LavenderBrown




elloo qt's,
bedankt voor jullie reacties ( i want to thank all my fans, my managers, and my friends and family who supported me só much and helped me with writing these... four pages in microsoft word (a) )
have a nice reading time ^^
het is miss. beetje kort, maar ja .. in de kerstvakantie wordt de geleden schade hersteld xP

<3 Fleur



Hermelien giechelde een beetje zenuwachtig.
Plotseling zag Harry een vleeskleurig touwtje vanonder Ron’s bed steken.
‘Hangoren…’ zei hij langzaam.
Hermelien’s nervositeit leek het toppunt te hebben bereikt.
‘Harry…?’ piepte ze. ‘Dit kunnen we eigenlijk niet maken, hè? Ze zeiden zelf dat het privé was…’
Harry griste de Hangoren vanonder het bed.
‘Ja, was,’ zei Harry simpeltjes, en hij gooide haar een kluwen van de touwtjes toe.
Zelf propte hij het Hangoor in zijn oor en liet het onder de deuren door naar beneden glijden.
harde stemmen klonken, alsof de mensen die praatten gewoon naast hem stonden, opgelaten in zijn oor.
Hij zag dat Hermelien hetzelfde had gedaan.
‘Percy…’ klonk Bill’s stem kil in zijn oor; zo had Harry hem nog nooit gehoord.
‘Een jaar, een HEEL LANG JAAR, laat je ons in de steek, zélfs nadat jij en die andere slijmballen van Droebel óók overtuigd waren van Jeweetwels terugkeer, EN NU KOM JE OPEENS BINNENVALLEN ALSOF HET GISTEREN WAS?’ 
Naast een hoop instemmend gemompel, hoorde Harry Percy zeggen, met een merkwaardig kalme stem:
‘Tut tut… Vader en moeder hebben het me net vergeven, waarom kan jij je slimme hersentjes er dan niet toe zetten hetzelfde te doen?’
Nu klonk heel duidelijk het knarsen van diverse tanden en Ron die schreeuwde:
‘PA EN MA KAN JE HEBBEN OVERTUIGD, MAAR IK BEN NOG LANG NIET IN STAAT OM NAAR JE SCHIJNHEILIGE ROTKOP TE KIJKEN!’
Bam, bam. 
Stampende voeten, ditmaal niet beneden, maar op de trap, vlakbij.
‘Hermelien!’ siste Harry, en hij snokte Hermelien’s hangoor los en propte die samen met die van hemzelf net op tijd onder het bed, want een tel later denderde Ron de kamer in.
‘ARGH! Ik ga slapen!’ snauwde hij.

Toen zijn ademhaling weer rustig en regelmatig was, fluisterde een verbouwereerde Hermelien tegen Harry:
‘Wist jíj dat hij zo superieur kon doen?’ doelend op Percy.
‘Nee,’ siste Harry nijdig terug.
‘Net zomin als ik dacht dat ik Percy niet nog meer kon haten.’
Hij draaide zich om en wurmde zich onder zijn dekens in zijn pyjama.
Toen hij zich omdraaide, vroeg hij:
‘Kun je niet beter terug naar Ginny? We moeten morgen naar school, weet je.’
Maar een reactie bleef weg.
Toen hij door het donker naar Ron’s bed tuurde, zag hij dat Hermelien tegen Ron aan in slaap was gevallen.
Het zag er heel lief uit, maar Harry dacht onwillekeurig toch:
‘Gadver, als ze maar niks krijgen…’
Hij zou de volgende ochtend al te weten krijgen dat hij zich daar hélemaal geen zorgen over hoefde te maken.

‘Ron! Harry! Opstaan… Hermelien?’’
Harry kwam slaperig overeind en vond zijn bril op zijn schoot.
‘Jullie moeten terug naar Zweinstein, maar wat doet zíj hier?’ vroeg mevrouw Wemel achterdochtig.
Harry kon een glimlach niet onderdrukken.
‘We waren aan het praten, en toen viel ze in slaap.’
‘Oh… Nou, maak ze in ieder geval wakker, de slaapkoppen.’
Hoorde hij tederheid in haar stem?
Ze banjerde met grote passen de kamer uit, al roepend: ‘Fred, George! Werken!’ gevolgd door een kwaad protest.

‘Hé, tortelduifjes, opstaan!’ zei Harry luid en Ron en Hermelien werden tegelijk wakker en gingen overeind zitten.
Toen zagen ze elkaar, wat vreemde reacties opleverde.
Ron schreeuwde iets met veel woorden die zijn moeder zouden laten flippen, en Hermelien wierp zich overeind, stamelend:
‘Béétje gênant…’ en rende snel weg.
‘Tijd om je te schamen komt later, we moeten nu eten en zorgen dat we op tijd in Kings Cross zijn,’ zei Harry vrolijk, terwijl hij in zijn kleren schoot en een verdwaalde kam oppakte, die geen enkel effect op zijn warrige haar had.
Ron volgde hem de kamer uit.
‘Eh-Ron?’ klonk de stem van Ginny vanaf de trap.
‘Zou je je niet eerst eens aankleden?’
Ron vloekte en schoot met rode oren terug zijn kamer in, terwijl Harry zich omdraaide om Ginny te begroeten.
Maar in plaats van hartelijke woorden die over zijn lippen rolden, klapten zijn kaken een paar keer geluidloos open en dicht.
Ginny’s haar glansde, ze had iets met haar wimpers gedaan en ze had een kleurtje op haar lippen.
Ze droeg een strakke spijkerbroek & een weinig verhullend topje.
‘Ginny-hoe?’ begon Harry, en Ginny bekeek zichzelf.
‘Oh, shít!’ ze sprintte terug naar boven en kwam naar beneden, een lange, stoffige jurk over haar kleren aantrekkend.
Haar haren bond ze in een slordige knot.
Harry wilde weer iets zeggen, maar ze legde een vinger op zijn lippen en fluisterde:
‘Verrassing voor Daan van Nicole… En een beetje van mezelf,’ en Harry grijnsde.
Samen liepen ze naar beneden, waar mevrouw Wemel lichtelijk in paniek raakte.
Ze was verscholen achter bergen boterhammen.
Meneer Wemel kwam binnen, pakte zijn boterhammen, trok zijn gewaad recht en kuste zijn vrouw op haar wang.
Hij riep nog: ‘Een goed schooljaar, jongens!’ en Verdwijnselde.
Bill, Charlie en mevrouw Wemel zouden wel weer meegaan naar het station.
Toen kwamen er twee slaapdronken hoofden vanachter de deur vandaan.
‘Ma, we blijven nog even liggen,’ deelde George mee, maar hij was al wel aangekleed.
‘Geen spráke van! Hup hup, naar het werk!’ beval mevrouw Wemel hen.
Ook zij kregen een stapel boterhammen, gevolgd door een kus van hun moeder, en verdwenen in het niets.
Even later klonk er een luide knal; Fred was terug.
Hij greep naar een sportschoen en een sok en was weer weg.
‘Nou, jullie, eten!’ zei mevrouw Wemel gebiedend, en Hermelien, Ginny en Harry begonnen snel hun ontbijt weg te werken.
Even later kwam Ron binnen, zorgvuldig Hermelien’s blik vermijdend, terwijl zij vuurrood werd.
Toen Harry & Ginny om hun hutkoffers gingen, vroeg ze nieuwsgierig:
‘Wat is er met hún?’
‘Heb je Hermelien niet gemist vannacht?’ grijnsde Harry.
Ginny’s ogen werden groot.
‘Oh, bedoel je…?’ 
‘Per ongeluk, hoor,’ knipoogde hij.
Ginny giechelde.

‘Ah, ik wens jullie een SUPER schooljaar toe!’ zei Charlie vrolijk met zijn ogen op de vuurrode stoomtrein gericht.
Bill omhelsde eerst Ron, toen Ginny en Hermelien, die hem blozend aankeek.
Harry kreeg een handdruk en een knipoog.
Mevrouw Wemel ging na of Ron alles bij had, tot die haar opsomming beu werd en brulde:
‘Já, ma!’
Harry streelde Hedwig, die in haar kooi zat;
Ze was een paar weken terug al naar het huis van de Wemels gevlogen.
‘Waar is Percy nou?’ vroeg Harry zacht aan Ginny.
‘Kamer,’ antwoordde ze kortaf, en mompelde toen tegen hem: ‘Blijf voor me staan, Daan mag me pas zien als dit ding uit is…’ 
Eindelijk stapten ze de trein in.
Ron & Hermelien moesten eerst even naar de klassenoudstencoupé, maar hij zat er niet meer zo mee, al vond hij het feit dat hij hun koffers mocht dragen niet zo amusant.
Hij en Ginny sleurden de zware koffers naar een lege coupe achterin, toen de trein begon te rijden.
Eindelijk terug, terug naar zijn échte huis…


-----------------------------------


