Skywalker




HOOFDSTUK 19 

Ik liep achter Steve, Caleb en Nigel aan, mijn ogen uitkijkend. 
Het liefst was ik één van de winkels ingedoken, en had uitgebreid gewinkelt, maar ik wilde de jongens bewijzen dat ik wel wat meer waard was dan een overactief meisje. 
Ineens draaiden de jongens zich naar me om. 
“Waar is dat café eigenlijk?” Vroeg Caleb. 
Ik rolde met mijn ogen, en vanaf dat moment liep ik voorop. 
Het begon te motregenen, de druppels spatten op mijn gezicht, en dropen dan vrolijk weer weg. 
Ik dacht aan vroeger, de mensen die ik had gekend, en de mensen die ik sinds het bezoek van Ron nooit meer had gezien. 
Hoeveel zou ik ervoor over hebben om nu terug te gaan naar huis? Mijn ouders te omhelzen, en mijn broertje Tom een stevige zoen te geven? Hoeveel zou ik er wel niet voor over hebben om mijn beste vriendin Samantha nog één keer te zien? 
Terwijl de regen op mijn gezicht klettert, en mijn haren nat maakt, denk ik aan mijn vrienden en familie. 
Mijn mijmeringen worden ruw verstoord door Steve. 
“Dat is volgens mij een internetcafé” Zei hij luid. 
Ik keek op, en zag inderdaad een internetcafé met allemaal computers staan. 
Het feit dat hij het eerder had gezien dan ik, vergrootte mijn drang om me te bewijzen tegenover hem. 
We liepen drijfnat naar binnen, en ik liep naar de man die daar stond om het geld te ontvangen, 
“We betalen na afloop” Verzekerde ik hem.
De man knikte, en wees ons een computer aan. 
Ik liep eropaf, ik had zo een ontzettende zin om weer eens het toetsenbord aan te raken, om naar het scherm te kijken, en om van alles te doen met de muis… 
Toen we allevier een stoel hadden gepakt, en voor het scherm zaten, maakte ik de CD-Rom gleuf open, en stopte het schijfje erin. 
Na wat draaiende geluiden verschenen er drie initialen op het scherm: 
HP, HG en RW. 
Blijkbaar kon je op een van hen klikken met je muis, en dus koos ik voor HP. 
Wat er daarna gebeurde zou ik nooit meer vergeten. 
Het beeld werd pimpelpaars, bloedrood, kanariegeel, en knalgroen tegelijk. Daarna begon het hele cafeetje te trillen. 
Caleb en ik hielden ons stevig aan het bureau vast, maar Nigel en Steve bleven stevig op hun twee benen staan. 
En tot mijn grootste irritatie sprong het glas van het beeldscherm eruit, maar bleef het toch gekleurd. 
En dan kwam het absolute toppunt: Het scherm begon zuigende geluiden te maken, en zoog ons gewoon alle vier naar binnen!
Ik voelde me draaien, tollen, nog harder draaien, en toen plofte ik met een harde dreun neer. 
Ik opende mijn ogen zachtjes, terwijl allerlei gedachten door mijn hoofd spoelden. 
Caleb lag een aantal meter van me af, samen met Nigel. Steve echter stond naast me. 
Ik keek hem beteuterd aan, besefte toen hoe dom dit moest lijken, en stond ook op. 
Draaierig, duizelig, absoluut niet lekker, maar ik stond op. 
“Waar zijn we?” Kon ik nog net uitbrengen. 
Steve keek me aan met een blik van; en-hoe-zouden-wij-dat-moeten-weten? Waardoor ik mijn eigen mond –tot mijn vreselijke irritatie - houd. 
Na een paar minuten staan we allemaal op een rijtje, en staren we naar elkaar. 
“Je bent… Je hebt… Lilian!” Schreeuwde Caleb als een of andere gek. 
“Wat?” Vroeg ik. 
“Je bent digitaal!” 
Ik bekeek mezelf eens goed, inderdaad… Mijn lichaam bestond uit pixels… 
Ik staarde de jongens aan, “maar jullie ook” 
Nigel knikte bedachtzaam, “maar jij bent niet meer precies zoals je was Lilian, jij hebt andere kleding, en wij niet” 
Ik keek naar mijn ‘dress’ en zag dat ik inderdaad iets anders aanhad. 
Een losse zwarte broek, en een strak zwart topje tot net iets boven mijn navel. 
Ik was het niet gewend zoiets te dragen, en keek daarom snel weg, wetend dat Caleb me aanstaarde. 
Blijkbaar zag Nigel dat ik die blik van zijn broer niet mocht, en daarom gaf hij hem een schop. 
“Kappen” Siste hij.
Ineens, pixel voor pixel, verscheen er een vrouw tegenover ons. 
Ze zag er behoorlijk… Tja… Hoe moet je dat als meisje verwoorden… Sexy uit. 
Ik had het gevoel, dat als ik een jongen was geweest, ik stapelgek op haar zou zijn, enkel en alleen door haar uiterlijk. 
“Hey” Zei ze terwijl ze haar lange blonde lokken van haar schouder afveegde. 
Caleb en Steve keken haar gehypnotiseerd aan, en er leek haast een beetje kwijl uit Steve’s mond te komen. 
Ik grijnsde, Nigel was de enige die bij zinnen bleef. 
“Hallo, goedemiddag, weet u misschien wat we doen in deze digitale wereld?” Vroeg ik doodleuk. 




-----------------------------------


