Lady Luna




Sorry dat et zo lang duurde met dit hoofdstuk k liep een beetje vast  :oops: 
Maar hier is het :D
Alle poll stemmers en pbers Bedankt :D dont stop :P

Devon, My Muze

“Nou ik heb het kunnen regelen voor je hoor, je mag zingen op het kerstbal”
Lelie Kekke Draco met grote ogen aan “Maar ik heb nog niks kunnen verzinnen en hoe weet je dat zo snel”
Draco grijnsde het was nog geen week geleden dat hij dit voor Lelie had verzonnen.
“Ik heb zo mijn contacten en via mijn vader ken ik een van de bandleden persoonlijk dus”
“Maar ik heb nog niks en het is al november” Zei Lelie verbijsterd.
“Over het zingen hoef je, je echt geen zorgen te maken hoor en je kan het echt wel”
Lelie zuchtte, ze was er niet zeker van.

Het werd kouder op Zweinstein en de winter kwam dichterbij net als kerst en Lelie had nog steeds geen idee wat ze moest zingen.
Naarmate de kerstvakantie naderde ging Devon Lelie anders behandelen, hij liet haar merken dat hij haar niet meer wilde.
Ook al voelde Lelie geen echtte liefde meer voor hem het deed nog steeds pijn.
Want ze hadden nog verkering.

Op een avond kwam Lelie s’avonds laat de leerlingen kamer in.
Zoals ze verwacht had zat er nog iemand in de leerlingenkamer, Devon en Morena om precies te zijn.
Ze kwam weer lekker onverwacht binnen dus zag ze, ze net van elkaar afspringen.
“Hoi Dev, Mor” Zei Lelie met een gemaakt vrolijke stem.
“Jeetje Lelie, je komt echt altijd zo laat hier hè” zei Devon geïrriteerd.
“Ja, dat toch lekker mijn zaak” Zei Lelie en ze stormde de trap op naar de slaapzaal.

Ze haatte die gozer waarom maakte ze het niet gewoon meteen uit.
Op dat moment kreeg ze zin om te schrijven en dat deed ze de hele avond was ze bezig.
 Maar uiteindelijk had ze de beste songtekst die ze ooit geschreven had.
Die nacht sliep ze beter dan ze in tijden gedaan had.

Die ochtend verscheen Lelie met een nogal zelfingenomen grijns aan het ontbijt.
“Zo, zo jij ziet er vrolijk uit is het je gelukt” zei Draco toen ze naast hem plaatsnam.
“Ik kijk alleen zo als ik echt trots ben op mezelf en dat ben ik ook, en ja ik heb de tekst af” Zei Lelie breed grijnzend.
“Ik wist het, laat eens lezen”
Lelie keek Draco geheimzinnig aan, “Nee je hoort het wel ik moet het nog verbeteren en goed passend op de muziek maken, dus je hoort het wel met kerst, ik geef je het nummer wel dan kan je het doorgeven aan die band” 
Draco keek teleurgesteld “Nou lekker weer zeg”
“Ach zeur niet man” en daarmee was het afgedaan, Lelie begon haar cornflakes te eten.

Nu gingen de dagen nog sneller voorbij.
Devon  sprak een hele tijd niet Met Lelie, wat ze overigens niet erg vond.
Maar maakte het weer goed.
Ze snapte niet waarom hij het niet gewoon uitmaakte hij wilde haar zeker extra pijn doen, de loser.
Lelie was buiten de lessen om vaak in haar muziek ruimte te vinden. 
Ze vond een instrumentale versie van het nr. van Magic of Darknes war ze haar nummer op inspeelde en dat lukte goed.
 Ze wist ook precies wat ze zou gaan zegen voordat ze het nummer zong.

Op een maandag 2 weken voor de kerstvakantie Zat Lelie aan het ontbijt toen er een prachtige zwarte uil op haar af vloog.
De uil liet een brief op haar bord vallen streek neer voor haar bord en leek niet van plan weg te gaan.

Beste Lelie White,

Bij deze willen we jou laten weten dat we akkoord gaan met het zingen van een nummer op het kerstbal van Zweinstein.
We willen je ook bij deze vragen of je aankomende zaterdag bij ons in de studio dat nummer wil laten horen.
Zodat we er misschien nog dingen aan kunnen verbeteren.

Vraag aan je afdelingshoofd of dit mogelijk is en stuur ons dan een uil met het antwoord met deze uil (die weet ons te vinden)

Groetjes Magic of Darknes.

Er verscheen een brede lach op Lelies gezicht en ze liet de brief aan Draco lezen die tegenover haar zat.
“te gek joh,” zei hij grijnzend.
“Denk je dat het mag” Zei lelie terwijl ze een blik op Professor Malfidus wierp.
“Vast wel en anders haal ik hem over” Zei Draco.

Die middag had Lelie verweer tegen de zwarte kunsten van Professor Malfidus.
Na de les bleef ze achter ze had geen andere lessen meer om dat kruidenkunde uitviel.

Ze liep naar het bureau van Professor Malfidus die net opkeek.
“Kan ik iets voor je doen”
“Nou ja, ik wilde vragen of u toestemming wilde geven voor iets, dit namelijk”
En Lelie gaf hem de brief van Darknes of Magic.
Professor Malfidus las de brief en er verscheen een glimlach op zijn gezicht.
“Hier wist ik niks vanaf” 
Lelie grijnsde “Het is ook niet de bedoeling dat iedereen het weet, het was niet eens mijn idee”
“Nou, ik geef je maar al te graag toestemming en ben ook heel benieuwd naar wat je gaat doen”
Lelie bedankte vrolijk en wilde zich omdraaien, toen Professor Malfidus haar terugriep.
“Waarom blijf je niet, naar wat ik hoorde heb je toch geen les misschien steek je er wat van op”
Lelie knikte, op dat moment kwamen de zesde jaars binnen.
Grifoendor en Zwadderich.
“Hey Lelie wat doe jij hier is deze klas niet iets te hoog voor je” zei Draco toen hij Lelie zag.
Lelie grijnsde “Ik heb geen les en besloot jou te komen irriteren goed?
“Altijd” Zei Draco toen hij op zijn plek naast Devon ging zitten die een woordwisseling met Potter leek te hebben.
“Kijk maar uit of je beland naast die wezel” Zei Devon minachtend.
“Alsof ik bang ben voor jou, je mag dan wel een duiveltje zijn maar bang ben ik echt niet” Zei Potter kwaad die nu ook op zijn plaats zat, de stoel naast hem was als enige nog leeg.
Lelie keek berekenend naar Devon, hij en potter waren al vijanden vanaf de eerste dag dat ze op Zweinstein waren,had ze zich laten vertellen.
Ze grijnsde en nam plaats naast potter die verbaasd opkeek en Devon leek te vergeten.
“Tatoe meisje, wat doe jij hier” Zei hij verbaasd.
“Me vervelen, waarom zit je alleen geen vrienden” Zei Lelie grijnzend.
“Nee, die eikel daar heeft Kevin naar de ziekenzaal gestuurd” Zei Potter woedend naar Devon kijkend.
Lelie keek even walgend naar Devon en keek toen naar Potter.
“Ja, dat kan”
“waar was die blik voor”
“Welke blik”
“Die blik van walging die je net op je vriendje wierp”
Lelie keek Potter schuldig aan “Doe maar alsof je dat niet gezien hebt”
Potter fronste maar zei niks.

“Nou ik wil deze les besteden aan oefenen met de non verbale spreuken(vervloeken zonder de spreuk echt uit te spreken).
Jullie verdelen jezelf in paren en gaan duelleren, non verbale spreuken leveren extra punten op”
Nadat Professor Malfidus dit zei keek Lelie naar Draco die haar wenkte. 
“Partners” zei hij.
Lelie glimlachte, ze had duelleren met Draco geoefend en ze was er nogal goed in en had hem zelfs al een paar keer verslagen.
Ook was ze al bezig geweest met Non-verbale spreuken.
“Mij best”

Devon was nu met potter als enige over en keek deze dan ook grimmig aan.
“Klaar om naar je vriend te gaan “ zei Devon duister.
“Nee de vraag is ben jij klaar om vernederd te worden” zei Potter net zo duister.

Lelie keek naar de twee jongens en hoopte ergens dat Potter Devon heel erg zou inmaken.

Lelie ging nu tegenover Draco staan die haar grijnzend aankeek.
“Nou kom op…” zei hij uitdagend.
Lelie grijnsde en vuurde zonder enige aankondiging haar eerste spreuk op Draco af.

Niet veel later stonden de twee licht hijgend tegenover elkaar, ze waren een van de weinigen die nog bezig waren.
Lelie wist elke non verbale spreuk van Draco te ontwijken of te pareren.
Nu wilde Lelie ook kijken of zij zelf een Non verbale spreuk kon doen.
‘Paralatis’ En Lelie wees haar toverstok op Draco die met een verbaasde uitdrukking op zijn gezicht met een bonk op de grond viel.
“juffrouw white dat was een perfecte non verbale spreuk, ik kan me niet herinneren dat jij daar al les in hebt gehad” zei Professor Malfidus enthousiast.
Lelie glimlachte liep naar Draco toe en maakte de spreuk ongedaan, “hij heeft het me geleerd” zei ze terwijl ze haar hand naar Draco uitreikte en hem overeind trok.
“Dan zijn mijn complimenten ook voor hem” Zei de professor.

Verderop was Potter aan het winnen van Devon, die na een non-verbale spreuk bewegingloos op de grond viel.
Er klonk gejuich van de Grifoendors en van binnen juichte Lelie ook mee.
Professor Malfidus maakte de spreuk bij Devon ongedaan.
Deze keek woedend hij was vernederd door Potter.
“Is er nog iemand die mij aandurft” Zei Potter grijnzend.
“Ja ik”

De leerlingen keken verbaasd de kant op waar de stem vandaan kwam.
Lelie stapte op Potter af die haar spottend aankeek “Jij”
“Ja ik” zei Lelie hem met en minachtende grijns aankijkend.
Potter bleef spottend kijken niet gelovend dat zij die net begonnen was op Zweinstein hem kon verslaan.

“Zo een uitdaging nemen u die aan Meneer Potter” zei Professor Malfidus.
“zeker wel” Zei Potter en hij ging klaar staan met zijn toverstok in de aanslag.
Lelie nam plaats tegenover hem en keek hem grijnzend aan.
“Het gebruik van Non-verbale spreuken is toegestaan” Zei Professor Malfidus voordat hij het startsein gaf.

“Paralatis” Schreeuwde Potter als eerste.
Lelie grijnsde, hij was dus niet van plan om meteen op de stille toer te gaan nou best. 
“Protego” Zei Lelie en de spreuk van Potter kaatste af.
Potter leek verbaasd en Lelie ging meteen in de aanval “Rictusempra”
Potter was te laat om de spreuk te ontwijken en hij begon onbedwingbaar te lachen.
Hij wees met moeite zijn toverstok op zichzelf en wist “Finite incantatem” te zeggen. 
Hield op met lachen en richtte zijn toverstok op Lelie.
Zonder enige aankondiging voelde Lelie dat haar benen aan elkaar plakten en viel ze op de grond.
Ze keek woedend naar Potter en deed hetzelfde als wat ze bij Draco had gedaan ‘Paralatis’ nu was het Potter die verlamd op de grond viel.

Lelie maakte de spreuk over haar benen ongedaan en kwam met een triomfantelijke grijns overeind.
De zwadderaars juichte haar toe.
Ze liep naar Potter toe die bewegingloos op de grond lag.
“Nu heb je niet meer zo veel praatjes hè” Zei Lelie grijnzend.
Ze wees met haar toverstok naar hem en zei “Enervatio”
Ze reikte haar hand naar hem uit en trok hem overeind.
“Dat….. was een sterk staaltje toverkunst” zei hij grijnzend.
“Ik weet het” zei Lelie vrolijk.

Niet veel later verlieten ze het lokaal.
Professor Malfidus was onder de indruk geweest van haar duelleer kunsten en had haar verzekerd dat ze extra punten zou krijgen.
Ze liep richting de muziek ruimte om weer wat te gaan oefenen ze wilde dat het goed zou klinken als ze zaterdag het aan de band moest laten horen.

Ze wist niet dat iemand haar volgde iemand die ze niet wilde spreken.






-----------------------------------


