cornelia




10. Waarschuwingen

Diana zat in de leerlingenkamer. Ze wou gaan slapen, maar haar huiswerk
toverdranken was nog niet af... Een opstel van 4 vellen perkament. Ze viel bijna
ij slaap toen er een hard gegil klonk. Een bloedende Hermelien viel opeens uit
de lucht... Diana rende naar haar toe, en zag dat ze een briefje in haar hand
had liggen...

‘Wil je niet dat dit nog eens gebeurt,
kom dan middernacht naar het Verboden Bos.

Rhauk’

Diana wist meteen wat ze zou doen. Ze zou gaan.

Diana sloop door de gangen van Zweinstein. Een keer was ze bijna betrapt, ze kon
nog net op tijd wegduiken. Ze liep naar de deur en even later stond ze buiten.
Bij de rand van het Verboden Bos scheen een helder licht. Aarzelend liep Diana
er op af.
‘Diana! Besef je wat het betekent dat mijn opvolger dood is? Ik zal een nieuwe
nodig hebben, een kind van mij en een kind van de krachtigste vrouw ter
wereld...’ Het licht werd zwakker en zwakker, en toen was het donker.
‘Ik zal het kind nu nog niet nodig hebben, ik had het verkeert ingeschat
eerst... Het kind zal over 2 jaar precies geboren moeten worden! Rn tot die tijd
geef ik je bepaalde waarschuwingen dat er niet met me te spotten valt... Hier is
de eerste...’ De stem, die van Rhauk was, riep iets, en Diana viel stijl
achterover. Op haar arm zat een klein, zwart, onopvallend puntje...

‘Leeft ze nog?’
‘God, ze is helemaal blauw!’
‘Zie haar lippen dan, paars van de kou!’
‘Nog even en ze zou doodgevroren zijn!’
‘Snel, schiet op! De zweeft op het randje van de dood!’
Vage stemmen, afwisselend van hard naar zacht, klonken terwel ze nogal hobbelig
op werd getild. Ze wou haar ogen openen en wat zeggen, maar dat lukte niet...
inplaats daarvan werd alles opeens zwart.

‘Al 5 dagen bewusteloos, ze overleeft het toch wel? ’
‘Het moet!’
Moeizaam deed Diana haar ogen open, en ze bracht een schor geluidje uit.
‘Water...’ Haar keel voelde schor, alsof ze dagen niet gedronken had. Een beetje
water kwam op haar dichte mond en sijpelde haar keel binnen. Moe zakte ze weer
weg, naar een lege diepte...

‘Diana?’ Diana voelde een hand die haar hand vasthieltt. Toen ze haar ogen
opende zag ze Draco naar haar kijken. Hij vroeg wat er gebeurt was, en Diana
begon zacht te huilen.
‘Ik weet het niet... Of wel... Maar...’ En huilend viel ze in slaap, in Draco’s
armen.

‘Is dat mens nou nóg niet wakker?’ Gilde een boze stem door de ziekenzaal. Diana
ging rechtopzitten.
‘Ik ben wel wakker hoor,’ zei ze. Hermelien keek even verbaast, en rende toen op
Diana af.
‘Dat je dat voor mij hebt gedaan!’ Zei ze. Diana zei:
‘Ik laat je niet vallen...’ Hermelien wist blijkbaar dat Diana vanaf nu die
‘waarschuwingen’ kreeg, zodat Hermelien zelf niet werd gemartelt, ontvoerd of
iets in die zin. Hermelien mompelde:
‘Ik zal jou ook nooit meer laten vallen...’ Pas de volgende ochtend begreep
Diana wat Hermelien bedoelde.


-----------------------------------


