LavenderBrown




- thanx voor de vele reacties!! nog steeds, blijven sturen ;) 
enjoy! - 


Charlie keek bedachtzaam, maar knikte toen. ‘Ja, vooral Amanga.’
Harry had geen idee wie Amanga was, maar hij knikte geestdriftig.
Jammer genoeg had zijn truc niet bij iedereen gewerkt;
Hermelien trok vragend een wenkbrauw op.
Harry schudde zijn hoofd. 
Hij zou het haar later wel vertellen. Misschien…

Het werd tijd om de aandacht af te leiden. Ron zat hem nou ook al zo aan te staren.
Eh… 
‘Mevrouw Wemel, die pastei is héérlijk! U overtreft alle huis-elfen!’ kirde Harry, en zijn stem schoot een stuk omhoog. 
Hermelien keek hem verwijtend aan toen hij het woord huis-elfen zei.
Mevrouw Wemel scheen het niet te merken, ze straalde en schepte nog eens een halve kilo pastei op Harry’s bord.
‘Goed dat je het lekker vindt, schat, je moet genoeg eten, je bent al zo mager!’
‘Tja, ik krijg niet veel te eten bij de Duffelingen, hè,’ zei Harry, en hij glimlachte naar haar.
Mevrouw Wemel’s ogen schoten vuur.
Harry had al wel gemerkt dat ze nooit kwaad over hen sprak, maar ze schudde afkeurend haar hoofd en mompelde iets wat verdacht veel leek op:  
‘Stomme Dreuzels, kunnen niet eens hun eigen prakkie koken…’

‘OEEEWAAA….’ Klonk het opeens van de andere kant van de tafel.
Iedereen draaide zijn hoofd naar rechts, waar Ron zat en uitgebreid geeuwde.
‘Ik ben vréselijk moe….’ Zei hij met wijdopengesperde mond. 
En je kunt vreselijk slecht acteren, dacht zijn beste vriend, maar toen Ron nadrukkelijk naar hem keek, volgde hij zijn voorbeeld en gaapte:
‘Pff, ja…. Laten we naar boven gaan!’ direct gevolgd door exact dezelfde reactie van Hermelien.
Zou het op beginnen te vallen?

Ginny loerde naar hen met haar ogen tot spleetjes geknepen, waardoor ze verdacht veel op professor Anderling in een kwade bui leek, maar ze deed niks toen Harry, Ron & Hermelien zich alledrie tegelijk oprichtten en zich het huis in haastten.

‘DUS… Begin je schizofreen te worden of heb je last van iets herkenbaars?’ vroeg Ron, en Hermelien keek hem streng aan.
‘Ron!’ siste ze, net zo hard dat Harry het kon verstaan, maar dat had ze niet door.
‘Als hij… als hij, nou ja, iets heeft, moeten we daar begrip voor hebben!’
‘Ik ben niet gek, hoor,’ zei Harry een beetje verontwaardigd.

‘Eh, nee natuurlijk niet Harry!’ zei Hermelien snel, en ze wierp een waarschuwende blik op Ron, die zijn mond opendeed, maar het was al te laat:
‘Maar volgens mij praatte je tegen iemand die onzichtbaar was!’ zei hij, met een blik van 
Als-jij-niet-gek-bent-is-niemand-gek.
‘Dan… zal ik het maar vertellen?’ zei Harry zuchtend, en hij vertelde een ademloze Hermelien & Ron over Sirius, en de irritante stem die hem plaagde, net als zijn geweten hem al de hele zomer achtervolgde.
‘Waarom… waarom heb je dat niet meteen verteld?’ zei Hermelien, maar Harry werd afgeleid door die steken in zijn hals.
Vanavond laat ging hij het Ron vertellen, besloot hij vastberaden.

Toen dacht hij na over Hermelien’s woorden, die nu pas zijn oren in leken te ruisen.
Waarom had  hij het eigenlijk nog niet verteld?
Hij moest wel gek zijn ook, zijn twee allerbeste vrienden hadden écht wel begrip voor hem.
‘Nou?’ zei hij tenslotte.
‘Nou, wat?’ zei Ron een beetje knorrig, waarschijnlijk omdat hij de vraag niet meteen snapte.
‘Sirius! Die stem! Wat denk je? Wat vinden jullie… Heb ik gelijk? Was het mijn schuld?’ vroeg Harry geïrriteerd.
 Hij had beter moeten weten, Ron & Hermelien waren niet bepaald objectieve waarnemers.
‘Natuurlijk niet, Harry!’ zei Hermelien, en ze ratelde er een heel verhaal achteraan over wat er had kunnen gebeurd als Harry die misleidende droom niet gehad.
‘Dankzij jóu is de terugkeer van Voldemort wereldkundig gemaakt, je zou juist trots op jezelf moeten zijn!’

Ron keek bedachtzaam. ‘Ja, maar als jij… Als Sirius niet… Dan was het… Nee, ik vind niet dat het aan jou ligt, en trouwens; hoe kon jij nou weten dat Voldemort met je zat te spelen? En ik vertrouw die Sneep ook niet!’ voegde hij er aan toe.
‘Wanneer begin je nou eens met Sneep te vertróuwen?’ bitste Hermelien.
‘Perkamentus vertrouwt hem, en als we Perkamentus niet kunnen vertrouwen, kunnen we niets en niemand meer vertrouwen!’
‘Wijze woorden van Hermelien…’ gromde Ron, maar Hermelien had geen tijd om te reageren, want Fred & George gooiden de slaapkamerdeur open en grijnsden:

‘Een stémmetje in je hoofd, Harry? Arme jongen, gaat het wel? Enne, jullie waren toch zo moe?’ Fred grijnsde nog breder, en George liet een identieke duivelse glimlach op zijn gezicht glijden.
‘Rot op, Fred, George,’ grauwde Ron, en hij leek echt kwaad.
Harry raakte lichtelijk in paniek; nu Fred & George hem hadden horen vertellen over wat hem zo dwars had gezeten, zouden ze het vast aan mevrouw Wemel vertellen en die zou-
Relax! Sprak hij zichzelf in gedachten streng toe. 
Fred & George waren Percy niet…

‘Het is waar, ja,’ zei Hermelien kattig, en ze wierp Fred & George een blik toe die ze vertelde dat ze maar beter weg konden gaan, als ze niet zonder littekens wilden weggaan uit de kamer.
‘Ohh, díe twee!’ zei ze, toen Fred & George lachend weg waren gegaan, duidelijk niet onder de indruk van Hermelien’s schrille, strenge stem, maar waarschijnlijk wel van haar lange nagels.
‘Maar even serieus, Harry, ik denk dat je het aan Perkamentus zou moeten vertellen!’ zei ze toen het geluid van voetstappen op de rommelige trap was weggestorven.

Harry glimlachte zwakjes. Hermelien geloofde heilig in Perkamentus, alsof hij degene was die ieder miniem probleempje op kon lossen, en ook alle wereldoorlogen.
Niet dat Harry niet in hem vertrouwde, maar Perkamentus was nu niet bij hem, hij had het waarschijnlijk druk met de Orde, en had geen tijd om de pijn in iemands nek of een lastig intern stemmetje van diezelfde persoon te verklaren.

‘Even iets anders, wanneer gaan we naar de Wegisweg?’ zei Harry toen, en hij keek zijn vrienden verwachtingsvol aan.
‘Uhhh…’ Ron leek heel diep na te denken – een beetje ongewoon. Hermelien beet op haar lip. ‘Over een week of twee?’ stelde ze toen schoorvoetend voor.
Harry’s woedende blik gleed eerst over Ron’s schuldbewuste gezicht, en toen over het aarzelende van Hermelien.
‘Jullie vinden de Wegisweg te gek, wat is er aan de hand?’


-----------------------------------


