T O N K S




OOC: Na dit stuk zullen er waarschijnlijk nog 2 stukken over haar geschiedenis komen, maar het kunnen er ook 3 zijn.
Bedankt voor de nieuwe stemmen in de poll (Wow, 2x een 10!)
En Lollifant en MINmeisje bedankt voor de PB's vond ze erg leuk om te lezen ;).
Verder geen gebazel!
*Tikt met haar toverstok op het forum en de tekst verschijnt*

31/07/2005
Dear Diary,

Hier ben ik weer met een nieuw stukje, het zal nu niet zo lang meer duren
voor je alles weet over mij:

...Ik wilde vaak dood tot het een keer echt te veel was en ik zelfmoord probeerde te plegen...

Ik had een potje slaappillen ingenomen, zodat ik een onpijnlijke dood stierf.
Jammer genoeg voor mij, vond Chantal me doordat ze wakker zou zijn
geworden door een bons in de badkamer, door mij veroorzaakt toen ik
was gevallen.
Ik werd doorgestuurd naar de ziekenzaal, waar madame Plijster mij verzorgde.
Ik had op het randje van de dood gelegen en als Chantal me niet had gevonden
zou ik nu waarschijnlijk vredig in een graf liggen rusten.
Mijn vader kwam helemaal uit Italië om me te komen bezoeken en ook mijn
moeder en mijn broertje waren van de partij.
Ze waren eerst geschrokken geweest en daarna boos.
Mijn ouders vonden het geen goed idee om mij na deze actie het volgende
jaar naar Zweinstein te laten gaan, dus ik zou alleen dit schooljaar afmaken
wat nog een paar weken duurde.
Mijn ouders kwamen tot de conclutie dat het nu wel eens tijd werd om samen
naar Italië te gaan.
En zo kwam het dat na een jaar Zweinstein we naar Italië gingen en ik was
er ontzettend blij mee.
Eindelijk van al dat gepest en die 'nep-vrienden' af, de enige die ik echt zou
gaan missen was Chantal.
Ik had haar beloofd dat ik vaak zou schrijven naar haar en zij naar mij.
We kwamen aan bij het nieuwe huis in Italië en het zag er prachtig uit.
Ik kreeg een mooie kamer met een dakterras die ik zelf in mocht richten.
Een paar weken mocht ik thuis blijven tot ik de eerste keer naar school moest.
Het was een hele andere toverschool dan in Groot-Brittanië, ze hadden hier
geen afdelingen en iedereen was vriendelijk tegen elkaar, niemand werd buitengesloten.
Ik vond het geweldig hoe de mensen hier met elkaar omgingen en ik was
meteen populair doordat ik een buitenlander was.
Ik kon geen Italiaans doordat ik het nooit had geleerd van mijn vader en 
moest me dus maar redden met mijn Engels wat niemand hier begreep,
met uitzondering van enkele leraren, die nog iets spraken.
Na twee weken was het nieuwe er wel weer af voor de meeste mensen en
ik dwaalde vaak alleen door de school rond.
Ik werd depressief, ik had nog steeds hetzelfde probleem van Anorectia en
ook de kwelstemmen waren niet weggegaan.
Gelukkig werd ik niet meer gepest, maar daarvoor in de plaats was gekomen
dat ik geen vrienden had.
Niemand wist van mijn problemen en ik loog tegen Chantal in mijn brieven,
doordat ik schreef dat het hier prachtig en fantastisch was.
Ook loog ik tegen mijn ouders die nog steeds niet van mijn Anorectia afwisten
en al helemaal niet wisten hoe het er aanging op school.
Mijn broertje deed het heel goed op de dreuzelschool, je werd hier namelijk
ook pas met je 11e toegelaten op de 'Scuola da Magia'.
Een jaar ging voorbij met weinig voldoendes en het was duidelijk dat ik zou
blijven zitten in het 2e jaar.
Eenmaal in de vakantie kon ik al vrij veel begrijpen van de Italiaanse taal
en ik kreeg zelfs een vriendje, die ik telkens weer ontmoette op het strand.
Ik had nog nooit gezoend en ik wou het dus ook niet, hij had respect gehad
en me niet gepushd.
Na 2 weken ging het uit, mijn gevoelens waren plotseling verdwenen en hij
bleef hartgebroken achter.
Ik had natuurlijk wel medelijden met hem, maar ik moest aan mijzelf denken.
Een nieuw schooljaar begon en ik kreeg een nieuwe klas.
Gelukkig kon ik nu alle lessen begrijpen en kreeg ik snel vriendinnen.
Mijn beste vriendin was genaamd Claudia en ze leek heel erg op mij qua
karakter.
We deden alles samen en ze hielp mij met de Italiaanse taal.
Wonder boven wonder haalde ik hogere cijfers dan haar.
Ik had wel nog steeds last van mijn problemen die ik verborgen hield voor haar.
In December zou het Claudia's verjaardag zijn en daar zou ik iemand ontmoette
die mijn hele leven zou veranderen.

O jee, Helemaal de tijd vergeten!
Sorry lief dagboek, maar ik heb afgesproken met een vriendin en daar ben ik nu
al 10 minuten te laat voor.
Ik hoop dat ze nog niet weg is en op me wacht.
Ik schrijf morgen weer verder.

Veel liefs Nivera

P.S. Nog een klein versje:

A new start
I was unhappy,
Unafraid to die,
I got the opportunity to start over,
But I'm just living a lie

OOC: *Wacht tot de uilen met reacties binnen komen vliegen*


-----------------------------------


