TomFeltonGirly




13.
Draco zag haar vallen en hij wist dat het gebeurd was, hij voelde zijn binnenste koken.
Hij stapte op Voldemort af die hoog en kakelend lachte
“Daar gaat jullie ware liefde”
Draco haalde met zijn vuist uit naar Voldemort en raakte hem tegen zijn slaap, Voldemort viel bewusteloos op de grond.
Eindelijk kwam Harry aan met achter zich de leden van de orde.
Draco rende naar de plek waar Marits lichaam lag en nam haar in zijn armen, ze keek levenloos voor zich uit.
Hij verborg zijn hoofd in haar haar en rook haar zoete geur voor een laatste keer.
Het kon niet waar zijn, dat kon gewoon niet de liefde van zijn leven, het enige meisje waar hij ooit van had gehouden was... dood.
De tranen stroomde over zijn wangen, en zachtjes wiegde hij haar in zijn armen, de kleur verdween uit haar gezicht en haar lichaam werd stijf.

Voldemort was weer bijgekomen en keek verbaasd toen hij Harry zag staan, snel riep hij zijn dooddoeners op en die verschijnselden vlak achter hem.
De dooddoeners en de leden van de orde gingen in een halve kring om hen heen staan.

“Wees klaar om te sterven Voldemort”
“dacht je dat je mij kon verslaan?”
“nou eigenlijk wel, ja”
Voldemort stuurde een reeks vloeken op Harry af maar die riep “REFLECTION” en alle vloeken kaatste terug op Voldemort.
Hij keek angstig naar de zwartharige jongeman tegenover hem, die sterker was geworden dan hij ooit had kunnen voorstellen.
“Avada kedavra”
“reflection” riep Harry, de spreuk kaatste terug en raakte een verbaasde Voldemort in zijn buik, die met nietszeggende ogen achterover viel.
De dooddoeners verdwijnselden snel en lieten het lichaam van hun meester op de grond liggen, op een of andere manier waren ook hun nu bevrijd.

“is iedereen in orde?” vroeg Harry.
Hij was zo in het gevecht opgegaan dat hij niet had gezien dat er iemand op de grond zat.
Meerdere leden keken Draco’s kant op en Harry volgde hun blik, toen hij zag wat Draco in zijn armen had vloog hij op hem af.
“is ze..” en Harry’s adem stokte.
Een luide snik welde op uit Draco’s keel en hij zei: “dood, en ik kon er helemaal niks aan doen”
Hij nam haar in zijn armen mee naar de leden van de orde en zei: “zij gaf haar leven voor dat van jullie, zorg dat het niet voor niets is geweest.
Hij legde Marits lichaam op de grond en sloot haar ogen.

Toen hij zich omdraaide liep Harry op hem af, Draco voelde het verdriet opeens zo erg op hem afdalen dat hij geen stap meer kon verzetten.
“Het spijt me” zei Harry.
“jij kon er niets aan doen, zelfs ik kon er niets aan doen” Draco staarde naar de grond en verdwijnselde samen met de leden van de orde naar het Grimboudplein. 

Marit lag opgebaard in Draco’s oude kamer en hij bleef bij haar, al twee dagen was hij niet naar beneden geweest en eten deed hij ook al niet meer
Ginny was al een paar keer naar boven gegaan om hem wat eten te brengen, maar keer op keer kreeg ze een vol bord terug.
“Harry, probeer jij het nu eens” zei Ginny bevelend.
Maar Harry schudde zijn hoofd: “Het helpt toch niet, ik weet maar al te goed hoe hij zichzelf nu voelt”
Toch bleef Ginny het proberen en na drie dagen kreeg ze een leeg bord terug, eindelijk was het haar gelukt.

Op de dag van haar begrafenis was het mooi zonnig weer, het was een begrafenis in besloten kring, zo had ze het gewild.
Er werden wat afscheidswoorden gezegd en Draco gooide de eerste schep aarde over haar garf hoe het hem ook verscheurde vanbinnen.
Daarna werd deze magisch gesloten.

Draco’s dagen waren gehuld in duisternis en vragen, hij kon er gewoon niet meer tegen.
Een week na de begrafenis kreeg Draco een brief met een onbekende afzender erop.

Lieve Draco,

Ik ben het.
Altijd heb ik al geweten dat jij degene zou zijn die alles zou overleven en daar ben ik blij om.
Ik had nooit zonder jou kunnen leven.
Droog je tranen schat, je komt er wel doorheen, dat zul je bij alles doen.
Ik moet je voor alles bedanken voor je vertrouwen, voor je tederheid en zorg, maar vooral voor je liefde.
Misschien ben ik er nu wel niet meer, maar eens zul jij je weer bij mij voegen, maar nu nog niet.
Draag je ring en ik zal je beschermen, voor altijd.
Treur niet te lang over me, maar waag het niet om me te vergeven.
Ik hou van je.

Voor altijd de jouwe, 
Marit de Billancourt.

Draco vouwde de brief dubbel en liep naar beneden, schreef een afscheidsbriefje en pakte zijn mantel.
Hoe vreemd het ook mocht klinken Marit had gelijk gehad, met de ring om zijn vinger en een glimlach op zijn gezicht liep hij de ondergaande zon tegemoet.
Op weg naar een nieuw leven

*het einde*


-----------------------------------


