TomFeltonGirly




9.
Draco werd wakker en een pijnscheut trok door zijn been, geërgerd sloeg hij de dekens van zich af en zag dat zijn been in het verband zat.
Hij hoorde zachte geluiden naast zich en zag Marit opgekruld op de stoel naast zijn bed zitten.
Gisteren waren de leden van de orde op een stel dooddoeners gestuit, het laatste wat hij zich herinnerde was een stekende pijn in zijn been en het gezicht van zijn vader.
Marit begon te bewegen en ze werd wakker, met roodomrande ogen keek ze op en zag Draco in zijn bed zitten.
“Goedemorgen schoonheid” zei hij.
“Nou zoals ik er nu uitzie valt dat ook best mee hoor” en ze lachte.
Toen vloog ze op hem af en omhelsde hem 
“Zeker een goede morgen” zei hij.
“Laat me eens naar je been kijken” en met een klein gebaar van haar toverstok rolde het verband zichzelf op “De hechtingen zien er nog goed uit”
“Hechtingen?” zei Draco en hij keek naar zijn been “dat meen je niet”
“Dat meen ik wel, en je moet rust houden en lopen met krukken” om daad bij woord te voegen toverde ze twee krukken tevoorschijn.
“En nu zal ik Harry even halen om je te helpen met aankleden” en ze liep de deur uit.
Draco hupste wat met zijn krukken door de kamer en Harry kwam binnenlopen.
“goedemorgen Draco”
“Hoi Harry, ben net een invalide met die krukken, moet zelfs al worden geholpen met aankleden” hij lachte en hupste terug naar het bed.
“Als Marit er niet was geweest dan was je nu dood geweest aangezien st’Hostilo’s nu gesloten is” en Harry keek naar zijn voeten.
“Maar ze was er wel, dus er is geen reden om daar over na te denken, nou help je me nog met aankleden”

Dat bleek nog best moeilijk, vooral omdat Draco zijn been niet mocht bewegen, maar uiteindelijk had hij dan toch zijn kleren goed aan.
Hij ging op zijn kont de trap af en hij hoorde Harry lachen: “Nu zouden ze de grote Draco Malfidus eens moeten zien.

Draco zat op de bank in de woonkamer voor zich uit te staren, en leek heel somber.
Marit wist dat Draco het niet naar zijn zin had al die dagen dat hij binnen moest blijven en zich rustig houden.
“Ik haat het hier en ik wil hier weg” klaagde Draco.
“Niet zeuren” zei Marit “ik zit hier al weken vast en dat doe ik ook alleen maar voor jou, ik kan ook gewoon weggaan hoor, dan zoek ik het zelf wel uit”boos keek ze voor zich uit.
“Je weet dat ik het zo niet bedoelde” Draco zuchtte: “Maar ik wil hier gewoon weg.”
Marits blik verzachtte en ze zei: 
“Dan weet je nu hoe ik me voel”
“Weet je ik heb je nooit bedankt als jij er niet was geweest dan”, Maar Marit onderbrak hem al “Jij hebt mijn leven toch ook gered, ik kon toch niet anders”
“Ik zou alles voor jou overhebben” zei Draco, Marit liep op hem af en ging naast hem op de bank zitten, en hij sloeg een arm om haar heen.

Harry kwam binnen “We hebben een kleine verassing voor je Draco”, Ron en Hermelien duwde Lucius Malfidus naar binnen.
“Vuile verrader!” schreeuwde die.
Draco stond op en hinkte naar zijn vader, hij leunde op zijn krukken en keek zijn vader recht in de ogen aan. 
“Doe het maar, ik weet dat je het wil”
Lucius haalde uit naar Draco en sloeg hem hard in zijn gezicht, Draco gaf echter geen kik.
“Hoe durf je je familie zo te verloochenen, verrader!” Lucius Malfidus keek zijn zoon vol walging aan.
Draco antwoordde met een kalme stem “Dit is nu mijn familie, u bent niet langer mijn vader”
De twee mannen stonden recht tegenover elkaar, beiden met intense haat in hun ogen.
Toen vond Harry het genoeg en hij nam Lucius mee om verhoord te worden.
“Altijd gezellig zo’n weerzien met je vader” zei hij sarcastisch voordat hij bewusteloos op de grond viel.


-----------------------------------


