LavenderBrown




‘Dat was geweldig jongens!’ riep Ron blij na afloop, en hij had gelijk;
het Zwerkballen ging supergoed, en Ron had – hij was Wachter – geen één bal gemist, misschien was dit omdat hij niet zo zenuwachtig was zonder irritante Zwadderaars die hem uitfloten vanaf de zijlijn.
Harry vond het zelf ook fantastisch om weer eens met zijn Vuurflits door de lucht te zoemen alsof hij niet eens een bezem vasthad; 
zijn bezem was van internationale topklasse en bewoog alsof hij Harry’s gedachten raadde.

Ze hadden vrij lang gezwerkbald,
Toen ze terugliepen naar het huis, hoorden ze namelijk mevrouw Wemel’s enigszins schrille stem door de stille avondlucht schreeuwen:
‘Eten!’ 
Als één man doken de Wemels aan de gebruikelijke twee houten tafels, die in de tuin geplaatst waren. 
De tafels waren versleten, maar het eten wat er op stond was van topkwaliteit.
Het deed Harry denken aan de zomer voor zijn 4e jaar, toen hij ook bij de Wemels gelogeerd had. 
Zijn 4e jaar, toen zijn correspondentie met Sirius zo’n beetje op gang kwam.
Sirius, niet aan denken, hield hij zichzelf voor, maar het was tevergeefs.
Keer op keer kwamen de grote starende ogen van Sirius die door het zwarte gordijn viel terug, hij kreeg het niet van zijn netvlies.

Jouw schuld, klonk een klein stemmetje in zijn hoofd. Harry wreef verwoed over zijn voorhoofd, maar het stemmetje bleef ergens diep in zijn hoofd zitten, fluisterend:
Jouw schuld, helemaal jouw schuld…

‘Niet…’ siste Harry tegen zichzelf. 
‘Wat?’ zei Ron met zijn mond vol aardappelpuree.
‘Niets…’ zei hij snel.
Jouw schuld, jouw schuld jouw schuld jouw schuld. Het stemmetje klonk luider, en begon als een irritant melodietje in zijn hoofd te spelen. 
Het stemmetje had hem al 3 weken lang geplaagd, ook al had iedereen hem aan het begin van de zomer wijsgemaakt dat het níet zijn schuld was, al had Harry nog steeds het idee dat het wel zo was.
Toen Harry nog 10 keer jouw schuld had gehoord, brulde hij:
‘NIET WAAR!’ hij werd zich er van bewust dat iedereen hem aanstaarde.

Charlie keek hem verontwaardigd aan:
‘Sorry hoor, ik wist niet dat je opeens zó’n fan was van de Winterpayne Wasps!’
‘Eh?’ toen begreep Harry het. ‘Eh, nou, ze zijn gewoon erg goed. Hun jagers zijn formidabel!’ loog hij.

- sorry dat het zo kort is… heb bijna geen tijd, veel huiswerk!
Reacties altijd welkom, en nog bedankt voor de vorige… -


-----------------------------------


