Catie




Het hoofdstuk wat nu komt... Ik haat het >.<

Part 17


Collin zag hoe het Slytherin team op handen naar het kasteel werd gedragen en kon eigenlijk geen grijns onderdrukken. Het zag er lachwekkend uit. Bovendien vond hij dat Slytherin het had verdiend, ze waren beter geworden en de schijnbeweging van Caleigh was de mooiste die hij ooit had gezien. “Alweer geen kampioen.” Zei Tim zuchtend.
“Ach, we hebben onze best gedaan en bovendien is het een feit dat Slytherin zeer goed is.” Antwoordde Collin terwijl hij zijn schouders ophaalde.
“Dat is waar. Maar toch hoor je te balen.”
“Sorry lukt me vandaag niet.”
“Waarom niet?”
“Omdat die laatste schijnbeweging waardoor de seeker van Ravenclaw uitweek een prachtige schijnbeweging was. Zoiets heb je niet snel onder de knie, om precies op tijd uit te wijken.”
“Misschien moeten we hem overnemen.”
“Dat heet tactiek jatten, ik verzin mijn tactieken liever zelf, hoe mooi sommige tactieken ook zijn.”
“Wat jij wilt, jij bent onze captain.”
“Inderdaad.”
Collin gaf Tim een duw en kreeg er meteen één terug. 

Na het eten kwam Mila naar Collin toe. Collin had het al bijgelegd met haar van hun ruzie. “Ga je mee naar buiten toe?” Vroeg ze. Collin knikte en samen met Mila liep hij naar beneden toe. Een mantel hadden ze niet nodig, het was lekker weer en nog warm genoeg. “Ik ben blij dat we het hebben bijgelegd.” Zei Mila plots, “Je bent een goede vriend Collin.”
“Dank je Mila.” Zei Collin verbaasd.
“Graag gedaan.”
“Je bent een apart persoon weet je.”
“Waarom?”
“Gewoon. Ik kan het niet uitleggen.”
“Is het een compliment?”
“Ja, ongeveer wel.”
Mila glimlachte en Collin merkte dat ze bij het meer waren aangekomen. Ze stonden nu stil en Collin zag hoe de zon onder ging. Het leek alsof het een magisch effect gaf aan het water, de bomen, aan alles. “Het is hier nu prachtig.” Zei Mila plots. 
“Dat is het inderdaad.”
Toen Collin Mila aankeek merkte hij dat ze in het ondergaande zonlicht er mooi uitzag. Hij zag haar ogen twinkelen en Collin merkte plots dat hij haar hand vasthad. Het maakte hem niet uit en voordat hij het zelf echt doorhad zoende hij haar zachtjes. Collin voelde hoe Mila haar armen om hem heen sloeg en zijn zoen beantwoordde. Toen brak hij plots de zoen af. Mila keek hem verbaasd af. “Het spijt me.” Zei hij. Hij deed een stap achteruit zodat er wat meer ruimte tussen hun in kwam. “Wat spijt je?” Vroeg Mila verbaast.
“Ik had je niet moeten zoenen. Ik weet amper van mezelf wat ik wil.”
Mila legde haar vinger op zijn lippen en glimlachte.

Collin kon niet omvatten wat er precies was gebeurd die avond. Al was het zeker dat er vreemde dingen waren gebeurd. Nadat Mila haar vinger op zijn lippen had gelegd had ze hem voorzichtig gezoend en Collin kon zich niet verzetten hiertegen. Hij voelde zich goed, maar tegelijkertijd had hij het gevoel alsof er wat verkeerd ging. Hij had Tim niks verteld, maar wist dat die het snel genoeg zou weten en dan zou hij zeker niet meer weten wat hij moest doen. Collin zuchtte, het was verwarrend voor hem. “Geef toe, het was lekker.” Zei een stemmetje in zijn hoofd.
“Ja, maar dan nog.” Antwoordde een ander stemmetje.
“Niet zeuren. Grijp die kans meteen!”
“Nee! Ik vind Caleigh ook leuk.”
“Pfff, die meid is een Slytherin. Ze is niet eens zo knap!”
“Wel!”
“Niet! En bovendien, Mila zal jou nooit verslaan met Quidditch, wil je dat soms? Nu blink jij overal in uit als je met Mila gaat.”
“Mila en ik zijn veels te verschillend….”
Collin werd gek van de stemmetjes en ging rechtop zitten. Hij probeerde zijn gedachtes leeg te maken, maar het lukte niet. Het was te verwarrend voor hem.


-----------------------------------


