Skywalker




HOOFDSTUK 18
Ik bleef loom in mijn hemelbed liggen tot Jamal naar boven kwam om zich aan om te kleden.
Ik veegde vlug de tranen uit mijn ogen en toverde een glimlach tevoorschijn.
"Hey Matthew" zei Jamal vrolijk.
"Hoi" antwoordde ik. 
"Met welk meisje ga je?" Vroeg hij nieuwsgierig.
Ik haalde mijn schouders op, "niemand" hoorde ik mezelf zeggen.
Jamal knikte, en dook weer in zijn hutkoffer, waaruit hij een gifgroene galagewaad uithaalde.
"Jij?" Vroeg ik. 
"Liz" bromde Jamal verlegen. 
"Heb jij een vijfdejaars weten te regelen?" Vroeg ik stomverbaasd.
Jamal knike trots, en trok zijn galagewaad snel aan.
"Jij had toch met Kelly?" Vroeg hij ineens.
Ik knikte.
"Ze gaat namelijk met Ronald Wokkel van Huffelpuf"  
"Wat?" riep ik uit.
Jamal knikte, "doei" zei hij, en ging de wenteltrap af.
Ik voelde nu woede door me heen stromen, 'Ronald Wokkel?' 
Ik stond kwaad op, trok snel ook mijn donkergroene galagewaad aan om niet op te vallen, en ging snel naar beneden waar ik tot mijn ongenoegen Angelique en Josh zag.
Angelique had een mooie baby blauwe galagewaad aan, en Josh een donkerblauwe.
"Jullie zien er top uit" zei ik. 
"Waar is Kelly?" Vroeg Angelique om zich heen kijkend.
"Ze gaat met Ronald Wokkel, ik en Kelly hadden ruzie namelijk" verzuchtte ik.
Zowel Angelique als Josh had niets te zeggen, maar ik wist dat ze medelijden met me hadden.
We liepen met z'n drieeën naar de Grote Zaal waar het een drukte van jewelste was.
Ik zocht naar Kelly, ze zou een roze gewaad aanhebben.
Toen zag ik haar, tussen de menigte. Hand in hand met Ronald Wokkel!
Ik zigzagde tussen de mensen door, gevolgd door Josh en Angelique.
Toen ik eenmaal bij ze was ging ik tegenover Ronald Wokkel staan en zei;
"dus jij had niets met Kelly?"
Wokkel keek me lachend aan, "nee, maar nu wel"
"Hoezo nu wel?"
"Gewoon, nu wel" 
"Je blijft met je gore tengels van haar af!" Ik was nu aan het schreeuwen.
"Ooch... Eerst wijs je haar af, en dan kom je zogenaamd stoere jongen spelen?" zei Wokkel kalm.
De hele zaal keek naar ons.
"Hou je bek Wokkel!"
"Andres, doe niet stoer, want dat ben je niet"
"Jij wel zeker"
"Ja" zei Wokkel, "ik wel ja"
Ik had geen zin om te wachten op iets, ik trok mijn toverstok, net zoals Wokkel.
"CRUCIO!" Bulderde ik. 
De spreuk raakte hem voluit.
Wat er toen gebeurde? Geen idee.
Ik zag Will aankomen rennen, en mij geschrokken aanstaren, toen pas kwamen de docenten eraan. Iedereen bekommerde zich over Wokkel.
Ik wou me omdraaien en wegrennen, maar Perkamentus greep mijn arm krachtig beet, en sleurde me mee naar zijn kantoortje.
Ik liet me meevoeren als een lamme schaap.
Pas toen we in het kantoortje waren, een ronde stinkende ruimte, waar het modderbloed-vriendje woont, werd ik weer normaal.
"Matthew Andres, dit is sirieus" zei Perkamentus, en voor het eerst leek hij kwaad te zijn.
Ik bleef stil.
"Als het ministerie hierachter komt, en dat zullen ze, dan moet je naar Azkaban." ging Perkamentus verder.
Ik keek hem ongelovig aan, "maar proffesor..." stamelde ik.
Perkamentus keek me recht in de ogen aan, "sorry Andres" zei hij. 
Ik moest naar de leerlingenkamer, en als de minister van Toverkunst was aangekomen, moest ik mee, naar Azkaban.
Al gauw lag ik in bed, te huilen.
Will, Josh en Angelique kwamen al snel op bezoek.
"Ben je helemaal belazard!" Schreeuwde Will, "je moet naar Azkaban broertje, AZKABAN!"
Ik durfde niets te zeggen. 
Josh en Angelique leken alleen maar verdrietig te zijn, "we zullen je missen" had Angelique gefluisterd.
Na een lang tijdje kwam Perkamentus naar me toe, "Matthew Andres, je moet meekomen, je blijft een tijdje in Azkaban, tot je hoorzitting"
Ik sjokte mee, de minister van Toverkunst keek me amper aan, ik weet niet hoe, maar op een gegeven moment zat ik in Azkaban. 
Tussen de dementors.
Helemaal alleen.
Het enige dat ik hoorde was het geschreeuw van de andere gevangenen.

Nou mensen, dit verhaal dat jullie hebben gelezen, speelde zich tien jaar geleden af, voor mij dan. Ik ben inderdaad Matthew Andres.
Maar ik ben dood.
Ik ben nog voor de hoorzitting gestorven... 



-----------------------------------


