LavenderBrown




- weer een iets langer stukje... oh my god, jullie willen niet weten wanneer ik mijn inspiratie naar boven haal. eerst in de kerk, dan om half 3 's nachts in bed  :shock: Ik heb maar snel pen & papier gepakt, en het volgende (plus nog een stukje) geschreven... enjoy, chocolademelk met een velletje!  :D <3 reacties blijven sturen, btw -

‘Pff, dat stomme mens van een Pulpers!’ viel Hermelien uit, toen één van haar grootste vijanden door het haardvuur van haar beste vrienden was verdwenen. 
‘Ja, ja’ zei meneer Wemel verstrooid, en hij wierp een blik op zijn horloge.
‘Gut, kinderen, jullie moeten zo eens gaan slapen, als jullie je morgen nog fysiek willen kunnen inspannen!’

Ron keek alsof hij het niet eens erg zou vinden als hij izch nóóit meer fysiek hoefde in te spannen.
‘Een laatste kop warme chocola gaat er nog wel in bij een Wemel,’ knipoogde George en hij liep naar het aanrecht.
‘Ja, zorgt voor blijheid en warmte!’ zei Fred braaf, terwijl hij zijn broer achterna hobbelde.
‘OH! JULLIE MAKEN HELEMAAL NIKS!’ donderde opeens een stem door de keuken.
‘Ah, Molly, neem jij die aanhang van ons en…’ hij gebaarde naar Harry & Hermelien, ‘eh…eh…hun aanhang over? Ik moet naar het Ministerie.’
Mevrouw Wemel keek hem bevreemd aan. ‘Wat?’ begon ze verbouwereerd, maar haar man was al verdwenen.

‘Dát zullen we je allemaal uitleggen onder het genoeg van een warme kop chocola!’ kirde Fred, en hij dirigeerde zijn moeder naar een stoel.
‘Maar Charlie & ik maken het!’ zei Ginny vastberaden, met een blik op haar andere broer die net de keuken in kwam struinen, naar Harry knipoogde en op zijn zusje afliep.
‘Wat gaan we doen, Ginny-lief?’ vroeg hij vriendelijk, en hij tilde zijn zusje hoog in de lucht.
Ginny giechelde.

‘Warme chocola maken!’ zei ze lachend, toen ze uit Charlie’s sterke armen glipte.
‘Ohh! Dat is zo leuk! Veel amusanter dan een Spitssnoetige Sadinger!’ zei Charlie.
‘Fred & George wilden het doen,’ legde Ginny simpelweg uit.
‘We vertrouwen Fred & George voor geen Knoet meer sinds de opening van hun zaak,’ vertrouwde Ron Harry mompelend toe.

Heerlijke geuren van chocolade dreven door het keukentje, en warme basklanken, afkomstig van de toverradio in de hoek, vulden de stilte.
Het ietwat koelere stemgeluid van mevrouw Wemel verbrak de soezerige gelukzaligheid.
‘Leggen jullie nu eerst maar eens gezellig samen uit waarom mijn man opeens, op een doordeweekse avond, naar het Ministerie Verdwijnselt!’ snerpte ze.
‘Pff…’ zuchtte Fred. ‘Welk deel van ons vertrouw je niet, ma?’ zei hij gemaakt serieus.

‘Elke deel; van jullie helse grijnzen tot Kanariekano’s die uit jullie zakken puilen,’ sneerde zijn moeder, maar haar ogen twinkelden.
‘Ah… Nou, laten we er maar eens voor gaan zitten. Aah, bedankt… AUW! Die mok is warm!’ zei Fred geërgerd, terwijl hij de mok die Charlie hem net had aangereikt met een dreun op tafel liet neerkomen.

‘Pas op!’ riep zijn moeder en Charlie grijnsde:
‘Het heet niet voor niets Hot Chocolate!’
Harry luisterde niet naar het tevreden gekibbel van de Wemels, net zomin als naar de
Uitgebreide beschrijving van Rita Pulpers’ voormalige aanwezigheid in het Nest, verteld door George en aangedikt door Hermelien, die een grondige hekel voor de roddelreporter had gecreërd (wat ook niet zo moeilijk was).
Hij werd weer geplaagd door de pijn in zijn hals & het vervelende stemmetje in zijn achterhoofd.

Werd hij nou gek of hoorde zo’n stem bij mensen in fase 3 van hun rouwperiode – spijt (nr. 1 & 2 waren verdriet en woede, en die was hij al gepasseerd)?
Hij zag zichzelf al liggen in het St.Holisto’s, naast Gladianus Smalhart, constant handtekeningen aannemend.

En nu had hij nog steeds niets tegen Ron gezegd over die stekende pijn! 
Hij werd opgeschrokken door een bezorgde stem, die van Ginny kwam en zei:
‘Harry? Voel je je wel goed?’
Harry knipperde ene paar keer verdwaasd met zijn ogen. ‘Wûhh?’
‘Voel je je wel goed?’ herhaalde Ginny geduldig.
‘Natuurlijk niet, nu…’ begon Fred spottend, maar één blik van zijn moeder, die nog altijd de sterkste schakel in het gezin was (zelfs meneer Wemel was bang voor haar), deed hem het zwijgen opleggen.

‘Ik… Ja, echt wel!’ zei Harry, en hij zag tot zijn afschuw dat er eenkleverig bruin velletje op zijn chocomel was ontstaan.
Een soort 2e huid.
‘Acci lepel!’ klonk Georges stem door de keuken.
‘Hier,’ zei hij, terwijl hij de lepel naar Harry wierp.
‘Die velletjes heb ik nooit lekker gevonden.’
Harry pakte de lepel dankbaar aan, en begon in de vloeistof te roeren. Ontelbare kleine stukjes van het velletje tolden door de mok.
Tollen. Net als zijn gedachten.

Hij dacht aan Sirius. Meteen voelde hij het brandende verlangen om met iemand te praten, al zijn gevoelens te delen.
Eerst dach hij aan Charlie. Nee, dat was geen goed idee.
Als hij iedere dag ellenlange gesprekken met Charlie zou gaan voeren, voelde die zich net zo’n Dr. Phil, die had hij gezien op de televisie bij de Duffelingen.
Toen vermande hij zich.

Blijf bij het gesprek, dacht hij verwoed.
Straks dachten ze nog dat er serieus iets mis wat met zijn geestelijk welzijn!
Na wat een eeuwigheid leek, liepen de Wemels en Harry & Hermelien naar boven, geleidelijk aan achter deuren verdwijnend.
‘Welterusten,’ zei Harry toen minuten later tegen zijn beste vriend, die Koekeroekus voerde.
‘Doei,’ gaapte Ron.
‘Wat een dag, hè?’ mompelde Harry meer tegen zichzelf als tegen Ron, die het toch hoorde.
‘Ja, jemig, je wilt niet wéten wat ik dacht toen Omber achter jou die haard uitkukelde!’
Harry glimlachte tegen zijn dekens.
‘Ik denk dat ik dat inderdaad niet wil weten…’ zei hij, en hij sloot zijn ogen.


-----------------------------------


