Skywalker




HOOFDSTUK 18 

Al vijf over zeven! Ik rende als een gek door de gangen, en kwam piepend tot stilstand bij de marmeren trap waar de tweeling al stond. 
“We dachten even dat je niet zou komen” Zei Caleb, duidelijk blij dat ik wel was gekomen. 
Ik knikte, te moe om wat uit te brengen. 
“We gaan met de collectebus naar een dreuzelstad hier dichtbij, dan gaan naar zo’n internetcafé” Legde Nigel uit. 
Ik knikte tevreden. 
“De rest regel ik wel” Verzekerde ik hen. 
We openden met z’n drieën de grote eiken deur, en voelden de wind door onze haren blazen. 
‘Dit is begin van een nieuw avontuur’ dacht ik. 
“Eigenlijk ben ik best wel zenuwachtig” Gaf ik toe.
Caleb knikte instemmend, alleen Nigel deed zoals gewoonlijk weer alsof hij ons niet hoorde. 
Terwijl we door het terrein lopen, voel ik me helemaal niet  op mijn gemak. Wat als we gepakt worden? Wat als ze ons vragen wat we hier doen? 
Langzaam maar zeker kwamen we vooruit, en voor we het wisten stonden we voor de opening die leidde naar Zweinsveld. 
“Jullie hebben geluk” Zei Nigel ineens. 
Ik en Caleb keken hem verbaasd aan.
“Dat ik hier ben” maakte hij zijn af.
Ik rolde geërgerd met mijn ogen, maar ondanks zijn soort van kapsones, vond ik Nigel toch wel cool.
Na wat spreuken van Nigel stonden we even later wel in Zweinsveld terwijl ik koude oren kreeg.
Nigel liep vooraan, daarachter liep Caleb, en ik slofte achter hen aan.
‘Moe, moe… Elke koe wordt moe…’ Zong ik zachtjes, maar het was bijna niet te horen door de blazende wind. 
Na wat wel jaren leek, stopten we eindelijk, en stak Caleb zijn rechterhand met toverstok omhoog.
Een knalpaarse driedubbeldekker, groter dan mijn huis zelfs, reed me bijna omver. 
Ik sprong als een wilde kikker aan de kant, en staarde gejaagd naar de villa op wielen. 
“Is dát gigantisch ding de collectebus?” Vroeg ik verwondert.
Het is zo anders dan in de films en boeken, hier is hij veel, en dan ook veel groter. 
Caleb en Nigel stappen er doodleuk in, maar ik vind het nogal eng. 
Bang zet ik een paar stappen in de richting van de paarse bus, maar dan stapt er een jongen uit. 
Hij heeft lichtblauw haar dat over zijn bruine ogen valt, en blauw battle-verf op zijn gezicht. 
“Ik ben de conducteur” Zegt hij rustig. 
Ik knik langzaam, en stap, gevolgd door zijn ogen, de bus in.
Ik schat hem rond de 14 jaar, en schijnbaar kent hij Caleb en Nigel.
“Steve! Beste jongen!” Riep Caleb uit, terwijl Nigel slechts een hand schudde en iets onverstaanbaars mompelde.
Tijdens de rit zag ik in dat Steve een eigenwijsje was, hij gaf bevelen aan de stokoude bestuurder, en staarde elke passagier wel een minuut lang aan. 
Ik besloot niet al te veel aandacht op hem te richten, straks zou ik van hem verlost zijn. Maar dat bleek minder waar te zijn. 
Caleb met zijn grote mond moest weer ons gehele plan aan Steve vertellen, en Steve besloot mee te gaan. 
Ik zuchtte diep, “volgens mij gingen we niet op circustocht” zei ik bot. 
Nigel grijnsde, en ook Caleb waardeerde het wel, maar Steve staarde me doordringender aan dan hoe hij deze rit ooit had gedaan.
“Als ik zeg dat ik meega, dan ga ik mee” Zei hij op een dominante toon.
Ik trok mijn wenkbrauwen op toen de bus piepend tot stilstand kwam op de plaats waar we zijn moesten. 
Steve stapte als eerst uit, daarna volgde ik, en vervolgens sprong de tweeling naar buiten. 
Ik keek mijn ogen uit, de stad… Wat had ik die gemist! 




-----------------------------------


