LavenderBrown




Argh! Weer zo'n kort stukje.. Ik maak het in het weekend allemaal goed (a) Dit is maar even tussentijds leesvoer... Pff, sorry boys and girls  :oops:  :P 
Ik hoop dat jullie het leuk vinden (ben er zelf niet écht tevreden over)
Reacties (in reactietopic en pb'tjes), s'il vous plait!
<3 Fleur



En Charlie praatte. Hij praatte over Ron, en zei ongeveer wat Hermelien had gezegd in hun 4e jaar, toen ze rond het meer hadden gelopen de dag na Harry’s verkiezing tot deelnemer aan het Toverschool Toernooi.
Dat Ron thuis op moest boksen tegen al die broers, dat Ron altijd in Harry’s schaduw stond & dat Ron daar soms gewoon genoeg van kreeg.
‘En de rest van de familie heeft niet door dat we weg zijn, hoor,’ besloot Charlie zijn verhaal.

‘Ik moest nog wat zeggen… Oh ja! Pa heeft net bericht gehad… Wegens omstandigheden,’ grijnsde Charlie, ‘Wordt de Restrictie voor Toverkunst door Minderjarigen afgeschaft. Al mag je nog steeds niet in het bijzijn van meer dan 10 Dreuzels toveren. Maar het Ministerie vindt dat je je moet kunnen verdedigen, ook als je minderjarig bent.’
Harry voelde zich opvrolijken. Het gesprek met Charlie had hem goed gedaan.

Hij had Charlie nog nooit echt als een soort… vriend beschouwd. Meer als de van Zwerkbal houdende oudere broer van Ron, en niets meer of minder.
‘Bedankt…’ zei hij schor (hij vocht stiekem tegen een paar tranen, al zou hij dat nooit vertellen).
‘Geen probleem… Lift je mee?’ knipoogde Charlie, en Harry keek hem ietwat bevreemd aan.
Hij had toch geen fiets? Dit vroeg hij aan Charlie, en die lachte.
‘Een fietz? Wat is dat….?’
‘Eh… hoe wil je me anders meenemen?’
‘Verschijnselen?’ zei Charlie met een frons. ‘Wat anders?’
Harry keek hem schaapachtig aan.
‘Nog nooit gedaan zeker?’ plaagde Charlie hem. ‘Kom.’

Charlie legde één vinger op Harry’s arm en zei: ‘Beweeg je niet!’
Harry voelde zich plotseling van de grond gerukt worden, en direct daarna stond hij weer voor het Nest. Hij had niks kunnen zien, geen flits.
‘Hoe deed je dat eigenlijk?’
Charlie lachte.
‘Dat leer je állemaal op school,’ zei hij op een Percy-toontje.

‘Harry! Waarom was je zo lang weg? Charlie?’  Hermelien kwam aangerend.
‘Jij zat toch nog in de keuken, en -?’ 
Maar ze zweeg, door een veelbelovende gezichtsuitdrukking van Harry.
Ron kwam achter haar staan, met zijn armen over elkaar en een begrafenisblik in zijn ogen.
‘Hoi.’
Dat was niet echt bijster enthousiast. Harry beet op zijn lip.
‘Ron, we moeten praten.’ En hij voegde eraan toe: ‘Alleen.’ 
Ron knikte stug en gebaarde dat hij mee moest komen.

‘Dus?’


-----------------------------------


