Skywalker




HOOFDSTUK 14

Caleb zuchtte diep.
"Okay, ik moet iets hebben waardoor Sneep héél boos wordt... Weet jij iets?" Vroeg hij.
"Ja, toevallig wel" Antwoordde ik grijnzend, wat kon Harry Potter-kennis met toch van pas komen... 
Caleb grijnsde, "mooi, één van ons gaat naar zijn kantoortje, en lokt hem uit. Dan rent diegene weg, Sneep komt je dan gegarandeerd achterna. De ander sluipt ondertussen het kantoortje in, en zoekt die CD-Rom schijf!" 
Ik knikte, "goed plan" zei ik.
Onderweg naar het kantoortje van Sneep besloten we dat Caleb zou rennen, en ik de schijf zou pikken.
"Je moet dus iets zeggen zoals; 'was het leuk dat James Potter en Sirius Zwarts u eens voor aap zetten, en u ondersteboven hingen?" Zei ik. 
Caleb vroeg niet hoe ik aan die informatie kwam, gelukkig. 
Ik verstopte me achter een pilaar, terwijl Caleb op de deur klopte. 
Sneep deed open, en staarde rechtsreeks in de ondeugende ogen van hem. 
"Ik dacht dat je vandaag géén strafwerk had?" Zei Sneep geërgerd. 
Caleb schudde zijn hoofd, en zei; "was het leuk toen u ondersteboven werd gehangen door James Potter en Sirius Zwarts?" 
Sneep trok wit weg, witter dan hij al was. 
Caleb rende vliegensvlug weg, terwijl Sneep, zoals te verwachten, achter hem aan liep, en dingen riep als; "100 punten aftrek voor Griffoendor!" 
Ondertussen glipte ik het kantoortje binnen, ik onderzocht alle kastjes en laden, ik snuffelde zelfs onder zijn bed, maar de schijf kon ik niet vinden. 
Toen ontdekte ik een kluis. Ik trok aan het handvat, maar hij ging niet open.
Ik trok mijn toverstok, tikte erop, en mompelde; "alohomora!" 
Maar zelfs toen ging hij niet open. 
Ik hoorde hem terugkomen, Sneep kwam terug!
Snel dook ik onder het stoffige oude bed, en ademde zo zacht als ik kon.
Blijkbaar was Sneep er niet in geslaagd om Caleb te pakken, hij ging zitten op zijn houten stoel voor zijn houten bureau, en was bezig met proefwerken nakijken, of tenminste, hij zette allemaal nulletjes en eentjes op papier. 
Ik moest hier weg, mijn hart klopte tien keer sneller dan normaal, en mijn ademhaling ging zo hard en snel dat ik ervan overtuigd was dat Sneep me kon horen. 
"Duizend punten, is hij nu helemaal gek geworden..." Mompelde Sneep plots, "want die krijgt hij niet, nu niet, nooit niet!" 
Er flitste slechts één gedachte door mijn hoofd, 'die is stapelgek!' 
En tot overmaat van ramp, stond Sneep op van zijn bureau, en begon met zijn hand onder het bed te graaien.
Ik rolde verder van zijn reikende hand, die me gelukkig net niet raakte.
Mijn adem bereikte een tempo alsof ik aan het hardlopen was, en het voelde net of mijn hart uit zijn kas zou springen.
Zijn hand bracht allemaal stof mee, maar het leek net of hij iets zocht... 
En toen gebeurde het, ik moest niezen.
Ik kneep mijn neus dicht, kneep in mijn eigen arm, maar toch ontsnapte er een "hatsjoe!" uit mijn mond.
"gedoe" Vloekte ik hardop. 
Ik rolde snel vanonder het bed, en waagde een poging naar de deur, maar Sneep sprak een spreuk uit, waardoor ik lelijk struikelde. 
Hij kwam met gigantische passen naar me toe lopen, "Lupin, Lupin, Lupin" Zei hij met zijn meest gemene en hatelijke stem.
Ik stond vlug op, en keek hem brutaal aan.
"Is er iets?" Vroeg ik. 
Sneep begon te grijnzen, "ja, en of er iets is. En nu meekomen naar het schoolhoofd!" 
Ik voelde me rot, echt rotter dan rot. 
"Waarom?" Probeerde ik tevergeefs, maar Sneep negeerde me, en liep op de waterspuwer uit.
"Chocokikkers" Gromde hij. 
Even later stonden we voor de deur van Perkamentus' kantoortje. 
'Je hebt het echt helemaal verknald' Zei een stemmetje in mijn hoofd. 
Sneep klopte op de deur, en een stem zei; "binnen" 
We stapten in de ronde prachtige ruimte, met allemaal dingetjes en dangetjes. 
Ik zag dat er al iemand stond, Caleb? Nee, toen ik beter keek zag ik zijn bril met blauwe glazen waardoor zijn ogen onzichtbaar waren, Nigel dus.
Hij draaide zich om, en keek me aan, hij maakte geen enkele teken van herkenning, en draaide zich net zo snel weer om.
"Ik kom later weer terug, Proffesor" Zei Nigel met een knikje, toen liep hij me langs, en ging de trap af.
'Ook lekker vriendelijk' dacht ik.
Perkamentus richtte zich op Sneep, "is er iets aan de hand, Severus?" 
Sneep grijnsde gemeen, "jazeker, ik betrapte jufrouw Lupin zojuist onder mijn bed" 
Perkamentus' ogen twinkelde vrolijk, "wat deed je daar dan, Lilian?" Vroeg hij kalm.
"Ik... Niets" Zei ik, ik kon Caleb toch niet verraden?! 
Perkamentus glimlachte, "je hoort het Severus, ze deed niets!" 
Sneep maakte een grommend geluidje, "nee, want Harrisan klopte net aan, en zorgde ervoor dat ik mijn kantoor verliet. Daarna sloop zij mijn kantoortje binnen. Ze zocht iets" 
Perkamentus keek verbaasd, "Nigel Harrisan?" 
"Nee, zijn broer" zei Sneep.
Perkamentus glimlachte nogmaals, "aaahh Caleb. Nou, ik zal hem nog spreken, bedankt voor het melden Severus" 
Sneep draaide zich om, en liep de trap af, gevolgd door mij.
Maar Perkamentus schraapte zijn keel, "Lilian, blijf jij maar hier" 
Ik draaide me om, ellendig, en ging op de stoel voor zijn bureau zitten.  



-----------------------------------


