LavenderBrown




- Ollaa, mede-vakantie hebbers!
hier weer een nieuw stukje... Eindelijk terug naar zweinstein :wink: 
Bedankt voor de reacties... Ik heb nog steeds graag Pb'tjes, dus aarzel niet en geef je 'ongezoute' mening (a)
Have a happy holiday! Ik hoop lekker veel te kunnen posten deze vakantie... 

<3 
Fleur -

‘Harry?’
Harry schrok op. Hij had een beetje doelloos voor zich uit zitten staren en aan Zweinstein gedacht. Hij kon zijn hemelbed al zo’n beetje voelen.
‘Harry?’ herhaalde Ginny, die inmiddels weer in haar nieuwe outfit tegenover hem zat.
‘De mevrouw vraagt of je wat wilt eten…’ zei ze langzaam, gebarend naar het oude vrouwtje met het etenskarretje dat naast hun stond.
‘Oh!’ zei hij verward, en hij begon zijn geldbuidel leeg te schudden.
Nog genoeg om het hele karretje leeg te kopen.
‘Eh- doe maar 2 ketelkoeken, een zak chocokikkers, en wat – wat zijn dat?’
De heks glimlachte vriendelijk.
‘Kaneelstokken, die ken je als tovenaar niet zeker, hè? Ik ben eens in de Dreuzelwereld gaan rondkijken, weet je…’
Harry staarde haar aan.
Een heks met snoep uit de tovenaarswereld, komt met kanéélstokken?
‘Eh, doe er daar maar 4 van…’
Hij moest nog wel aan Ron en Hermelien denken…
Ron zou woedend zijn als hij niks te eten had, behalve de kleffe boterhammen van thuis.

‘Alsjeblieft lieverd, dat is dan 6 Galjoenen en achttien Sikkels.’
‘Hier… Hou de rest maar.’
Harry gaf een ketelkoek aan Ginny, die afgunstig keek naar al het geld wat in de handen van het vrouwtje lag.
‘Wil jij ook nog wat, liefje?’
‘Eh… Nee, doe maar niet, dank u.’
Harry keek haar gekweld aan. Hij zou zo graag al zijn geld aan de Wemels willen geven.
Het enige wat hij er van kocht was snoep en wat schoolspullen…

‘Dat was afgríjselijk!’ Hermelien kwam kwaad de coupé binnenstormen.
‘Malfidus deed weer of hij alles was, en toen iedereen weg was, óh Ron laat je nou maar gewoon zien…’
Ron kwam aarzelend binnengeschuifeld.
‘Oh god…’ zei Ginny.
‘Ron, wat heeft hij in vrédesnaam gebruikt?’
Harry keek Ron aan en kneep even zijn ogen dicht om niet te lachen.
Ron leek een beetje op de aliens die Dirk altijd doodschoot in zijn videospelletjes.
Hij zag helemaal groen en overal op zijn gezicht zaten kleine kratertjes en littekentjes.
‘Ron, ik geloof dat ik hier iets over heb zien staan in mijn boek… Als je héél even rustig wacht…’ begon Hermelien ongeduldig, en ze drukte Ron op een stoel en begon in haar eigen hutkoffer te rommelen.
‘RUSTIG WACHTEN? WÁCHTEN? KIJK WAT ER MET MIJN GEZICHT IS GEBEURD!’
‘Ik heb het al gezien,’ zei Hermelien gesmoord (haar hutkoffer was overvol en er schoot een t-shirt uit dat in haar gezicht bleef hangen), ‘en het was weerzinwekkend.’
‘Oh, Ron, ze vindt er vast wel iets op,’ zei Ginny, en Harry hoopte dat ze gelijk had.
Hij bood Ron een kaneelstok aan, die hij achterdochtig bekeek.
‘Wat is dit? Is dit nieuw?’ vroeg hij, naar de kaneelstok starend alsof Draco Malfidus er plotseling uit zou springen.
‘Iets wat Dreuzels eten, het is heel lekker hoor…’
Hermelien kwam weer tevoorschijn en zei:
‘Aha! Ik wist het! Ron, even heel stil zitten…’
Dat deed Ron. Nou ja, hij bleef heel stil zitten tot hij een hap uit de kaneelstok nam.
‘Rón! Wil je van dat gezicht af, of niet?’ vroeg Hermelien geërgerd.
‘Oké, daar gaan we…’
Hermelien haalde diep adem en trok haar toverstok, die ze midden op Ron’s gezicht gericht hield.
‘Kan dit geen kwaad?’ piepte Ron.
‘Welnee, heb ik ooit een spreuk fout gedaan?’

Harry ging zijn geheugen na.
Had ze óóit een spreuk fout gedaan?
‘Nee,’ gaf Ron toe, maar Hermelien was al bezig.
‘Almeluci Deveriso!’
Het was heel vreemd (zelfs voor Harry, die de meeste toverdingen nu al wel gewend was).
Overal schoten stukjes groene huid weg, en op Ron’s gezicht werd een soort masker gevormd; zijn oude huid kwam terug.
‘Heel knap, Griffel,’ zei de koele stem van Draco Malfidus vanuit de deuropening naar Hermelien, die tot een seconde geleden heel zelfvoldaan had gekeken.

‘Waarom kun je ons niet één treinreis met rust laten, Malfidus, als je toch zo’n hekel aan ons hebt?’ vroeg Harry agressief.
‘Harry, Harry!’ zei Draco op een vadertoontje wat Harry niet aanstond.
‘Wat een belediging! Ik geef ons Modderbloedje hier net een complimént! Voor het geval je gevoelige oortjes ook littekens op hebben gelopen, ik zei:
Heel knap, Griffel.’
‘Ik ben niet doof, dank je.’ Reageerde Harry ijzig.
‘Maar voor je weer met je vermeende ‘complimentjes’ gaat strooien, wil je ons dan alsjeblieft met rust laten? Dan hoeven je rotsblokjes hun logge lijven ook niet in te spannen…’ zei hij met een blik op Korzel en Kwast, die onnozel kijkend op een chocokikker beten.
‘Om je tot moes te slaan?’
‘Nee, om jóu weg te slepen, Malfidus,’ zei Harry liefjes.
Malfidus werd roze en verdween, mompelend: ‘Ik krijg hem nog wel…’

‘Heb je trouwens Malfidus’ schoolresultaten gehoord?’ vroeg Ron aan Harry, nadat hij uitgebreid zijn gezicht had bestudeerd in Hermelien’s spiegeltje en haar een aantal keer had bedankt.
‘Nee?’ zei Harry nieuwsgierig, denkend aan zijn eigen SLIJMBAL-resultaten.
Tot zijn grote verbazing had hij drie Uitmundends gehaald;
Voor Bezweringen, Verweer tegen de Zwarte Kunsten en Verzorging van Fabeldieren.
De rest was allemaal ‘Acceptabel’ en ‘Boven verwachting,’ behalve Waarzeggerij.
Voor Toverdranken had hij ‘Boven verwachting’ gehaald, maar hij wist niet of Sneep dat sarcastisch had bedoeld.
‘Nou,’ zei Ron lachend, ‘Hij heeft maar drie A’s gehaald en voor de rest allemaal D’s! Wat zal zijn pa kwaad zijn geweest! Nu kan hij nooit meer zeggen dat ík maar een domme Wemel ben,’ voegde hij er verbitterd aan toe.
‘Ben je ook niet, Ron,’ zei Hermelien troostend. 
Nadat ze Harry’s halve snoepvooraad op hadden gewerkt, zag Harry in de verte het station al staan.
‘We zijn er bijna!’ zei hij, zijn adem stokkend.
Ginny had zich verontschuldigd bij Ron, Harry en Hermelien en was naar Daan gegaan, terwijl Ron woedend zei:
‘En wat heb jij trouwens aan?’
Ze was snel de coupé uitgevlucht.
‘Kom, jongens…’ zei Hermelien, en ze sleurde Ron & Harry overeind, die allebei nog zoveel mogelijk snoep in de zakken van hun net aangetrokken gewaden stopten.

‘EERSTEJAARS HIERHEEN!’ was het eerste wat ze hoorden toen ze de trein uitstapten.
Glimlachend zwaaiden ze gedrieën naar Hagrid, die even ontzagwekkend groot als altijd de eerstejaars rond hem heen aan het verzamelen was.
‘Alles kits, Harry?’ vroeg hij naar traditie.
Harry knipoogde bij teken van instemming.
‘Kom, kom, straks missen we de koetsen!’ zei Hermelien gehaast.
‘Wat héb jij?’ vroeg Ron geïrriteerd.
‘Ik heb gewoon geen zin om het meer over te zwemmen om op Zweinstein te komen,’ zei Hermelien hooghartig, terwijl ze Harry een koets introk, waar een elegante, magere Terzieler voor stond, met zijn hoeven schrapend.
De Terzieler stond op het punt om te gaan lopen, waardoor Harry genoodzaakt was Ron, die chagrijnig naar Hermelien keek, aan zijn mouw in de koets te sleuren.
‘Ik kan zelf lopen hoor!’ zei hij nors, terwijl hij neerzakte op een bank in de muf ruikende koets.
‘Dat weet ik wel, ik heb je alleen een stuk bespaard…’
De rest van de reis zwegen ze, terwijl Hermelien aan één stuk door iets zat te mompelen.
‘Niet fluisteren in gezelschap!’ snauwde Ron.
‘Tegen wie zou ik moeten fluisteren?’
‘Tegen jezelf, misschien word je wel schizofreen.’
Hermelien snoof en Harry zuchtte diep, lekkere sfeer op de laatste dag voor de schoolweek begon!

‘Ah, meneer Potter, meneer Wemel, mevrouw Griffel, gaat u zitten, de sorteerceremonie zal zo beginnen.’ 
Professor Anderling stond met haar mond als een horizontale lijn kaarsrecht in de deuropening van de Grote Zaal, maar haar ogen lachten hen toe toen ze hen begroetten.
‘Dag, professor!’ zei Hermelien, en Harry volgde haar voorbeeld.
Ron knikte alleen maar.
Toen het trio zich naast Marcel Lubbermans liet neerzakken aan de afdelingstafel van Griffoendor, begroette die hen haastig en staarde toen naar een onbekend punt aan de andere kant van de zaal.
‘Waar kijk je naar, Marcel?’ vroeg Hermelien geïnteresseerd.
‘Malfidus…’ antwoordde hij, zonder zijn blik te verplaatsen.
‘Waarom? Ik zou voor geen Galjoenen zo lang naar die lelijke kop zitten staren,’ zei Ron, en hij wreef even over zijn wang, om er zeker van te zijn dat er geen putjes in waren verschenen.
‘Hij heeft beloofd dat – dat hij me zou vervloeken zodra hij me in het oog kreeg,’ zei Marcel. ‘Zojuist in de trein, hij zei dat hij – dat, dat, dat hij nog even de goede vervloeking op moest zoeken…’
‘Oh, wij beschermen je wel, Marcel. Denk je echt dat hij met leraren in de buurt zo stom is om je aan te vallen?’ Hermelien keek even vijandig naar de tafel van Zwadderich, waar Patty Park nijdig terugkeek.
‘Heeft ze een nieuw kapsel?’ giechelde Hermelien, en Harry keek nu ook nog eens goed.
Patty’s haar stond rechtovereind.
‘Wow!’ zei Simon, die tegenover Ron ging zitten.
‘Die Korzel, hij is nog stommer dan ik dacht…’
‘Korzel?’ vroeg Harry. ‘Wat heeft die er mee te maken?’

Simon barstte in lachen uit.
‘Had je het nog niet gehoord? Net toen we uit de trein stapten, wilde Korzel jou van achteren vervloeken. Misschien heeft zijn vader hem wat trucjes geleerd. Maar hij had zijn toverstok verkeerd vast en hij elektrocuteerde Patty Park, en blijkbaar kan ze haar kapsel niet meer normaal krijgen!’
Hij wees op Patty, wiens haar recht overeind stond.
‘Dat ik dat heb moeten missen….’ Begon Hermelien spijtig, maar haar blik verschoof naar een ander punt in de zaal.
‘Oh, de eerstejaars! Stil zijn,’ zei ze gebiedend tegen de vier jongens, die alle vier al zwegen, maar dat had ze niet door.
Harry bekeek de eerstejaars. Stuk voor stuk zenuwachtige, kleine opdondertjes.
Plotseling viel zijn mond open.
‘Dat is Mark! Mark Evers!’ zei hij verbluft.
‘Mark Evers?’ vroeg Ron verbaasd. ‘Wie is dat dan weer?’
‘Hij woont bij mij in het dorp… Gaan alle zielige jongens die gepest worden en een bril dragen naar Zweinstein, als ze uit Nieuw Zanikem komen, ofzo?’

Niemand reageerde, de eerste tonen ontsnapten uit de denkbeeldige mond van de sorteerhoed.
‘Meer dan duizend jaar gelee,
Toen waren de stichters nog in vree…
Toen was de toverwereld in harmonie,
En was Zweinstein nog een veilige locatie!

Maar Griffoendor,
Die moed aangeeft,
En Huffelpuf,
Die alles aanneemt wat geen specialiteiten heeft,
En Ravenklauw,
Voor de slimme geesten,
En dan Zwadderich,
Voor sluwe beesten,

Werkt samen, blijft eensgezind,
Dan haalt u uw doel gezwind.
Vertrouwt op elkander, blind,
En bewijst uzelf… als Zweinsteins kind

‘Eh… hij wordt elk jaar serieuzer!’ mompelde Ron, maar hij kreeg een nijdige por van Hermelien, want de eerste eerstejaars werd opgeroepen door professor Anderling, wie het kleine jongetje nogal aangstaanjagend scheen te vinden.
‘Abbings, Abel!’
De sorteerhoed deed bijzonder lang over het sorteren van Abel Abbings, maar uiteindelijk schreeuwde hij:
‘GRIFFOENDOR!’
De hele Griffoendor tafel juichte, terwijl het jongetje naar hen toe wandelde en snel op de bank neerplofte.
De volgende drie eerstejaars werden bij Ravenklauw ingedeeld, bij wie iedereen onophoudelijk juichte.
‘Jeetje, krijgen wij geen nieuwe Griffoendors meer, ofzo?’ vroeg Ron, toen er een meisje genaamd Natascha Cabbelink naar Huffelpuf slenterde.
Maar direct daarna kwamen er twee Zwadderich’s, en toen was Mark Evers aan de beurt.
‘Stil,’ zei Harry tegen Ron, die zijn mond open wilden doen als commentaar op de nieuwe Zwadderich-eerstejaars.
De sorteerhoed had geen tijd nodig:
‘GRIFFOENDOR!’
Mark drukte de hoed in de handen van het meisje na hem (Rita Ewouters) en holde naar de afdelingstafel, waar hij met een opgelucht gezicht naast Abel Abbings ging zitten, die hij schijnde te kennen.

Toen de sorteerceremonie afgelopen was, waren ze 16 Griffoendors en vele schalen eten rijker.
‘Hmm,’ zei Ron, die meteen zijn bord volschepte met heerlijk geurende etenswaren.
Hermelien scheen niet van plan te zijn om ooit nog voor huis-elfen haar eten te staken, en begon ook van alles naar binnen te werken.
Harry had niet zo’n honger. Mark Evers?
Hij liep om de tafel heen naar de jongen.
‘Hé, Mark!’ zei hij zo nonchalant mogelijk. ‘Ik wist niet dat jij een tovenaar was…’
‘Ha, Harry… Ik ben wel blij dat ik er één ben, ik viel haast van mijn stoel toen ik die brief kreeg! Met een uil! Mijn moeder viel flauw… En nu zal ik nooit meer na school opgewacht worden door al die jongens!’
Harry glimlachte. Hij kon zich heel goed voorstellen hoe Mark zich had gevoeld.
‘Was het allemaal niet vreemd voor je?’
‘Natuurlijk wel! Zo’n eerste keer… Vond je ook niet, Abel?’ vroeg Mark aan zijn vriend, die naast hem zat en behoorlijk schrok van het feit dat hem wat gevraagd werd.
‘Oh, ja, ik vind het ook… Heerlijke aardappelpuree…’ zei hij vaag, en richtte zich weer op zijn eten.
Mark schraapte zijn keel.
‘Eh… Dan zie ik je nog wel bij de … Griffoendor afdeling?’ vroeg hij aarzelend.
‘Ja,’ knipoogde Harry.
‘En Mark?’
‘Ja?’
‘Leuk dat je op Zweinstein zit… En als iemand je pest, zeg het maar…’


-----------------------------------


