide ze haar hoofd weer om naar Harry, die nog steeds roerloos op de grond lag.
‘Misschien moeten we hem naar boven brengen,’ zei ze, en Ron snoof. Hermelien zuchtte vermoeid en keek Ron haast bestraffend aan. 
‘Oké, oké, jij neemt zijn voeten en ik zijn armen.’ Hij stond op, net als een glunderende Hermelien. 

Het bleek een hele tijd te duren voordat ze Harry naar boven hadden gesjord. Hij was zwaar, ondanks dat hij mager en klein was voor zijn leeftijd.
‘Het zit ‘m in de bril!’ pufte Hermelien. ‘Hij heeft nog geen titanium!’
‘Titanium? Was is dat nou weer?’
‘Laat maar zitten. Ik heb het hier al druk genoeg mee.’
Uiteindelijk hadden ze hem boven gekregen. Ron gooide de deur open en sleepte hem naar binnen. Daan zat rechtop in bed en Simon was nergens te bekennen, maar aan een luide bonk te horen, zat hij onder zijn bed, op zoek naar ondergoed.
‘Wow!’ riep Daan, en iets overeind kwam zodat hij hem kon zien. ‘Wat is er met hem?’
Maar Ron gaf geen antwoord. Hij gaf een flinke ruk aan Harry’s armen, zodat hij op zijn bed werd geslingerd en veegde zijn voorhoofd af. 
‘Zullen we naar beneden gaan?’ vroeg hij aan Hermelien, die knikte. ‘Ik heb honger.’


nog een heeeeeel gelukkig kerstfeest!!!


-----------------------------------


