LavenderBrown




- damn, ik wil nog steeds reacties hoor xP Nu weet ik niet meer of ik het goed doe! Blijven sturen hoor  :wink: 
<3 kus, Fleur ..
Enjoy the next part! - 



‘Harry, hé!’ 
‘Ha, Potter. Mooi weertje, hè?’
‘Harry, jongen!’
Zijn hoofd tolde ervan.
Hij, Hermelien, Ginny & Ron hadden nog maar net een voet op de Wegisweg gezet toen er al van alle kanten groeten naar hem toe werden geslingerd.
Door volslagen vreemden!

‘Mooi weertje, m’n hoela!’ zei Ron knorrig, en hij voelde nijdig aan zijn verbrande neus.
‘Zullen we eerst naar Goudgrijp gaan?’ stelde Hermelien voor, ontspannen rondkijkend.
‘Is goed, ik heb bijna niets meer,’ antwoordde Harry, en hij trok even aan zijn (op 5 bronzen Knoeten na) lege geldbuidel, alsof die door zijn aanraking weer gevuld zou worden.
Gezamenlijk liepen ze naar het immense witte gebouw, om vervolgens de gigantische hal van de tovenaarsbank te betreden.

‘We doen het zo. Ieder zijn eigen kobold, en we wachten… daar op elkaar,’ wees Hermelien, en Harry volgde haar blik naar een fontein.
Een fontein waarbij een jongen stond met sluik blond haar. Een jongen die heel arrogant keek.
Bah… 
‘Malfidus, mijn beste vriend’ zei Harry spottend, en hij liep naar een norse kobold, die maar om zich heen stond te kijken.
Ver van Malfidus.

‘Waarheen?’ vroeg hij kortaf.
Nou, klantvriendelijk boven alles, dacht Harry sikkeneurig. 
Op dat punt, drie hoeraatjes voor Goudgrijp!
Hij noemde zijn kluisnummer en stapte samen met de kobold in een karretje.
Na een verbluffend snelle (en misselijkmakende) reis stond Harry voor zijn kluis.

Hij opende de deur nar zijn kluis; de deur die alleen hij open kon krijgen. Het doffe licht van bergen Galjoenen straalde hem tegemoet. Eén galjoen. Zijn geldbuidel trilde. Twee. Acht. Twaalf. Pas toen het buideltje vol zat, stopte hij. Toen kreeg hij een idee. Snel grabbelde hij een stuk of 10 galjoenen van een stapel, die rinkelend in zijn zak verdwenen. Maar daar zouden ze niet lang blijven. Langzaam draaide hij zich om.
‘we kunnen terug naar boven,’ glimlachte hij tegen de kobold, die hem ongeïnteresseerd aankeek en gebaarde dat hij in moest stappen. Brr. Weer zo’n dodemanstripje.
Toen hij eindelijk (wat nawankelend) bij de fontein aankwam, stond Malfidus er niet meer, maar ook Hermelien, Ron en Ginny waren in geen velden of wegen te bekennen.
Een paar minuten lang keek hij maar een beetje rond en zag de vreemdste tovenaars voorbijlopen, hun nek uitstrekkend in de hoop als eerste een beetje fatsoenlijke kobold te pakken te krijgen.

Toen knipte er iemand met haar vingers voor zijn neus. Ginny keek hem aan, terwijl ze zich op de marmeren rand van de fontein liet zakken en nadenkend met haar vingers over het koele steen gleed.
‘Ik hoop dat we een beetje vroeg klaar zijn in de stad, ik wil nog naar Niek,’ zei ze uiteindelijk.
‘Niek?’ vroeg Harry verbaasd. ‘Je had toch met Daan?’
Tot zijn verbazing (en ergernis) begon Ginny keihard te lachen. ‘Welnee, Daan is en blijft mijn schatje, maar Niek staat voor Nicole, nou ja, Anna-Nicole.’
‘En dat is?’
‘Mijn basisschoolvriendin.’ Nu snapte Harry het niet meer. Er waren toch geen baisscholen voor tovenaarskinderen?
Dat had Ron hem een keer uitgelegd. 
‘Maar-‘ begon hij, toen hij dti aan Ginny wou vragen.
‘Ik ben als enige van het gezin naar een Dreuzelschool gegaan. Maar Niek weet dat ik een heks ben.
Ik heb het haar verteld toen ik voor het eerst naar Zweinstein ging.
Ze vond, en vindt, het hartstikke interessan.t maar goed,’ Ginny streek met haar vingers door haar rode haar.
‘Ah, daar zijn ze!’

Ze had gelijk. Ron kwam van links aangelopen en zag een beetje groen,
Hermelien kwam van rechts uit een karretje gestapt en leek helemaal geen kleur meer in haar gezicht te hebben.
Blijkbaar was Harry niet de enige die geen warme gevoelens koesterde voor de ritjes door Goudgrijp.
‘Wil je even uitrusten, Ron?’ plaagde Ginny, en Ron keek chagrijnig op, maar liet zich toen ook op de rand van de fontein zakken.
Harry nam plaats naast hem, en liet heel sluw de Galjoenen uit zijn broekzak in Ron’s geldbuidel vallen.
Ziezo. Toen Ron & Hermelien weer hun blozende zelf waren, verlieten ze Goudgrijp, en mengden zich weer onder het winkelend publiek, terwijl er nog regelmatig vriendelijke groeten naar Harry werden geroepen.
‘Zullen we langs Fred & George’ winkel gaan?’ suggereerde Harry, nadat ze een paar minuten doelloos rond hadden gezworven. 
‘Ze zijn een week dicht,’ zei Ron, zijn hoofd schuddend.
‘We horen nu regelmatig explosies op hun kamer,’ voegd Ginny er aan toe.
‘Oké, dan eh… Klieder en Vlek?' vroeg Harry, en dat deden ze.
Nadat ze al hun schoolspullen bij elkaar hadden gesprokkeld, nestelden ze zich op het zonovergoten terras van Florian Fanieljes ijssalon.
Florian Fanielje was blijkbaar te druk bezig om zelf bestellingen op te nemen, dus kwam er een serveerster.
Een serveerster die Ron de adem benam.
‘Ah! Wat mag ‘et wez’n?’
‘Fleur!’ zei Harry vrolijk, terwijl Hermelien Ron nijdig in zijn zij porde.
‘ Ah, ‘allo ‘Arry!’ zei Fleur Delacour.

‘En Gienny, en ‘Ermelien… En Ron,’ glimlachte Fleur.
‘Willen jullie wat drienken?’
Ron gaapte haar aan.
‘Ja, heel goed,’ zei hij schor.
Fleur wierp hem één van haar verbluffende lachjes toe.
‘Nou, doe toch maar liever een sorbet voor ij,’ zei Hermelien ijskoud, haar ogen strak op Ron gericht.
Nadat Fleur vertrokken was, begonnen Ron & Hermelien ruzie te maken over elkaars belachelijke gedrag.
Pas toen Ginny & Harry zuchtend richting de Lekke Ketel liepen, stonden ze ook op, hun onaangeroerde ijsjes gewoon achterlatend.
‘Wel leuk…’ zei Ron ademloos. ‘Dat Fleur daar werkt, bedoel ik dan…’
‘Ja, heel leuk,’ reageerde Hermelien pinnig.

‘Kom. We-gaan!’ zei Ginny luid, en ze vertrok per Brandstof terug naar huis, op de voet gevolgd door Harry, die wel oppaste dat hij duidelijk articuleerde.
‘Oh, hoi, Harry, schat!’ begroette mevrouw Wemel hem hartelij, toen harry plat op zijn neus op de keukenvloer vile, zijn bril stukvallend.
‘Auw.’ Zei hij, boos. Mevrouw Wemel pakte zijn brli, mompelde ‘reparo!’ en gaf hem weer heel terug.
‘Dankjewel… Hé, waar is Ginny?’ vroeg Harry beduusd.
Hij krabbelde overeind, maar was nog maar half opgestaan toen er twee gedaantes vechtend op zijn rug belandden, waardoor hij meteen weer neerstortte.
‘IK ZEI JE TOCH; IK MOEST EERST GAAN!’ krijste Hermelien, en Ron schreeuwde dwars door haar heen:
‘HAD MIJ LATEN GAAN! EGOISTISCH KRENG!’ Maar zijn reeks vervloekingen daarna werden gesmoord door de hand van mevrouw Wemel, die hem ruw overeind sjorde.
‘NAAR JE KAMER!’ gilde ze.

Ron sjokte nors naar zijn kamer, na nog één woedende blik op Hermelien.
Harry volgde hem.
‘Eh, waarom wilden jullie zo graag als eersten weggaan?’ vroeg hij, terwijl Ron de kamerdeur achter zich dichtsmeet en op bed neerplofte en Harry met een uitdrukkingsloos gezicht aankeek.
‘Gladianus Smalhart is ontslagen uit het St. Holisto. Of hij is ontsnapt, weet ik veel. Hij wilde in ieder geval zo snel mogelijk zo veel mogelijk handtekeningen aan ons uitdelen. We wilden té graag weg, en toen deed hij zowat Omber’s actie na… Freak.’


-----------------------------------


