LavenderBrown




- Heey bedankt voor de reacties ;) Still like it, hoh? :P 
Weer een nachtelijke inspiratiebron gehad (a) .. Have fun * of niet *...
Pb'tjes gewenst!! 

<3 
Fleur - 



‘Smalhart?’ grinnikte hij. Ron knikte beschaamd en beledigd tegelijk.
‘Hé, je had hem moeten zien!’ verdedigde hij zichzelf.
‘Hij is echt niet bij zijn volle verstand, hoor!’
Harry snoof. ‘Is hij dat ooit geweest dan?’
Ron antwoordde niet. Hij keek een beetje dromerig voor zich uit, overduidelijk met zijn gedachten bij Florian Fanieljes winkel.
‘Vraag je haar ooit nog eens mee uit?’ vroeg Harry grijnzend.
Ron schrok. ‘Ja, dág! Als je zag hoe ze reageerde toen ik haar-‘ 
Zijn stem stokte; blijkbaar was hij zijn aanzoek voor Fleur om destijds met haar naar het Kerstbal te gaan nog niet vergeten.
Toen schudde hij zijn hoofd, alsof hij negatieve herinneringen zoals die even uit hem wilde schudden.
Harry & Ron spendeerden de volgende 3 uur (met een korte onderbreking tijdens het avondeten) op Ron’s kamer, pratend over dingen als Fleur Delacour tot de nieuwe leraar voor Verweer tegen de Zwarte Kunsten.
En dat, dacht Harry toen hij die avond uitgestrekt op bed lag, naar het schuine plafond starend, waren gesprekken die je alleen met een beste vriend had.

De volgende dag drentelde Ginny doodgemoedereerd de keuken binnen, met een reistas in haar hand.
Toen viel het Harry pas op dat hij haar tijdens het uitgebreide ontbijt (eieren met spek, worstjes, gebakken tomaten, toast & nog veel meer) had gemist.
‘Waar ben jij geweest?’ vroeg hij verbaasd, en kon zichzelf wel voor zijn kop slaan.
Hij was haar moeder toch niet?
Maar Ginny glimlachte. ‘Bij Nicole blijven slapen.’
Harry werd inmiddels wel een beetje nieuwsgierig naar die Anna-Nicole.
Hij had Ginny nog nooit over haar horen praten, maar nu was het opeens Niek-dit Niek-dat.
Eigenlijk was het ook niet zó verwonderlijk: tijdens haar eerste 3 jaar op Zweinstein had Ginny nauwelijks tegen hem durven praten!
Hij schrok op uit zijn overpeinzingen door mevrouw Wemel, die aan haar dochter vroeg:
‘En schat, wat hebben jullie allemaal uit-ge-spookt?’
op een giechelig toontje, alsof dat haar & Ginny’s geheimpje was.
Ginny’s gezicht straalde toen ze zei:
‘We hebben ons opgemaakt (‘Neppe troep!’ snoof Hermelien. ‘Néé, je bent nog maar vijftien!’ riep mevrouw Wemel geschokt) en een DVD gekeken, en bijgekletst.’
‘Over wat?’ vroeg Charlie.
‘Jongens, zeker,’ knipoogde Bill.
‘Een DVD? Wat is dat?’ vroeg meneer Wemel oprecht geïnteresseerd, met een verlangende blik.
Ginny legde alles uit.
Harry genoot altijd van die leuke familiegesprekjes. Híj had ze nooit gehad, vroeger.
En toen Voldemort mijn ouders afmaakte, kón ik nog niet eens praten, dacht hij verbitterd.
3 weken lang ging het leven in het Nest zo zijn gangetje.
Harry Zwerkbalde, liep door Greenwich met Ron & Hermelien, werd geïntroduceerd in de nieuweste uitvinding van Fred & George (Strak-Tappers, dansschoenen die je cadeau deed en die vervolgens bij het slachtoffer om de voet hechtten en een wilde tapdans begonnen) en had het naar zijn zin.


Op de laatste avond van de vakantie, terwijl de hutkoffers al ingepakt & wel boven stonden, zat het trio & de overige Wemels gezellig in de huiskamer.
Mevrouw Wemel was babymutsjes aan het breien met behulp van haar toverstok, voor de ‘vijfling van haar achterachternicht van haar tante Marge, Peggy.’ 
Hermelien keek van over haar boek (het heelal en al zijn fascinerende aspecten – een verhaal van een verstoten centaur) afgunstig toe hoe mevrouw Wemel moeiteloos mutsen produceerde die niet op korstige overnhandschoenen aangevallen door Fisteldistelpus leken.
Toen ging de bel.
Harry, die met Bill eeen ‘maak van lood goud’ spreuk (leve de afschaffing van de Restrictie op Toverkunst voor minderjarigen) probeerde uit te vinden, sprong op en riep: 
‘Ik ga wel!’

Fred grijnsde: ‘Hé, ma, kunnen we hem aannemen als loopjongen? Dan hoef ik tenminste nooit meer mijn welgevormde achterwerk uit deze heerlijke stoel te schuiven, zoals jullie me altijd laten doen.’
Harry liep glimlachend naar de hal en trok de voordeur open, die licht krakend openzwaaide.
‘Hallo, Harry, zou je vader en moeder even voor me willen roepen? Ik wil wat met ze bespreken.’
Het was Percy… Harry snoof.
Percy bracht het allemaal op een toon of hij zich het laatste jaar niet als een idioot had gedragen tegenover zijn ouders – en Harry zelf.
‘Ja, goed.’ Zei Hary echter toonloos en liep terug naar de woonkamer.
‘Meneer Wemel, mevrouw Wemel, of jullie naar de hal willen komen.’
Lichtelijk nieuwsgierig liepen de twee oudste Wemels naar de hal, terwijl iedereen in de huiskamer aan Harry vroeg:
‘Wie is het?’ Harry antwoordde, maar zijn woorden gingen verloren in de schrille kreet die mevrouw Wemel slaakte.
Zelfs door de muren heen hoorden ze haar Percy knuffelen, constant:
‘Zó lang!’ roepend.
‘Wie is het nou?’ siste Ron.
‘Percy,’ herhaalde Harry.
George vloekte luid en stond met gebalde vuisten op, maar Fred trok hem terug.
‘We gooien hem later wel met zijn gezicht in een modderpoel ofzo,’ zei hij voor zijn doen kalmerend. Dat leek George wel een geschikt alternatie te vinden, hij bleef in ieder geval zitten.
De rest van de Wemels waren blijkbaar ook niet gecharmeerd over Percy’s terugkeer naar het Nest.
‘Had hij koffers bij, Har?’ vroeg Ron met zijn blik op de klok met de wijzers van het gezin Wemel, die alle 9 op thuis stonden.
Harry schudde zijn hoofd.
‘Dat brengt hoop,’ gromde Ginny.
‘Kom nou, jongens,’ zei Hermelien zenuwachtig.
‘Hij kan…’ 
‘HERMELIEN!’ klonk het uit 7 monden.
‘We hebben zo onze redenen om hem te verachten,’ zei Bill serieus.
‘Ma-‘
‘Hermelien, houd je erbuiten. Dit is een familie kwestie.
Jij weet niet wat hij allemaal heeft gezegd!’ zei Ginny, die probeerde met haar blik een gat in de deur te branden.
‘Wel in grote, lijnen, om-‘ begon Hermelien weer, maar Harry trok haar omhoog uit haar stoel en zei, voornamelijk tegen Hermelien:
‘Wij gaan wel even naar boven.’ Hermelien keek hem woedend aan, maar stribbelde niet tegen toen Harry haar mee naar boven sleurde.
‘Hárry, ik had het kunnen sussen1’ sputterde ze toen ze weer op Ron’s kamer waren.
Harry zuchtte.
‘Nee, dat kon je niet. We weten inderdaad niets van Percy’s vertrek toen.’
Hermelien staarde een poosje zwijgzaam voor zich uit.
Na een paar minuten zei ze:
‘Weet je …’ maar Harry werd weer aangevallen door de pijn in zijn hals en tegelijk door een scheurende steek in zijn litteken.
Hij greep beide plekken vast.
‘AAAH!’ brulde hij, maar klemde toen meteen zijn kaken op elkaar.
Hermelien knielde direct neer naast zijn bed.
‘Wat is er?’ vroeg ze op scherpe toon.
Harry voelde de pijn langzaam wegebben en haalde diep adem. Als hij nu ‘niks’ zou zeggen, zou Hermelien alleen maar meer vragen stellen.
Stukje bij beetje vertelde hij haar over de zijn, en wat hij net had gevoeld.
Hermelien keek hem gekweld aan.
‘Oh Harry…’ begon ze, maar ze wist niets uit te brengen, dus omhelsde ze hem maar.
Het voelde goed.
Harry trok haar tegen zich aan en rook haar haar.
Het rook naar perzik.
Hij verstarde en duwde haar van zich af.
‘Wat?’ vroeg ze bezorgd.
‘Je ruikt… net als Cho,’ zei Harry treurig, overvallen door herinneringen.
Cho…

‘Oh, Harry, sorry,’ zei Hermelien, en ze leek het te menen.
‘Dat wist ik niet.’
‘Zou je…’ begon hij nerveus, en hij keek haar recht aan.
‘Zou je het niet tegen iemand willen zeggen?’
Hermelien knikte ter bevestiging.
Harry glimlachte, al was het met moeite.
‘Dat kon je ook niet weten, tenzij je haar ook in een innige omhelzing hebt gehad…’


-----------------------------------


