TomFeltonGirly




12.
Wekenlang gebeurde er niks, maar net toen de mensen het niet verwachtte maakte hij zichzelf openbaar, Draco en Marit kregen het teken en verdwijnselde naar de plek des onheil.
Daar stond hij dan, de grootste angst van menig tovenaar.
Heer Voldemort, de heer van het duister, jeweetwel, hij die niet genoemd mag worden.Hij leek de grootste lol te hebben met een jongen aan zijn voeten

“Het duistere teken weigeren hè, weet je het zeker?”
“Ik zal nooit iemands slaaf worden” zei de jongen.
Draco dacht aan zijn eigen weigering, toen was dit alles begonnen “laat hem met rust Voldemort”
De heer van het duister keek op “Ah, jongeheer Malfidus jij ook hier?”
“zoals je ziet”
“Ben je nu ook al een modderbloedjes en dreuzelvriend”
“Ik heb eindelijk mijn echte familie gevonden” en hij pakte Marits hand vast.
“Waarom zit je achter ons aan?” vroeg Marit en ze keek naar de slangachtige man die een eindje verderop stond.
Voldemort liep op haar af.
“eens een lange tijd geleden was ik net als jongeheer Malfidus hier, ik werd verliefd op een prachtig meisje, een modderbloedje” hij leek weg te varen in een herinnering 
“Mijn beste vriend kwam erachter en doodde haar, allebei haatte we modderbloedjes en hij wou me voor een fout behoeden”
Voldemort leek echter niet verdrietig eerder geamuseerd.
“Ze leek precies op jou, alleen heb jij meer pit” hij pakte haar hand en kuste die.
“Blijf met je vieze poten van me af jij smerige…….Smerige slang” snauwde Marit en ze deed een stap achteruit.
Draco ging voor haar staan om haar te beschermen maar Voldemort liep al weg, de jongen die op de grond had gelegen kroop op handen en voeten weg, hij merkte het niet eens.
“weet je ik heb die vriend van me nooit bedankt, hij heeft me gemaakt tot wat ik ben”
“En dat is ook echt iets om trots op te zijn” zei Marit sarcastisch.
“Crucio” krijste Voldemort.
Marit viel op de grond en kreunde van de pijn, maar ze gilde niet, al leek het net of er duizenden messen in haar staken.
Draco viel naast haar op de grond, Voldemort hief de spreuk op en Marit bleef nahijgend op de grond liggen.
Ze voelde een koude hand op haar voorhoofd en Draco fluisterde: “Het zal allemaal zo voorbij zijn”

Hij had gelijk en dat wist ze, wat er ook gebeurde het kon nooit lang meer duren.
Ze stak haar hand uit en Draco hielp haar omhoog, Voldemort keek met een glimlach naar het tafereel.
“Zozo” zei hij spottend “dat noem ik nou ware liefde, ik haat ware liefde”

“Wat er ook mag gebeuren onthoud dat ik van je hou” zei Draco
“ik hou ook van jou, vergeet dat nooit” een traan rolde over haar wangen, Draco veegde de traan weg en gaf haar een kus.

“Crucio” gilde Voldemort.
Draco viel stuiptrekkend op de grond maar ook hij gilde niet, maar toch kon Marit er niet tegen om hem pijn te zien lijden.
Ze vloog op Voldemort af en de spreuk werd opgeheven, Draco bleef stil op de grond liggen.
Voldemort gooide Marit van zich af en ze belandde een paar meter verderop.
“We hadden het goed kunnen hebben samen” zei hij “maar daar is het nu te laat voor”

Marit wist wat er ging gebeuren, ze ging rechtop staan en keek Draco voor de laatste keer aan “ik hou van je” fluisterde ze.
Toen draaide ze zich om, en keek Voldemort recht in zijn ogen.
“Avada kedavra” 
Marit voelde de dood als een donderwolk op haar afrazen, en met in haar gedachten het gezicht van een lachende Draco, stierf ze.


-----------------------------------


