Lady Luna




Nou hier een nieuw hoofdstuk mensen,
Iedereen die op de poll heeft gestemd en gereageerd heeft, bedankt aar vooral niet stoppen :P
Ik ga vanaf nu ook songs in me verhaal gebruiken bestaande en verzonnen, ik hoop dat jullie het nog steeds leuk vinden,
Heb je tips kritiek of wil je gewoon zeggen hoe leuk je het verhaal vind Pb me dan of zet het in het reactie topic.

Songs in the darknes.

Please, please forgive me 
But I won't be home again 
Maybe someday you'll look up, 
And, barely conscious, you'll say to no one 
Isn't something missing 

You won't cry for my absence, I know 
You forgot me long ago 
Am I that unimportant 
Am I so insignificant
Isn't something missing 
Isn't someone missing me 

Even though I'm the sacrifice 
You won't try for me, not now 
Though I'd die to know you love me
I'm all alone 
Isn't someone missing me

Please, please forgive me 
But I won't be home again 
I know what you do to yourself 
I breathe deep and cry out 
Isn't something missing
Isn't someone missing me.

Even though I would sacrefice
You wont try for me, not now
I would die to know you love me
I'm all alone
Isn't someone missing me

And if I bleed i'll bleed
Knowing you dont care
And if I sleep just to dream of you 
I'll wake without you there
Isn't something missing
Isn't something...

You know I'm the sacrefice 
You wont try for me not now 
Though i'd die to know you love me 
I'm all alone 
Isn't something missing 
Isn't someone missing me...

De laatste noten van een piano verstomden in de duisternis.
Er klonk een droge snik en er kwam beweging in wat eerst een schaduw leek te zijn.
Lelie stond op, hoe had ze zo dom kunnen zijn.
Ze had het moeten weten, Draco had het gezegd en zij luisterde niet.
Eigenlijk deed ze dat gewoon nooit, dacht ze bij zichzelf.
Ze veegde de laatste traan uit haar ogen, niemand zou het merken.
Ze zou dit zelf oplossen, zelf wraak nemen want niemand maar dan ook niemand kon of mocht spelen met haar gevoelens.
Eigenlijk had ze het kunnen weten, ze had het kunnen begrijpen 5 weken terug al…

(5 weken eerder)

“Dev ik dacht dat we..” Zei Lelie teleurgesteld.
“het spijt me Lelie maar ik kan echt niet, bijles is bijles ik moet echt naar Professor Griffel”
“Nou.. oké dan” Devon Pakte een boek uit zijn tas en verdween uit de leerlingen kamer van Zwadderich een teleurgestelde Lelie achterlatend.
Ze hadden nu al sinds begin oktober verkering.
Het ging Lelie heel goed op Zweinstein, veel beter dan ze ooit had kunnen denken.
Het begin was het moeilijk geweest, omdat ze pas zo laat begon, de eerste weken kreeg ze veel bijles soms zelfs in het weekend.
Maar dat had Lelie niet zo erg gevonden gewoon omdat dit haar interesseerde.
En geleidelijk aan ging het beter en kon ze hoger in de klassen.

En nu zat ze zich te vervelen, huiswerk had ze af en nu niks te doen dus.
Ze had zin om te zingen maar hier waren geen instrumenten
Cd’s of wat dan ook hadden ze hier ookal niet.
En van bandjes hadden ze ook nog nooit gehoord.
Ze Liep naar haar slaapzaal en greep haar weekendtas waar ze een schrijfblok uit haalde.
Wolf lag op het voeteneinde van haar bed te slapen, maar toen Lelie binnen kwam werd hij wakker en toen hij haar zag begon hij vrolijk te kwispelen.
“Hey schatje ga je mee” Zei Lelie terwijl ze de hond over zijn kop aaide.
De hond blafte vrolijk en volgde zijn baasje die het schrijfblok in haar schooltas had gedaan en richting de deur liep.

Ze liep de leerlingen kamer uit en ging op zoek naar een leeg lokaal.
Toen ze er een vond sloot ze de deur met een spreuk die Draco haar had geleerd.
Daar plofte ze op de grond en pakte het schrijfblok en een pen.
Even bleef ze stil zitten Wolf nestelde zich tegen haar aan.
En gedachteloos aaide Lelie de hond.
“Het is een stuk moeilijker zonder muziek hè” zei ze bedenkelijk.

Zonder aankondiging begon ze een liedje  te zingen wat ze op een van haar Cd’s had staan.

i'm so tired of being here
suppressed by all of my childish fears
and if you have to leave
i wish that you would just leave
because your presence still lingers here
and it won't leave me alone 

these wounds won't seem to heal
this pain is just too real.....

Lelie stopte met zingen toen opeens de deur van het lokaal open ging.
“Wie zit…. He wat doe jij hier” Daar stond Professor Malfidus hij gaf verweer tegen de zwarte kunsten en leek eigenlijk niet heel erg verbaasd te zijn.
Lelie stond vlug op “ik wou net gaan sorry ik wist niet….”
 “Nee zo erg is het niet ik hoorde alleen, was jij dat..”
Lelie kreeg een rode kleur “jah”zei ze beschaamd.
“Daar hoef je, je niet voor te schamen hoor het klonk goed.
Lelie keek de professor niet aan en liep snel het lokaal uit zonder nog wat te zeggen.
Wolf volgde haar trouw.
Ze liep door de gangen van Zweinstein op zoek naar een ruimte waar ze gewoon rustig kon zingen zonder dat ze gestoord werd.
In de gang kwam ze Devon tegen hij liep samen met Morena.
“Dev” Zei Lelie verbaasd, “Wat doe jij hier”
Heel even leken Devon en Morena te schrikken.
“Morena heeft ook bijles heb ik je dat niet verteld we moeten nu gaan hoor tot zo” zei Devon, hij ga Lelie een vluchtige kus op haar lippen en liep weg.
  
Lelie keek ze verdwaasd na en liep zonder na te denken verder.
Wolf had tegen Morena en Devon gegromd maar dat deed hij altijd.
De enige die hij echt leek te mogen was Draco.

Ze liep verder en stond even later voor een lege muur, tegenover een schilderij.
Met een zucht liep Lelie een paar keer heen en weer langs de muur.
Opeens verscheen er een deur, Lelie keek verbaasd maar opende de deur meteen zonder na te denken.
Toen ze de ruimte binnen stapte kon ze wel juichen van geluk.
Er stond een piano, een gewone gitaar een elektrische en een bas gitaar.
Ook een keyboard en tot haar vreugde ook een Cd’ speler met een hele collectie Cd’s die ze allemaal kende.
Ook lagen er een paar die ze niet kende.
Er leek zelfs aan wolf gedacht te zijn want er stond ook een grote honden mand in de hoek.

Ze kon haar ogen gewoon niet geloven, ze had nooit iemand over deze ruimte gehoord.
Verder wilde ze er niet over na denken, ze ging achter de piano zitten en speelde een paar akkoorden.
Goed was ze hier nooit in geweest, in het weeshuis hadden ze ook een piano gehad, ze had een tijdje les gehad.
Maar die jongen die haar les gaf was zo perfectionisties, en Lelie had geen geduld.
Ze pakte de akoestische gitaar op en speelde ook een paar akkoorden, eigenlijk was het enige waar ze echt goed in was zingen.

Ze wilde dat de instrumenten uit zichzelf konden spelen, maar hoe.
Opeens viel haar oog op een kleine stapel boeken die op de grond lagen naast een  stapel grote fel gekleurde zitkussens.
Ze plofte op de kussens neer en pakte het eerste boek van de stapel.
‘Achtergrond muziek zonder speler’ stond er in grote letters op de kaft.
Lelie sloeg het boek open en hierin werd uitgelegd hoe je een piano uit zichzelf kon laten spelen.

Lelie bleef de hele avond in de kamer zitten.
Ze wilde eerst onder de knie krijgen hoe je instrumenten zelf kon laten spelen.
Rond half een s’nachts besloot ze dat het toch wel tijd was om terug te gaan naar de leerlingenkamer.
Ze maakte wolf wakker die alweer was gaan slapen, en liep voorzichtig terug naar de leerlingen kamer.

Toen ze daar  kwam bleek ze niet de enige te zijn die nog laat op was.
Devon en Morena zaten ook nog in de leerlingenkamer.
Ze schrokken Toen Lelie de leerlingenkamer in stapten.

“Lelie ik dacht dat je al sliep” Zei Devon.
“Nee ik ben in de bieb geweest” loog Lelie, ze wilde dit voor zichzelf houden.
“Maar nu ga ik wel slapen, hoe ging jullie bijles trouwens” Ging Lelie verder.
“Hu, bijles, O, jah, goed hoor” Zei Devon even verward.
“Nou ik ga slapen, zie je morgen” Zei Lelie vrolijk, Ze gaf Devon nog een zoen en liep met Wolf naar de slaapzaal.

Ze had het toen kunnen weten, ze had moeten snappen dat ze iets voor haar verborgen hielden.
Maar nee,  ze was zo dom om het niet te zien.
En vannacht zag ze wat ze niet had gezien, of misschien gewoon niet wilde zien.

Ze ging die avond weer naar ‘haar’ muziek lokaal.
Devon had weer bijles dacht ze.
Terwijl ze door een gang liep zag ze beweging in een lokaal.
Het was Devon, Lelie glimlachte en wilde het lokaal binnen stappen om hem gedag te zegen.
Voor zover ze wist was er geen leraar, alleen hij en Morena die naast hem zat.
Wat ze toen zag deed haar adem stokken.
Morena zoende Devon, geen onschuldig zoentje, maar een heftige tongzoen.
Die geen 1 seconde duurde.
Tranen welde op in Lelies ogen
Dit kan niet waar zijn, dacht ze ontsteld, nee, alsjeblieft niet.
Ze begon te rennen het beeld van Morena en Devon stond op haar netvlies gebrand.
Ze stormde het muziek lokaal binnen, liet zich op de kussens vallen en begon te huilen.
De volgende dag verscheen ze moe aan het ontbijt.
“Ey schat, slecht geslapen” zei Devon die haar een kus gaf. 
“Ja nogal”
Lelie wilde hem gewoon een mep verkopen maar hield zich in ze zou wraak nemen maar ze moest eerst verzinnen hoe.

Die middag rende ze ipv ontbijt naar de leerlingenkamer.
Ze wist dat Morena iets voor haar verborgen hield.
Ze wilde nooit dat lelie in de buurt van haar hutkoffer kwam.
Nu zou ze haar spullen eens doorzoeken.
In de slaapzaal liep ze meteen naar Morena’s bed en sloeg haar hutkoffer open.
In de eerste instantie zag ze niks, maar toen ze een paar kledingstukken opzij schoof zag ze een stapeltje perkament.
Ze pakte de bovenste en las.

Lieve Mory,

Mijn antwoord,
Natuurlijk ga ik met jou naar het bal, ik maak het een dag voor het bal uit met Lelie,
Hou van ju,
Liefs Devon

Lelie kreeg weer een brok in haar keel, aan de briefen te zien duurde dit al heel lang.
Ze gooide de briefen terug, legde de kleren er weer overheen en smeed de koffer dicht.
Weer kreeg ze de drang om heel hard weg te rennen, wat ze ook deed.
Ze rende de leerlingenkamer uit en rende door de gangen van Zweinstein.
Opeens struikelde en viel op de grond in een verlaten gang.
Ze kwam overeind en ging tegen de muur zitten, ze trok haar knieën op en sloeg haar handen voor haar gezicht.

Waarom gebeurde haar dit nou weer.
Wat deed ze fout, was ze niet goed genoeg.
Ze keek naar haar linker pols, waar een litteken zat.
Ze had het al eens gedaan, ze kon het weer doen, dan was dit alles voorbij, dan hoefde ze zich nergens meer zorgen over te maken.
Ze streek met haar vingers langs het litteken.
Dit was de grootste reden geweest waarom ze haar niet meer wilden in het weeshuis.
De eerste keer werd ze gevonden het was ongeveer een halfjaar geleden.
De reden was een jongen, ze had niet verwacht dat zoiets weer zou gebeuren.
Hij had haar vernederd, ze wilde niet meer leven net als nu.

Plots hoorde ze pootjes trippelen op de stenen.
Lelie keek op en zag wolf.
Deze liep op haar af liet een klagelijke jank horen en likte haar handen.
Het leek of hij wilde zeggen dat ze het niet moest doen.
“hij is het niet waard hè” Zei ze terwijl ze de kop van Wolf tussen haar handen hield.
Met een korte blaf liet het dier weten het met haar eens te zijn.

Lelie besloot niet naar de les te gaan ze had geen zin dus liep ze naar ‘haar’ muziek lokaal.


-----------------------------------


