Skywalker




HOOFDSTUK 5
Ik botste tegen een jongen aan in de drukte, hij bood zijn excuses aan en glimlachte later nog even. 
Ik liep verder met de gedachte dat als Lance mij niet leuk vond, dat ik dan voor hem zou gaan. 
"Aha, nog een lover?" Mompelde Brace toen hij de jongen nakeek.
Ik keek hem chagerijnig aan, "Brace bemoei je er niet mee!" Foeterde ik hem uit.
We liepen zwijgend verder, eenmaal bij te bootjes stapten we in. We werden vergezeld door de jongen die tegen mij opbotste.
Ik bekeek de onbekende jongen nog eens goed. 
De jongen die tegen mij opbotste was knap, donkerblond haar in stekels, en mooie blauwe ogen. 
Hij leek mij ook te observeren, en toen, stak hij zijn hand uit, "mijn naam is Kevin Oldes" Zei hij.
Ik nam de hand aan, "Lilian Lupin" zei ik.
De rest van het tochtje wist ik gewoon zeker, dat als Lance mij zou afwijzen, ik naar hem toe zou gaan.
Toen kwam Zweinstein in beeld en vergat ik Lance en Kevin totaal.
Een luide "waaaaaaauuuuwwww!" galmde door de bootjes, het stille meer werd er zelfs rusteloos van.
Toen we daar eenmaal aankwamen, begonnen de meesten zelf te dringen, ik en Brace raakten elkaar kwijt, terwijl ik juist tegen Kevin werd opgedrukt.
Onze armen raakten elkaar, en ook onze vingers. 
We keken elkaar even aan, drie tellen lang. 
Toen wendde ik mijn blik af, en zag ik een oude vrouw staan die ik herkende als Proffesor Anderling.
"Eerstejaars, rustig aan, ik breng jullie naar de Grote Zaal waar jullie worden ingedeeld tussen de verschillende afdelingen, volg mij"
De hele slinger ging achter Proffesor Anderling aan, ze opende de deuren naar de Grote Zaal, het plafon was doorzichtig, maar als ik dit niet had geweten, dacht ik dat het geen plafon had.
Er stonden vier lange tafels, ik wist echter dat elk voor een afdeling stond.
Ook stond er een andere tafel, de lerarentafel waar stuk voor stuk alle leraren zaten te kijken naar ons.
Pas toen zag ik alle blikken die op ons gevestigd waren, ik gluurde naar de tafel van Ravenklauw, daar zat Lance te praten met een andere jongen.
Ik richtte mijn aandacht weer op de oude rafelige hoed die Anderling net hierheen had gedragen op een krukje.
De hoed begon te zingen: 

Ik ben misschien wat sjofel,
Maar dat is aan de buitenkant,
Niemand weet zo goed als ik, 
Van de hoed en van de rand, 
Op gebreide mutsen kijk ik neer,
En ook op hoge hoeden, 
Ik ben de sorteerhoed van de school, 
En weet meer dan je zou vermoeden,
Al puilen de geheimen uit je hoofd, 
De sorteerhoed ziet ze vast, 
Dus zet me op dan zeg ik je, 
Wat het beste bij je past, 
Misschien hoor je bij Griffoendor, 
Bekend om zijn dapperheid, 
Ja, ridderlijkheid en durf en lef, 
Is wat Griffoendor onderscheidt, 
Misschien hoor je bij Huffelpuf, 
Vind je hard werken oké, 
Huffelpuffers blinken uit door trouw, 
En hebben geduld voor twee, 
En bij het wijze Ravenklauw, 
Vinden mensen het verstand, 
Die geleerden en bij de pinken zijn, 
Altijd wel een geestverwant, 
Misschien voel je je pas werkelijk thuis,
Als je de naam bij Zwadderich prijkt, 
Die sluwe lui schuwen echt niets, 
Als hun doel maar wordt bereikt, 
Dus raak vooral niet in paniek, 
Zet me rustig op je kop, 
Al ben ik een hoed, ik heb van jou, 
Vast een vrij hoog petje op! 

Toen de hoed was uitgezongen begon iedereen te klappen, ik ook dus.
Toen begon Anderling met namen noemen, ik luisterde maar met een half oor omdat ik de dingen om me heen aan het bekijken was. 
Toen hoorde ik mijn  naam, "Lupin Lilian!" Riep Proffesor Anderling.
Ik haastte me naar het krukje en ging er nerveus op zitten, ja wat dacht je dan!  Je leest zowat je halve leven Harry Potter boeken, en dan plotseling zit jij gewoon op Zweinstein, een beetje te zitten onder de sorteerhoed!
Proffesor Anderling legde de hoed op mijn hoofd en ik hoorde een stemmetje in mijn oor die zei;

"Aaah, een aardig stel hersens zie ik, trouw aan vrienden, dapper... Waar zal ik je plaatsen? Wat overwint het? Ik weet het al..." 

En het laatste woord galmde door de zaal, "RAVENKLAUW!" 
Ik zette de hoed af en ging snel naar de tafel Ravenklauw, ik wist niet waar ik moest zitten en tegenover Lance zitten.
"Cool dat je ook hier zit" zei Lance grijnzend. 
Na een tijdje hoorde ik "McLaggan Oldes Kevin!" En ik zag Kevin naar de kruk gaan, na een tijdje scheeuwde de hoed: Ravenklauw!
Kevin kwam ook naar de tafel van Ravenklauw en ging ergens zitten bij een jongen die blijkbaar een tweedejaars was.
Na een tijdje hoorde ik ook "McFullin Brace!", die direct bij Ravenklauw ingedeeld werd.
Hij haastte zich naar me toe, en plofte naast me neer. 
"Was ik even zenuwachtig" verzuchtte hij. 
"Ik ook" zei ik. 
Als laatst werd een meisje ingedeeld bij Zwadderich, en legde Anderling de kruk en de hoed weg.
Perkamentus stond op en begon te praten; "aan de nieuwe leerlingen zeg ik welkom, aan de oude leerlingen zeg ik welkom terug, aan jullie allen zeg ik: Smakelijk Eten!" 
En toen ging hij zitten, ik keek naar de borden en zag dat het gevuld was met van alles en nog wat!
Van lekkere kippenpootjes, tot romige aardappel purree.
Lance begon op te scheppen en ik volgde zijn voorbeeld, "ik begin me langzaam maar zeker te irriteren aan al die irriteren aan al die meiden" mopperde Lance in zichzelf.
Ik keek naar de zwijmelde meisjes die in de hoek van de tafel zaten. 
"Ik kan wel begrijpen waarom" lachte ik, Lance keek me even doordringend aan, maar ik richtte mijn aandacht weer op mijn bord.
Na de toetjes stond Perkamentus weer op; en zei:
"Beste leerlingen, ik moest van Argus Vilder even melden dat het lijstje met wat allemaal niet mag, op zijn kantoortje hangt. 
Ook mogen jullie niet in het verboden bos komen wat uiterst gevaarlijk is, en verder, weltrusten!"
Toen hoorde ik allemaal schrapende stoelen en stond iedereen op. 
Lance boog zich voorover en fluisterde; "kom even met me mee, alleen"
Ik knikte, en zei tegen Brace dat hij maar alleen moest gaan naar de leerlingenkamer. 
Ik en Lance liepen ook met de stroom mee, maar wij gingen naar een deur waar niemand heen ging. Ik zag dat we werden gevolgd door de meisjes, "Lance die meiden..." Maar hij onderbrak me met een "sssssttt"
Toen opende hij de deur met "alohomora!" En ik zag dat het een bezemkast was, die best ruim was.
Lance keek me recht in de ogen aan, ik bloosde, hij niet, maar glimlachte alleen waardoor die lieve kuiltjes zichtbaar werden. 
Hij boog zich naar me toe, ik dacht dat hij iets wou zeggen, maar hij begon me te zoenen. 



-----------------------------------


